[04/1972] Modliszki - Mellvyn & Geraldine

Gdy z jej ust uleciał pierwdzy jęk, ciarki przeszły mu po plecach. Udało mu się osiągnąć to, na co tyle pracował. Dźwięk jej orgazmu był piękny, lepszy, niż się spodziewał, i tym bardziej żałował, że nie mógł do niego dochodzić. Musiał go dobrze zapamiętać na te dni, kiedy nie będzie jej z nim tutaj.

Czuł, jak rozpływała mu się w rękach, więc wyciągnął z niej palce i obiema dłońmi przycisnął ją do siebie tak, aby uniemożliwić jej jakikolwiek ruch. Skoro już przeżywała to, co przeżywała, to chciał, żeby nie mogła tego przerwać, ani próbować się przed tym ukryć.

Patrzył w przestrzeń, kiedy zsuwała się z niego, jakby zbity z tropu. Właściwie nie spodziewał się, że Jego Pani postanowi tak szybko przerwać kontakt fizyczny. Brakowało mu jej ciepła i walczył teraz z irracjonalnym smutkiem. Prędko jednak uśmiechnął się na widok rumieńców na jej twarzy - wyglądała z nimi wyjątkowo uroczo.

"Dziękuję" - za co? Zajęło mu sekundę, żeby zrozumieć sens jej słów i, znów, wstyd ścisnął go w piersi. Ale pocałował ją, tak jak chciała, i to zaskakująco namiętnie, jak na tę niewygodną pozycję, w której teraz byli. Znalazł w tym zaskakująco dużą ulgę.
- Moja Pani. Dałaś mi znacznie więcej, niż ja tobie - odparł, niezgrabnie naciągając spodnie na dupę.

Gdy podsunęła mu paczkę, pośpiesznie oblizał palce z mieszanki jej i swojego wytrysku, po czym sięgnął po papierosa. Czekał, aż da mu ognia i zaciągnął się dymem. Kurwa, to było przyjemne.

Wciąż czuł palący wstyd, że wypierdolił się tuż przed metą, bo nie potrafił kontrolować się nawet przez jebane dziesięć minut. Chciał spróbować znowu, chciał próbować do skutku. Chwilę zastanawiał się, jak Geraldine zapatrywałaby się na drugą rundkę za jakąś godzinę. Ale nie zapytał o to. Zapytał o coś innego:
- Co z tymi, uhh - mamrotał z cieniem niepokoju w oczach. - ...dziećmi?
Co jak co, ruchali się zupełnie bez zabezpieczeń. I bez zapowiedzi.