Giovanni zaprowadził ich na trawiasty, najmniej pokryty wyższą roślinnością teren wokół domu. Nie przeszkadzały im tu żadnej drzewa i nie musieli obawiać się zdeptania klombów. Gio był bardzo podekscytowany tą nieoczekiwaną lekcją, ale też zdenerwowany. Wolałby się przygotować do tak skomplikowanych ćwiczeń. Na ogół nie był impulsywny, jedynie gdy chodziło o oferowanie swojej pomocy. W tym przypadku trochę tak było. Nie chciał, by Kim się nudziła i czasem nie uciekła w jakieś niebezpieczne tereny.
— Cel, wola i namysł... — powtórzył do siebie. Kurs w Hogwarcie rozpoczynał... wiele lat temu. Ale to jak z jazdą na miotle, prawda? Raz się nauczysz i zawsze pamiętasz. Nie powinien więc mieć problemów dokonać deportacji na tą niewielką odległość. Gdyby się tak nie przestraszył rozszczepienia, na pewno zaliczyłby kurs wzorowo i nie musiał na stare lata martwić się taką błahostką. Co z niego za podróżnik, skoro nie potrafi się deportować!
Motywację miał wysoką. Złapał za różdżkę. Wszedł w pierwszy krąg i skupił się na drugim. Cel. Teraz wola. O co tu dokładniej chodziło? Musiał po prostu chcieć przenieść się w przestrzeni. To było łatwe. Teraz namysł. Zniknąć i pojawić się. Zniknąć i pojawić się. I obrócić na pięcie.
Gio obrócił się, zaciskając mocno oczy. Nic się nie stało. Spojrzał na siebie. W pierwszej chwili ucieszył się, że jest w jednym kawałku, ale wtedy zorientował się, gdzie jest. I jak mocno zaciska dłoń na różdżce.
— Chyba wola zawiodła — roześmiał się niezręcznie. — To czas na kolejną próbę.
Zrobił to samo, co ostatnio, ale z identycznym skutkiem.
— Teraz się uda, mówię ci!
Znów się skupił i znów nie wyszło. Cały czas był spięty oraz ewidentnie przestraszony. Bał się. Blokował sam siebie przed zmianą lokalizacji. Mógł obracać się w nieskończoność, a i tak nie przeskoczy przeszkody istniejącej w jego umyśle.