31.10.2022, 23:47 ✶
- Szkoda, że musisz przy tym wszystko komentować i marudzić, wiesz?- zdecydowanie lepiej by się przebywało w jego towarzystwie, gdyby tak ciągle nie stękał. Zawsze musiał coś od siebie dodać, Nora przewróciła jedynie oczami. Miała nadzieję, że skończy już te swoje wywody.
Może i nie należała do największych, zazwyczaj też starała się panować nad swoim temperamentem, tym razem jednak, coś w niej pękło. Może było to spowodowane przez stres związany z jutrzejszym dniem? Kto ją tam właściwie wiedział, tak, czy siak Erik spowodował, że się jej ulało. Sam się podłożył i został ofiarą gniewu tej wielkiej bestii.
- Nie wierzę! Czy nasz gwiazdor Erik Longbottom właśnie mi się przyznał, że się na czymś nie zna?- Nora stała tuż obok niego, skrzyżowała ręce na piersiach i przyglądała się mu uwaznie. - Szkoda, że nikt poza mną tego nie słyszy.- wiele by dała, by wyznał to przy innych. Odkąd pamiętała, to zawsze on był tym idealnym, synem koleżanki twojej matki, który tak sobie świetnie radził ze wszystkim. Czasem zazdrościła mu tej niezszarganej opinii. Z drugiej strony, czy faktycznie na nią nie zasłużył? Zawsze był przy niej, czego głupiego by nie zrobiła, to służył radą i pomagał jakoś wyjść z tych wszystkich kłopotów. Westchnęła. Nie potrafiła się na niego złościć dłużej niż kilka minut, właśnie sobie zdała z tego sprawę.
Uspokoiła się już. Zauważyła też, że Erik nieco się wycofał, chyba faktycznie przesadziła. Nie powinna być dla niego taka niemiła. - Przepraszam Erik, trochę panikuję, wiesz?- ton głosu się jej zmienił. - Boję się, że sobie nie poradzę, co jeśli oni nie pokochają tego miejsca?- martwiła się, że przeznaczyła na ten biznes całe swoje oszczędności i nie miała już żadnego planu awaryjnego.
- Książka, to właściwe całkiem dobry pomysł.- zmrużyła na moment oczy i zaczęła się zastanawiać, że też jeszcze sama na to nie wpadła! Ten Erik to jednak czasem naprawdę się do czegoś przydawał, nie zamierzała jednak już nic więcej mówić na głos. - Mam nadzieję, że jutro zaliczę pierwszy sukces, musisz przyprowadzić swoich kolegów... słyszałam, że stróże prawa lubią pączki.- ile w tym było prawdy? Nie miała pojęcia, wiedziała jednak z doświadczenia, że chociażby Brenna dałaby się zabić dla jej wypieków, może nie była jedyna?
- Cóż, myślę, że może za kilkanaście lat będziesz rzeczywiście mieć szanse zostać Ministrem Magii, tak właściwie to chętnie bym to zobaczyła.- zdawała sobie sprawę z tego, w jaki sposób przyjaciółka wykorzystuje brata do promowania swoich charytatywnych działań, uważała, że świetnie jej to idzie.
- Mam pewien pomysł, zadanie dla Ciebie, obawiam się jednak, że może Ci się nie spodobać.- miała nadzieję, że jej nie odmówi. Wielki kot zrobiłby furorę, a nie wiedziała komu innemu mogłaby zaproponować te zadanie.
Może i nie należała do największych, zazwyczaj też starała się panować nad swoim temperamentem, tym razem jednak, coś w niej pękło. Może było to spowodowane przez stres związany z jutrzejszym dniem? Kto ją tam właściwie wiedział, tak, czy siak Erik spowodował, że się jej ulało. Sam się podłożył i został ofiarą gniewu tej wielkiej bestii.
- Nie wierzę! Czy nasz gwiazdor Erik Longbottom właśnie mi się przyznał, że się na czymś nie zna?- Nora stała tuż obok niego, skrzyżowała ręce na piersiach i przyglądała się mu uwaznie. - Szkoda, że nikt poza mną tego nie słyszy.- wiele by dała, by wyznał to przy innych. Odkąd pamiętała, to zawsze on był tym idealnym, synem koleżanki twojej matki, który tak sobie świetnie radził ze wszystkim. Czasem zazdrościła mu tej niezszarganej opinii. Z drugiej strony, czy faktycznie na nią nie zasłużył? Zawsze był przy niej, czego głupiego by nie zrobiła, to służył radą i pomagał jakoś wyjść z tych wszystkich kłopotów. Westchnęła. Nie potrafiła się na niego złościć dłużej niż kilka minut, właśnie sobie zdała z tego sprawę.
Uspokoiła się już. Zauważyła też, że Erik nieco się wycofał, chyba faktycznie przesadziła. Nie powinna być dla niego taka niemiła. - Przepraszam Erik, trochę panikuję, wiesz?- ton głosu się jej zmienił. - Boję się, że sobie nie poradzę, co jeśli oni nie pokochają tego miejsca?- martwiła się, że przeznaczyła na ten biznes całe swoje oszczędności i nie miała już żadnego planu awaryjnego.
- Książka, to właściwe całkiem dobry pomysł.- zmrużyła na moment oczy i zaczęła się zastanawiać, że też jeszcze sama na to nie wpadła! Ten Erik to jednak czasem naprawdę się do czegoś przydawał, nie zamierzała jednak już nic więcej mówić na głos. - Mam nadzieję, że jutro zaliczę pierwszy sukces, musisz przyprowadzić swoich kolegów... słyszałam, że stróże prawa lubią pączki.- ile w tym było prawdy? Nie miała pojęcia, wiedziała jednak z doświadczenia, że chociażby Brenna dałaby się zabić dla jej wypieków, może nie była jedyna?
- Cóż, myślę, że może za kilkanaście lat będziesz rzeczywiście mieć szanse zostać Ministrem Magii, tak właściwie to chętnie bym to zobaczyła.- zdawała sobie sprawę z tego, w jaki sposób przyjaciółka wykorzystuje brata do promowania swoich charytatywnych działań, uważała, że świetnie jej to idzie.
- Mam pewien pomysł, zadanie dla Ciebie, obawiam się jednak, że może Ci się nie spodobać.- miała nadzieję, że jej nie odmówi. Wielki kot zrobiłby furorę, a nie wiedziała komu innemu mogłaby zaproponować te zadanie.