05.06.2023, 23:39 ✶
Akcja nabierała tempa, oj zdecydowanie. Brakowało odrobinę adrenaliny, bo gospodarze stawiali minimalny opór, ale nie stanowili praktycznie żadnego zagrożenia dla tego psychopatycznego duetu. - Milcz, jak pani się do ciebie zwraca! - ryknął na Franka, kiedy ten stęknął pod naciskiem niewidzialnych lin. Nastrój do czarnej, a właściwie do czerwonej, komedii udzielił się również Trixie. Nic dziwnego, w końcu jeśli miałby wyodrębnić z niej najbardziej charakterystyczną dla niej cechę to była to właśnie mordercza wręcz psychopatia. I był to zdecydowanie komplement, bo nie spotkał nigdy bardziej pokręconej pod tym względem kobiety, a przecież jeszcze nie tak dawno była nastolatką. Ciekawe kim się stanie za, na przykład dekadę, z taką nietuzinkową osobowością. Drżyjcie plugawcy i niegodziwcy, bo pani terroru dopiero nabiera prawdziwej wprawy.
Z chwilowego rozmarzenia się wyrwał go przerażające, ale nie Murdocka i panny Black, wycie z bólu starszego pana. Jego cierpienie świadczyło wyłącznie o tym ile nienawiści i żądzy mordu mieściło się w tej niby kruchej sylwetce. W zdumienie wprawiłoby to zapewne nawet tak mroczne stworzenie jak dementor. Murdock miał już tylko w spokoju stać i zabezpieczać sytuację, odstępując pola do popisu szefowej. Jednak skoro sama go zachęcała do przeciągania zabawy, nie zamierzał odmawiać. Podszedł do żony Franka i chwycił ją oburącz za głowę, siłą kierując jej twarz prosto na swoją. - Gadaj, gdzie ukrywacie pieniądze, bo pochowają cię bez buźki. - wycedził gniewnie przez zęby napierając na nią swoim ciężarem. Przerażona i dygocząca dłoń kobiety podniosła się bez długiego zastanawiania się i wskazała na najwyższą półkę w stojącego nieopodal regału. Greyback wciąż nie zapominał, że był tu by wspierać swoją towarzyszkę, ale i przy okazji zarobić, więc kiedy rodzinka Sproutów była już wystarczająco sterroryzowana do tego stopnia, że przyznaliby się nawet do podpalenia Londynu, był to idealny moment. Następnie ścisnął jej głowę z całych sił, a ta pękła niczym arbuz paskudząc wszystko wokół, a najbardziej samego Murdocka. Czy mówił, że jeśli mu nie powie tego czego chciał to jej daruje? Nie wydaje mi się, więc nikogo nie okłamał. Sapiąc pod bandaną jak rozedrgana bestia, chwycił za ukryty pod rodzinną fotografią sporawy mieszek z oszczędnościami rodziny. - Jakiś smutny ten pieniądz, chyba go przytulę. - oznajmił uradowany ze znaleziska. Potem udał się w stronę okiennic i zaczął obserwować okolicę. Miał dobre przeczucie, bo z widokiem z piętra widział w oddali jak w gęstej mgle odbijają się światła alarmowe nadciągających służb porządkowych. - Pora kończyć, za chwilę będzie tu impreza.
Z chwilowego rozmarzenia się wyrwał go przerażające, ale nie Murdocka i panny Black, wycie z bólu starszego pana. Jego cierpienie świadczyło wyłącznie o tym ile nienawiści i żądzy mordu mieściło się w tej niby kruchej sylwetce. W zdumienie wprawiłoby to zapewne nawet tak mroczne stworzenie jak dementor. Murdock miał już tylko w spokoju stać i zabezpieczać sytuację, odstępując pola do popisu szefowej. Jednak skoro sama go zachęcała do przeciągania zabawy, nie zamierzał odmawiać. Podszedł do żony Franka i chwycił ją oburącz za głowę, siłą kierując jej twarz prosto na swoją. - Gadaj, gdzie ukrywacie pieniądze, bo pochowają cię bez buźki. - wycedził gniewnie przez zęby napierając na nią swoim ciężarem. Przerażona i dygocząca dłoń kobiety podniosła się bez długiego zastanawiania się i wskazała na najwyższą półkę w stojącego nieopodal regału. Greyback wciąż nie zapominał, że był tu by wspierać swoją towarzyszkę, ale i przy okazji zarobić, więc kiedy rodzinka Sproutów była już wystarczająco sterroryzowana do tego stopnia, że przyznaliby się nawet do podpalenia Londynu, był to idealny moment. Następnie ścisnął jej głowę z całych sił, a ta pękła niczym arbuz paskudząc wszystko wokół, a najbardziej samego Murdocka. Czy mówił, że jeśli mu nie powie tego czego chciał to jej daruje? Nie wydaje mi się, więc nikogo nie okłamał. Sapiąc pod bandaną jak rozedrgana bestia, chwycił za ukryty pod rodzinną fotografią sporawy mieszek z oszczędnościami rodziny. - Jakiś smutny ten pieniądz, chyba go przytulę. - oznajmił uradowany ze znaleziska. Potem udał się w stronę okiennic i zaczął obserwować okolicę. Miał dobre przeczucie, bo z widokiem z piętra widział w oddali jak w gęstej mgle odbijają się światła alarmowe nadciągających służb porządkowych. - Pora kończyć, za chwilę będzie tu impreza.