[1969] Marsz Praw Charłaków || Erik & Brenna

Udało mu się.

Nie wiedział, czy był to ślepy łut szczęścia, czy też odruchy wyniesione ze szkolnego boiska i pracy w terenie, ale koniec końców namierzył osobę, która posłała w powietrze wstęgę czerwonych iskier. Machinalnie obniżył pułap lotu, starając się przy okazji nie rozbić o nikogo w tłumie. Jeszcze tylko tego brakowało, żeby zaczepił o czyjąś głowę lub ramię i spadł, jak grom z jasnego nieba na uciekających w panice ludzi.

Wylądował lekko na chodniku i odrzucił miotłę w bok, podbiegając te kilka kroków do potrzebujących. Gdzieś tam z tyłu głowy kotłowała mu się myśl, że może powinien bardziej zadbać o bezpieczeństwo jedynego środka transportu, jakim obecnie dysponował, jednak musiał zająć się teraz rannymi. Ewentualna kradzież miotełki nie była niczym, czego nie naprawiłoby Accio.

— Ogarnij się — powiedział do siebie, błądząc wzrokiem po dwóch sylwetkach skrytych pod ścianą jednego z budynków.

Skrzywił się na widok stanu, w jakim była noga mężczyzny. Cholera, co się działo tam na przodzie? Oberwał jakimś przypadkowo rzuconym zaklęciem, czy biegł tak szybko, że sobie wykręcił tę nogę i upadł? Szarpnął głową, aby zerknąć na nieprzytomną, jak przypuszczał, charłaczkę. Nachylił się nad kobietą, przybliżając ucho do okolicy jej ust i nosa. Zamknął na chwilę oczy, starając się odrzucić na bok harmider wywoływany przez buszujący parę metrów dalej tłum.

Kurwa, pomyślał, gdy przez jedną straszną chwilę, absolutnie nic nie poczuł. A potem, gdy już chciał zacząć kląć na prawo i lewo, poczuł delikatny wydech na własnym policzku. O, Merlinie najdroższy. Odetchnął z ulgą, podnosząc się lekko.

— Wolniej niż powinna. Przynajmniej tak mi się wydaje. Ale oddycha, więc raczej jest w stabilnym stanie — rzucił, ponownie słysząc, jak głos jego siostry rozbrzmiewa nad jego głową. Nawet nie obejrzał się za siebie, a zamiast tego zerknął na drugą poszkodowaną osobę. — Co się panu stało? Zbłąkana klątwa?

Poza paroma podstawowymi zaklęciami uzdrawiającymi Erik nie był w stanie udzielić fachowej pomocy. Ba, nawet te parę czarów, które znał, ciężko było sklasyfikować jako inkantacje będące w stanie przywrócić człowiekowi pełnię sił witalnych. Co najwyżej mógł powstrzymać pewne negatywne skutki uzyskanych obrażeń do czasu, aż nie zjawi się tutaj profesjonalista ze świętego Munga. Ciężko było jednak ocenić, czy potencjalny urok, jakim oberwał mężczyzna, nie został doprawiony jakąś dodatkową magią, która utrudni leczenie w warunkach polowych.

— Oby, by to pewnie nie jedyny taki przypadek — mruknął. Mógł się założyć, że w nadchodzących godzinach szpital będzie miejscem pielgrzymek. Oby osoby zarządzające pracą tej placówki medycznej były na to gotowe. — A ty się trzymasz, Bren?