— Tak, ojciec lubił Edwarda — odpowiedział po chwili zastanowienia się. Jego umysł działał na naprawdę wolnych obrotach. — Z resztą, on lubi każdego.
Bob Sue był najżyczliwszą osobą, jaką Martin kiedykolwiek spotkał. Zawsze poprawiał wszystkim humor, ze szczerą troską wypytywał o zmartwienia. W pracy często spadały na niego sprawy beznadziejne, bo nikt z takim zapałem jak on nie potrafił bronić ewidentnych morderców i zbrodniarzy.
Martin skinął głową i zaproponował kobiecie ramię, po czym ewakuowali się na zewnątrz. Świeże powietrze od razu ocuciło czarodzieja. Odczekał, aż towarzyszka usiądzie (o ile taki miała zamiar), by dopiero wtedy samemu zabrać miejsce. Rzucił spojrzeniem na rozległe tereny rodziny Sue. Dworek był potężnym gmachem mieszczącym wiele pokoleń rodziny, tak więc i ogrody musiały dorównywać rozmachem. Część przy budynku zachwycała ozdobną roślinnością. W oddali znajdował się duży staw i sad z obszernym trawnikiem przeznaczonym na zabawy najmłodszych. Widok zamykał las zaczynający się od stosunkowo młodych drzewek — starsi bracia Martina spalili jego fragment kilka lat temu.
Ten widok nieco zabolał mężczyznę. Odruchowo sięgnął po papierosy, ale zrezygnował. Kobiety w rodzinie często paliły, ale wychowano go, by przy damach sam nie inicjował tego rytuału. Zaczesał włosy za uszy.
Z przeciwnej strony tarasu nadchodziły dwie starsze czarownice. Spoglądały na Martina i Cynthię, ale nie zaczepiły ich, tylko wróciły do środka. Usłyszeć dało się wypowiedź jednej z nich.
— Cóż za biedne dzieci. Stracili drugie połówki tuż przed lub po ślubie, cóż za tragedia.