W czasie, w którym kobieta wreszcie dosięgnęła lizaka i monety, on otrzymał zamówiony napój. Od razu też zapłacił za lemoniadę i kawę, uwzględniając w swoich rachunkach napiwek dla barmana. Nieszczególnie zamierzał przeszkadzać czarownicy w konsumowaniu odzyskanego lizaka. W jakimś stopniu zachowywała się niczym dziecko po otrzymaniu od rodzina słodkości z Miodowego Królestwa, od razu je pałaszując. Było to całkiem miłe skojarzenie.
Jednakże mógł odnieść wrażenie, że kobieta nie była zbyt rozmowna. Pozory mogły mylić. Przyglądając się kobiecie, dostrzegał w jej twarzy rozbawienie. Starał się zrozumieć jego przyczynę. W swoim odczuciu miał po raz kolejny do czynienia z ludzką niedolą. W jego przypadku pomaganie potrzebującym było równie istotne dla nich i bardzo korzystne dla wizerunku. Miał to i owo za uszami. Nie był zamieszany w skandale, wynikające z tego że kogoś pobił tylko bardziej, że nieraz chciano go sprać na kwaśne jabłko za pewne niecne występki z czyjąś żoną. Taki już jest.
Sięgając po wysoką szklankę z lemoniadą, zwrócił uwagę na pomruk, który wydobył się z zaklejonych tym lizakiem ust kobiety. Uśmiechnął się po raz kolejny, na moment unosząc prawą brew ku górze. Czarownica nieszczególnie radziła sobie z niemagicznymi słodyczami. Póki te nie okazywały się zabójcze to nie zamierzał pośpieszyć jej na pomoc. Na domiar tego było w tym coś zabawnego, co nie było przejawem złośliwości z jego strony. Potrafił być dupkiem. Teraz nie miał ku temu powodu.
— Proszę je zachować dla siebie. Już zapłaciłem — Odrzekł na słowa kobiety, w tym momencie stawiając ją przed faktem dokonanym. Zakładając, że dobrze zrozumiał skierowane do niego słowa. W końcu czarownica dopiero teraz uwolniła się od lizaka. — Rozumiem. W gruncie rzeczy nic nie szkodzi. — Dodał z cichym westchnięciem.
— Przyjmie pani stosowny datek? Nie jestem tylko pewien co do jego wysokości — Zdecydował się o to zapytać tej czarownicy. Wydawała się potrzebować pewnego wsparcia finansowego. Żyjąc na takim poziomie, jak obecnie, mógł sobie pozwolić na dużo rzeczy. Także na stołowanie się w różnych lokalach i pełną spiżarnię. Zapewne nie byłoby to dalekie od prawdy, że mógł wydawać przez tydzień na samą żywność tyle, co niezamożna albo średniozamożna rodzina przez miesiąc. Nic więc dziwnego, że ustalenie wysokości ewentualnego datku nie przychodziło mu łatwo w tym momencie.