Skinął głową na krótką opowieść Yaxley. Cóż, jeśli miłość do latania była jedną z rzeczy, która ich połączyła w szkole, to drugą była niechęć do ślęczenia nad kotłami, garnkami, patelniami i magicznymi składnikami. Z perspektywy czasu zajęcia z Eliksirów w ich wykonaniu faktycznie były stratą czasu. I zasobów. Jakim cudem Hogwart mógł co roku napełniać te wszystkie spiżarki? Może faktycznie mieli takie dobre cieplarnie. Lub Dumbledore miał naprawdę pokaźny skarbiec i dobre dofinansowania z Ministerstwa Magii.
— Strach daje dobrą motywację. Niektórzy powiedzieliby, że dzięki niemu łatwiej wyklarować hierarchię priorytetów — odparł z krzywym uśmiechem, jakby właśnie powiedział coś niezmiernie zabawnego. — Chociaż osobiście wolałbym nie testować zbyt wnikliwie mojej własnej. Ciężko byłoby stać po stronie praworządności i sprawiedliwości, gdybym nagle zaczął przejawiać tendencję ku ciemnej stronie tego świata.
Wzdrygnął się na samą myśl. Niby każdy człowiek był definiowany swoimi własnymi wyborami, jednak w tych czasach podjęcie tych odpowiednich decyzji często oznaczało skazanie innych na niebezpieczeństwo. Cisza, niedopowiedzenia czy pokątne sugestie były jedynie początkiem. Naprawdę chciał wierzyć, że potencjalnie starcie dwóch wielkich sił ich społeczności było jedynie mrzonką ekstremistów, którym zachciało się wojenki o „czysty świat”.
— Tylko cztery. W ostatecznym rozrachunku mogłoby wyjść więcej. Mugolskie schroniska są dosyć smutne — przyznał, na moment wracając myślami do wypadu do niemagicznej dzielnicy Londynu. — Duża liczba lokatorów okazała się w tym wypadku małym zbawieniem. Rodzice, goście, przejezdni... Jakoś wszyscy po prostu to zaakceptowali. Niektórzy szybciej niż inni, ale raczej nie mieliby serca odesłać żadnego zwierzaka.
Nic dziwnego, że nie potrafili odmówić ludziom, gdy przybywali do nich w poszukiwaniu schronienia, skoro nawet zwierzęta mogły tak łatwo znaleźć swój kąt w ich czterech ścianach. Człowiekowi byłoby ciężko odmówić. Przez ostatnie wydarzenia Erik niejednokrotnie zastanawiał się, jak mocno ich gościnność zostanie wystawiona na próbę w nadchodzących miesiącach czy, Merlinie uchowaj, latach. Nawet jeśli nie darzyliby kogoś pełnym zaufaniem, to wątpił, aby potrafili odprawić kogoś z kwitkiem. Może nie odkryliby przed taką osobą wszystkich swoich tajemnic, ale na pewno zadbaliby, chociaż o to, aby mogła znaleźć miejsce gdzie indziej. Lubił tak myśleć. Ciekawe, czy ta perspektywa ulegnie zmianie.
— Nie brzmi to za dobrze. — Nie wiedzieć czemu, pierwsze co przyszło mu na myśl, to obraz Theona trenującego buchorożca, którym mógłby ruszyć w bój... Chociażby na Pokątnej czy Śmiertelnym Nokturnie. Przymknął oczy na wzmiankę o „nich”. — Na szczęście to tylko twój brat. Nawet on nie mógłby samodzielnie dostarczyć tylu składników, aby stanowiły przeciwwagę dla... oficjalnych sił rządowych. — Zerknął na Geraldine zmęczonym wzrokiem. — Wbrew pozorom Brygada i Aurorzy też mają swoje dojścia. I pojemne magazyny. Inne organizacje pewne też. Łowcy będą mieli pełne ręce roboty. Ale jak to mówią, w czasie konfliktu łatwo zarobić.
Ja się naprawdę do tego nie nadaję, pomyślał Erik. I Brenna chciała, żeby został wielkim politykiem. Phi. Gdyby była tu teraz u jego boku, to zapewne szybko zmieniłaby zdanie. Lub nagięłaby narrację do tego stopnia, że szczery i prawdomówny działacz w Ministerstwie Magii to coś, co jest akurat teraz niezmiernie potrzebne ich społeczności. Był tak blisko, tak bardzo blisko temu, aby wprost zasugerować, że usługi, których od niej oczekiwał, były związane z akcjami wycelowanymi przeciw zwolennikom Czarnego Pana.
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞