15.06.2023, 19:21 ✶
Koncepcja bólu po stracie bliskiej osoby była na tyle problematyczna, że sama próba jej głębszego rozważania przyprawiała o ból głowy. Kordelia była tylko jej kuzynką, choć słowo "tylko" brzmi w kontekście całej sprawy dość brutalnie. Tyle że to nie ona ją znalazła i to nie ona obarczała się wyrzutami sumienia. One wydawały się kluczowym elementem wszystkiego, co działo się, z rodziną Averych. Samobójstwo powoduje pytania, na które nie ma już odpowiedzi i nigdy zaspokojoną świadomość, że można było coś zrobić. Kordelia była tylko kuzynką Megary i przez to przeżywała jej śmierć zupełnie inaczej.
Jedną z podstawowych cech młodej Malfoyówny był fakt, że widziała więcej niż przeciętny człowiek i dość sprawnie wyciągała wnioski ze swoich obserwacji. Rzadko się myliła albo przynajmniej twierdziła, że nie jest zaznajomiona z takim zjawiskiem. Dlatego gdy patrzyła na kuzynkę wiedziała, że jest źle i że tylko pewnego rodzaju obowiązek wobec krewnych zmusił ją do wyjścia z domu. Dostrzegała nieprzespane noce, prawdopodobne niedożywienie i związane z tym wszystkim zmęczenie organizmu. Najgorsza jednak była delikatna woń alkoholu wyczuwalna podczas przywitania. Kontem oka spojrzała w stronę zegara wiszącego na ścianie i w tym samym momencie lekki skurcz niepokoju oszpecił delikatną twarz. Jest źle.
Megara zamrugała kilkakrotnie i wszystkie oznaki świadczące o targających nią uczuciach zniknęły z jej oblicza. - Wiem, ale zawsze miło to usłyszeć. - Odpowiedziała uśmiechając się w nieco figlarny sposób. Każdy Malfoy miał w sobie dozę narcyzmu, genów przecież się nie oszuka. Dobre wychowanie i szacunek wobec obecnej sytuacji powodował, że Megara nie miała prawa komentować stroju Stelli. Nawet jeśli uważała, że czerń pasuje do kobiet po sześćdziesiątym roku życia, które pochowały przynajmniej czwartego męża. Do żałoby znacznie bardziej pasowała biel. Ta czystość wydawała się symbolizować spokój potrzebny zarówno duszy zmarłego jak i krewnym, których za sobą pozostawił. - Cieszę się, że przyszłaś. - Odwróciła się i wskazała Stelli miejsce naprzeciwko niej a sama zasiadła w wielkim fotelu. - Pozwoliłam już sobie zamówić coś do picia, mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko. Podobno mają tu dobre ciasto czekoladowe. Odrobinę cukru dobrze nam zrobi. - Wciąż nie przestawała się uśmiechać, roztaczając wokół siebie aurę ogólnego szczęścia i dobroci. Nie zakładała jednak, że te drobne gesty i czekolada sprawiają, że Stella poczuje się lepiej. Chwyciła filiżankę z herbatą i upiła spory łyk. Należało rozpocząć rozmowę o drobnych sprawach, które przy odrobinie szczęścia doprowadzą do tego, że panna Avery choć trochę się otworzy. - Nigdy nie wiem, czy takie miejsca są przepełnione pasją i radością, czy są raczej świątynią smutku i niespełnionych ambicji. - Przyznała wskazując delikatnym ruchem ręki na obrazy na ścianach. - Marzysz o największych galeriach, a kończysz na ścianie w kawiarni. - Temat może nie należał do lekkich, przyjemnych czy niezobowiązujących a wydawał się bliski sercu Stelli, może tyle wystarczyło.
Jedną z podstawowych cech młodej Malfoyówny był fakt, że widziała więcej niż przeciętny człowiek i dość sprawnie wyciągała wnioski ze swoich obserwacji. Rzadko się myliła albo przynajmniej twierdziła, że nie jest zaznajomiona z takim zjawiskiem. Dlatego gdy patrzyła na kuzynkę wiedziała, że jest źle i że tylko pewnego rodzaju obowiązek wobec krewnych zmusił ją do wyjścia z domu. Dostrzegała nieprzespane noce, prawdopodobne niedożywienie i związane z tym wszystkim zmęczenie organizmu. Najgorsza jednak była delikatna woń alkoholu wyczuwalna podczas przywitania. Kontem oka spojrzała w stronę zegara wiszącego na ścianie i w tym samym momencie lekki skurcz niepokoju oszpecił delikatną twarz. Jest źle.
Megara zamrugała kilkakrotnie i wszystkie oznaki świadczące o targających nią uczuciach zniknęły z jej oblicza. - Wiem, ale zawsze miło to usłyszeć. - Odpowiedziała uśmiechając się w nieco figlarny sposób. Każdy Malfoy miał w sobie dozę narcyzmu, genów przecież się nie oszuka. Dobre wychowanie i szacunek wobec obecnej sytuacji powodował, że Megara nie miała prawa komentować stroju Stelli. Nawet jeśli uważała, że czerń pasuje do kobiet po sześćdziesiątym roku życia, które pochowały przynajmniej czwartego męża. Do żałoby znacznie bardziej pasowała biel. Ta czystość wydawała się symbolizować spokój potrzebny zarówno duszy zmarłego jak i krewnym, których za sobą pozostawił. - Cieszę się, że przyszłaś. - Odwróciła się i wskazała Stelli miejsce naprzeciwko niej a sama zasiadła w wielkim fotelu. - Pozwoliłam już sobie zamówić coś do picia, mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko. Podobno mają tu dobre ciasto czekoladowe. Odrobinę cukru dobrze nam zrobi. - Wciąż nie przestawała się uśmiechać, roztaczając wokół siebie aurę ogólnego szczęścia i dobroci. Nie zakładała jednak, że te drobne gesty i czekolada sprawiają, że Stella poczuje się lepiej. Chwyciła filiżankę z herbatą i upiła spory łyk. Należało rozpocząć rozmowę o drobnych sprawach, które przy odrobinie szczęścia doprowadzą do tego, że panna Avery choć trochę się otworzy. - Nigdy nie wiem, czy takie miejsca są przepełnione pasją i radością, czy są raczej świątynią smutku i niespełnionych ambicji. - Przyznała wskazując delikatnym ruchem ręki na obrazy na ścianach. - Marzysz o największych galeriach, a kończysz na ścianie w kawiarni. - Temat może nie należał do lekkich, przyjemnych czy niezobowiązujących a wydawał się bliski sercu Stelli, może tyle wystarczyło.