21.05.2023, 09:19 ✶
Śledził ją wzrokiem, gdy szła po fajkę, i uśmiechał się do niej. Była taka dobra, była taka miła. Zupełnie, jakby wypierała to, co w kółko próbował jej przekazać.
- Skąd? Z mojego spierdolenia - niemal wypluł to zdanie; mogła wyczuć jego gorejące obrzydzenie. - Zostawiłem mojego ojca i mojego brata, jak moja matka się zabiła. Później zostawiłem Partię, kiedy ledwo zaczęli mi ufać. Było tyle do zrobienia, ale ja musiałem uciekać. Musiałem uciekać przed Miką, którą też zostawiłem, kiedy mnie potrzebowała. Później zostawiłem mojego przyjaciela, Dragana, kiedy go aresztowali. A na sam koniec jeszcze spierdoliłem tutaj i nawet nie umiem znaleźć normalnej pracy. Ukrywam przed rodziną wszystko. Chyba ani razu w życiu nie byłem z nimi szczery.
Wyraźnie wkurwiało go to, jak chaotycznie próbował jej to wszystko tłumaczyć, ale był zbyt naćpany i zbyt pijany, żeby wyłożyć to jakkolwiek inaczej. Może później, może kiedy indziej, ale wyjaśni jej swoje spierdolenie klarowniej. Tak, żeby doskonale wiedziała, na co się pisze. Albo na co się nie pisze. Z niewypowiedzianą trwogą zastanawiał się, czy Geraldine jednak się nie wycofa. Bo mogła. Dzisiaj czy jutro, zawsze mogła. Powinien się na to przygotować.
Leżał na wznak, obserwując bezustannie mieniący się nowymi barwami sufit. Rozpoznawał w tym urojonym kalejdoskopie multum floralnych motywów, kwiaty rozkwitały i więdły przed jego oczami, jakby w ciągu sekundy mógł przejrzeć przez całe lata, całe dekady upływającego czasu.
- To całkiem możliwe, że jestem ojcem, wiesz? - wybełkotał, zaraz po tym parskając gorzkim śmiechem.
Ale był tu z nią, była tuż obok. Czuł promieniujące od niej ciepło, czuł jej lekko słodkawy zapach, ta woń mieszająca się z szorstkim żelazem schnącej krwi. Myślał dłuższą chwilę, oddychając niespokojnie i... mrucząc? Pomrukiwał rytmicznie, jakby dla pobudzenia tych ideai powoli spływających z meandrów zwojów mózgowych.
A później zaśmiał się znowu i wyciągnął do niej rękę, do Jego Pani. Mogła poczuć, jak jego palce przesuwają się po jej szyi, później po ramieniu. Błądził, błądził, na ślepo próbując odnaleźć dłoń. Paliła teraz papierosa, więc jedyna co, to mógł zatrzymać się w zagięciu jej łokcia i je objąć.
- A. Nie zaprzeczyłaś - mruknął z jakby satysfakcją w głosie. - Nie zaprzeczyłaś, kiedy powiedziałem, że karze mnie ktoś, kto mnie kocha.
- Skąd? Z mojego spierdolenia - niemal wypluł to zdanie; mogła wyczuć jego gorejące obrzydzenie. - Zostawiłem mojego ojca i mojego brata, jak moja matka się zabiła. Później zostawiłem Partię, kiedy ledwo zaczęli mi ufać. Było tyle do zrobienia, ale ja musiałem uciekać. Musiałem uciekać przed Miką, którą też zostawiłem, kiedy mnie potrzebowała. Później zostawiłem mojego przyjaciela, Dragana, kiedy go aresztowali. A na sam koniec jeszcze spierdoliłem tutaj i nawet nie umiem znaleźć normalnej pracy. Ukrywam przed rodziną wszystko. Chyba ani razu w życiu nie byłem z nimi szczery.
Wyraźnie wkurwiało go to, jak chaotycznie próbował jej to wszystko tłumaczyć, ale był zbyt naćpany i zbyt pijany, żeby wyłożyć to jakkolwiek inaczej. Może później, może kiedy indziej, ale wyjaśni jej swoje spierdolenie klarowniej. Tak, żeby doskonale wiedziała, na co się pisze. Albo na co się nie pisze. Z niewypowiedzianą trwogą zastanawiał się, czy Geraldine jednak się nie wycofa. Bo mogła. Dzisiaj czy jutro, zawsze mogła. Powinien się na to przygotować.
Leżał na wznak, obserwując bezustannie mieniący się nowymi barwami sufit. Rozpoznawał w tym urojonym kalejdoskopie multum floralnych motywów, kwiaty rozkwitały i więdły przed jego oczami, jakby w ciągu sekundy mógł przejrzeć przez całe lata, całe dekady upływającego czasu.
- To całkiem możliwe, że jestem ojcem, wiesz? - wybełkotał, zaraz po tym parskając gorzkim śmiechem.
Ale był tu z nią, była tuż obok. Czuł promieniujące od niej ciepło, czuł jej lekko słodkawy zapach, ta woń mieszająca się z szorstkim żelazem schnącej krwi. Myślał dłuższą chwilę, oddychając niespokojnie i... mrucząc? Pomrukiwał rytmicznie, jakby dla pobudzenia tych ideai powoli spływających z meandrów zwojów mózgowych.
A później zaśmiał się znowu i wyciągnął do niej rękę, do Jego Pani. Mogła poczuć, jak jego palce przesuwają się po jej szyi, później po ramieniu. Błądził, błądził, na ślepo próbując odnaleźć dłoń. Paliła teraz papierosa, więc jedyna co, to mógł zatrzymać się w zagięciu jej łokcia i je objąć.
- A. Nie zaprzeczyłaś - mruknął z jakby satysfakcją w głosie. - Nie zaprzeczyłaś, kiedy powiedziałem, że karze mnie ktoś, kto mnie kocha.