— Oh, Ger... Chyba ON tam był! Czarny Dzban! Nawet jeśli nie on osobiście to jego ludzie.
Urwał na chwilę, by pozbierać myśli. Nie wiedział, co jej powiedzieć i jak wiele zdradzić. Nie chciał jej straszyć za bardzo, ale też nie mogła dowiedzieć się od kogoś innego więcej, niż od niego. To on jej wszystko przekaże!
Wziął głęboki wdech. Wciąż był bardzo roztrzęsiony.
— No dobra, powiem. Usiądź wygodnie i słuchaj. No więc jak tylko zaczęło się robić niebezpiecznie, histeria Gio dobrze mu podpowiedziała, żeby ciebie ewakuować. Inni ludzie pouciekali w las... w którymś momencie nie dało się deportować... Ja... nie mam pojęcia, co dokładnie tam się zdarzyło... Wiele osób walczyło. Na szczęście Gio był po innej stronie. Zgarnął tą młodą Lestrange, jakie to było szczęście. Ja nie wiem, czy ją kojarzysz, ona jest córką tego tam magiweterynarza z Doliny Godryka. Nie ważne. Ważne, że sama jest uzdrowicielką, więc ogarnęła trochę panikę Gio... Bo było co ogarniać. Wszystkie stragany i stoły powywalały się wszędzie i na wszystko. I wszystkich. Ranni... martwi zapewne też. No czujesz, tragedia. Jak już Gio zebrał jakąś tam grupę ocalałych wokół siebie, to taka stara baba powiedziała, żeby spieprzali jak najszybciej, bo zaraz będzie jeszcze gorzej. No to cyk, Gio pierdoła nie umie się deportować, nikt nie umie, bo się okazuje, że się nie da. No to wybiera drogę przez las, bo inne przejście w płomieniach. I... — Przerwał i przeklął. Przetarł twarz. — Ale las nie był pusty. Tam coś było, Ger. Ja tak żałuję teraz nieuważania w szkole, ale nie mam pojęcia co to było. Nikt nie zdawał się wiedzieć, co to było. Ta stara kazała im odpalić patronusy i Lestrandżównie się udało, bo Gio to oczywiście ofiara losu. Jakieś żenujące przemowy tam trzasnął, a z resztą... — Machnął ręką. — Matko jedyna, jakie to było straszne... Ale wiesz, to nie tak, że to były straszne potwory. One po prostu emanowały taką magią, która ci we łbie mieszała. Jakimś cudem Gio był tak zdeterminowany, że o własnych nogach wyszedł z tego lasu i dopiero w szpitalu dał mi wejść. On dobrze wiedział, że ja bym ich wszystkich zostawił i spierniczał z lasu samemu.
Poleciały kolejne przekleństwa, a twarz ponownie wylądowała w dłoniach.
— I ja, debil, spodziewałem się, że skoro ten koszmar minął, mogę wrócić do normalnego życia. Wzbogacony o doświadczenie bycia na krawędzi. Oświecony jak nigdy. Z czystym celem. A tu — przekleństwo — kolejna tragedia. — Przekleństwo. — No ja nie mogę normalnie żyć, nie mogę...
Znów poprzeklinał, ale zdawało się, że skończył swoją historię.