W ciągu ostatniego roku w życiu Martina stało się zbyt wiele. Mężczyzna wiódł spokojne życie. Pracował z nudów, bo utrzymywała go rodzina. Swobodnie mógł poruszać się między domem w wielkomiejskim Londynie a dworkiem pośrodku natury w Stanach. Nikt niczego od niego nie chciał. Nikt nie zawadzał mu w życiu. Aż w końcu pewnego dnia jego starszy brat zginął w tajemniczych okolicznościach. Zginął na marszu, którego sprawy nie popierał nikt z rodziny. Zginął w jego obronie. Przypadkiem, bo sam też wyznawał czystość krwi, ale jak zwykle musiał się popisać, udawać bohatera. Powód śmierci został utajniony, o Brianie się już nie mówiło.
Odejście nielubianego brata rozerwało Martinowi serce. Zaburzyło porządek życia. Spędził tygodnie na dochodzeniu, kto stał za tragedią. Wciskał nos tam, gdzie nie powinien. Zrobił o jeden krok za dużo. Sam omal nie przypłacił za to życiem. Skończyło się jedynie na porwaniu i torturach, których pamiątką były paskudne blizny na twarzy. Matka starała się ratować sytuację syna. Znalazła mu małżonkę. Miało być miło. Miało być przyjemnie. Gdy dwa tygodnie po ślubie ta odebrała sobie życie, a rodzina wzbogaciła się o kolejną śmierć z zatuszowaną przyczyną.
Crouch nie słyszał, co się wokół niego działo. Zabrano go z domu na pogrzeb i dopiero gdy dostrzegł ogrom rodziny od strony ojca, zrozumiał, że to nie Kordelia leżała w trumnie. Cóż takiego go ominęło? Czuł się nieswojo w gronie osób składających mu podwójne kondolencje. Prosta czarna szata, idealnie skrojona na jego ciało, delikatnie poruszała się z każdym jego krokiem, których nie wykonał tego dnia zbyt wiele. Szczęśliwie szybko zniknął z celownika ciotek. Śmierć Edwarda była tragedią dla rodziny. Jak każdy mężczyzna w rodzinie Sue, wychowany był bez szczególnych wymagań. Miał być tylko miło prezentującym się chłopcem. Edward wziął sobie to bardzo do serca — był głupi jak but, ale jednocześnie potrafił sprzedać się każdej ciotce.
Martin z opóźnieniem zwrócił swoje puste spojrzenie na mówiącą do niego kobietę. Nie znał jej. Nie była z rodziny, o czym świadczyły chociażby niezwykle jasne włosy. Wszyscy Sue byli brunetami.
Czy Edward byłby szczęśliwy na widok Martina? Nie tak bardzo, jak na jego braci. Całą trójką bawili się w tak głupie i niebezpieczne zabawy, że to wręcz zadziwiające, że jeden z nich wciąż chodził po tym świecie.
— Dziękuję — odpowiedział po chwili przypominając sobie zasady dobrego wychowania. — Długo pani go znała?
Nie wiedział nawet, czy chciał prowadzić tą rozmowę, czy być może wszedł w tryb dobrze wychowanego chłopaka z dobrego domu.