Brenna nie podzieliła się z Norką tym, że to ona była tym kimś komu przyśnił się podobny sen. Może i dobrze, to zapewne spowodowałoby większą panikę ze strony panny Figg. W końcu ona i Brenna były blisko, to sugerowałoby, że może chce je skrzywdzić ta sama osoba, tylko dlaczego? Lepiej więc dla blondynki, że przyjaciółka przemilczała ten mały szczegół. Pewnie się trochę wkurzy, gdy pozna prawdę, aczkolwiek powinna zrozumieć dlaczego postąpiła ona właśnie w ten sposób.
- Nie wiem, jakie poczucie humoru ma ktoś, kto stwierdziłby, że ten dowcip jest zabawny. - Zdecydowanie daleko jej było do śmiania. Była raczej ogromnie przerażona tą całą sytuacją, która się wydarzyła. Nie sądziła, żeby mogło to kogoś bawić. - Nie wiem, czy to dobrze. Co jeśli ten ktoś wie, że on to zrobił, jeśli połączy mnie z tym, będzie myślał, że jestem odpowiedzialna, że to celowe. - Norka nigdy nie chciała zrobić nikomu krzywdy, nie życzyła źle żadnej żywej istocie, była naprawdę dobrym człowiem, z natury, mimo tych wszystkich przeciwności losu rzucanych pod nogi.
- Oczywiście, że zerknę. Żadna pożyczka nie wchodzi w grę, coraz lepiej mi się powodzi moja droga. - Nie odebrała tej propozycji jako coś złego, chociaż odrobinę ukłuło jej dumę - bo panna Figg nie znosiła być na czyjejś łasce, ale rozumiała pobudki przyjaciółki. - Tak, teraz już wiem, że cienie nie wróżą nic dobrego. Na pewno się od razu do Was udam. - Wcześniej nie miała pojęcia, że te cienie są w ogóle istotne. W końcu to mogło być po prostu światło, które sięodbijało tak, a nie inaczej. Nie spodziewałaby się, że będzie miało to związek z czymś takim.
Skoro Brenna zakończyła już oględziny udały się z powrotem w część kawiarnianą. Norka spakowała przyjaciółce na odchodne kilka pączków i pożegnała się z nią po krótkiej rozmowie. Była spokojniejsza, chociaż, czy do końca? Chyba nie, nadal czuła dziwny niepokój spowodowany nocnymi wydarzeniami.