19.05.2023, 17:18 ✶
Wbił wzrok w podłogę, unosząc brwi i pozwalając łzom płynąć. Na jego twarzy mieszało się zaskoczenie, bezradność i rozczarowanie. Nie spodziewał się, że tak mocno dotknie ją to, co przed chwilą powiedział. Przez trzy dekady życia temat samobójstwa zdążył mu spowszednieć do tego stopnia, że myślenie o nim było jak myślenie o uboju zwierząt. Niezbyt przyjemne, prawda, ale ktoś, gdzieś i kiedyś musiał to robić, taki był porządek rzeczy. Słabi umierają, żeby silni mogli żyć. Żeby silni mogli ich zeżreć.
Nie był pewien, co powinien teraz zrobić. Mrużył oczy, patrzył w podłogę, oblizywał nerwowo usta. Zjebał, nie? Zdecydowanie zjebał. Jednak pierwszy impuls okazał się być słuszny - nie powinien jej tego mówić w ogóle.
Oh, no przecież: o to chodziło z tym księżycem i tą chmurą. Ona była księżycem a on był chmurą. To było takie proste, dlaczego nie odgadnął tego wcześniej? Byłby może nie wyssał z niej światła. Nie płakałaby teraz.
Poderwał się chwiejnie z krzesła, które teraz wydało mu się giąć pod ręką, jak pędy wierzbowe. Chwycił w dłonie oparcie, starając się nie przewrócić w bok. Kurwa, nawet podłoga była miękka. Lepka. Jak świeże błoto na zalanej łące. Praktycznie mógł poczuć swąd gnijącej po roztopach trawy, mógł usłyszeć skrzekot budzących się do życia żab. Kalosze na jego nogach, po co on tam szedł?
Po whisky, żeby się najebać. Ledwo kilka kroków starczyło, żeby znalazł się u jej boku. Najpierw wyciągnął rękę po butelkę, którą wciąż trzymała w dłoni, później jednak wymamrotał coś pod nosem i niezgrabnie siadł na płytkach razem z nią.
Wiedział, co chciała usłyszeć, i tak bardzo chciał jej to dać, ale gdy patrzył na nią, gdy patrzył na jej ściągniętą bólem twarz, uświadomił sobie, że po prostu nie mógł. To nie była prawda. Nie miał wcale żadnego wzniosłego, szlachetnego, ani wzruszającego powodu. Miał tylko rutynę, pewną formę znudzenia. Braku zaufania do siebie i swoich emocji.
- To, że to nie był pierwszy raz. - Zaśmiał się z desperacją, która upodabniała jego śmiech do płaczu. - I tyle. To wszystko.
Nie był pewien, co powinien teraz zrobić. Mrużył oczy, patrzył w podłogę, oblizywał nerwowo usta. Zjebał, nie? Zdecydowanie zjebał. Jednak pierwszy impuls okazał się być słuszny - nie powinien jej tego mówić w ogóle.
Oh, no przecież: o to chodziło z tym księżycem i tą chmurą. Ona była księżycem a on był chmurą. To było takie proste, dlaczego nie odgadnął tego wcześniej? Byłby może nie wyssał z niej światła. Nie płakałaby teraz.
Poderwał się chwiejnie z krzesła, które teraz wydało mu się giąć pod ręką, jak pędy wierzbowe. Chwycił w dłonie oparcie, starając się nie przewrócić w bok. Kurwa, nawet podłoga była miękka. Lepka. Jak świeże błoto na zalanej łące. Praktycznie mógł poczuć swąd gnijącej po roztopach trawy, mógł usłyszeć skrzekot budzących się do życia żab. Kalosze na jego nogach, po co on tam szedł?
Po whisky, żeby się najebać. Ledwo kilka kroków starczyło, żeby znalazł się u jej boku. Najpierw wyciągnął rękę po butelkę, którą wciąż trzymała w dłoni, później jednak wymamrotał coś pod nosem i niezgrabnie siadł na płytkach razem z nią.
Wiedział, co chciała usłyszeć, i tak bardzo chciał jej to dać, ale gdy patrzył na nią, gdy patrzył na jej ściągniętą bólem twarz, uświadomił sobie, że po prostu nie mógł. To nie była prawda. Nie miał wcale żadnego wzniosłego, szlachetnego, ani wzruszającego powodu. Miał tylko rutynę, pewną formę znudzenia. Braku zaufania do siebie i swoich emocji.
- To, że to nie był pierwszy raz. - Zaśmiał się z desperacją, która upodabniała jego śmiech do płaczu. - I tyle. To wszystko.