17.06.2023, 00:07 ✶
Gdy ruszyli w stronę wskazaną przez Ulyssesa euforia blondynki nieco się uspokoiła. Pojawiła się wątła iskierka świadcząca o tym, że należało przestrzegać bardzo konkretnych zasad i norm społecznych. Wątła iskierka.
Słysząc pytanie swojego towarzysza Megara przygryzła lekko dolną wargę udają zastanowienie. Zupełnie tak jakby nie zdążyła stworzyć kilku starannie przemyślanych planów i kilku bardziej lekkomyślnych. - Nowe sukienki, na pewno kilka par butów - uniosła nieco ręce i przeniosła wzrok na drobne nadgarstki, które zdobiło kilka cienkich srebrnych bransoletek. - i może coś z biżuterii. - Dodała, brzmiąc przy tym na tyle poważnie, że można było uznać, że taki właśnie jest jej plan. W końcu wszyscy Malfoye byli zaskakująco próżni. - Na całe szczęście jestem kobietą i nie muszą być rozsądna. - Lekkie wzruszenie ramion i nieco obojętny ton głosu. Czy ona pierwsza roztrwoniłaby wszystko na nic nieznaczące przedmioty, które uczyniłyby jej egzystencję nieco barwniejszą? Na to jednak wystarczał rodowy majątek. Megara była czymś w rodzaju chodzącej wizytówki, mogła być głupia ale zawsze miała wyglądać perfekcyjnie. Kątem oka zlustrowała swojego towarzysza. Rookwoodowi nie można była odmówić tego, że był przystojny. Reprezentował wszystkie cechy typowe dla kogoś o jego statusie społecznym. I choć nigdy nie postrzegała go w ten sposób, nie mogła zignorować myśli, że nikt nie byłby w stanie przejść obojętnie obok ich wspólnego portretu wiszącego na jednej z wielkich ścian jakiejś starej rezydencji. Na szczęście ten scenariusz zwyczajnie nie istniał i wystarczyło mrugnąć dwa razy by ta dziwna myśl zniknęła równie szybko jak się pojawiła. Ojciec Megary nie był w stanie zdecydować co zje na śniadanie, a co dopiero o losie córki. Dopóki ten żył brat nie miał władzy a co się zaś tyczyło wuja Fortinbrasa to istniała nikła szansa, że w ogóle pamiętał o istnieniu kogoś takiego jak Megara. Była bezpieczna, o ile w ogóle można było to tak nazwać. Nagle figlarny uśmiech zniknął z jej twarzy i zastąpił go dziwny cień. - Albo bilet w jedną stronę gdzieś na drugi koniec świata gdzie nazwisko Malfoy jest tylko śmiesznym, nic nieznaczącym wyrazem. Gdzieś gdzie wszystko należałoby zbudować od nowa, łącznie z samym sobą. To dopiero byłoby wyzwanie. - Kiwnęła głową jak gdyby utwierdzała się w przekonaniu, że taki właśnie byłby plan. Gdyby nie targające nią emocje, gdyby mogła obejrzeć tę scenę z czyjeś perspektywy, właśnie rozbrzmiałby dźwięk dzwonów ostrzegawczych. Tego rodzaju myśli towarzyszyły każdemu, kto urodził się może nie w złotej klatce bo te czasy już minęły, ale z pewnością w jednym ze złotych pałaców. Jednak rozważanie podobnych scenariusza, a tak bezpośrednie się nimi dzielenie to dwie zupełnie inne rzeczy. Czego najbardziej boi się człowiek wychowany w złotym pałacu? Wzroku tych, którzy żyją w nim znacznie dłużej niż on. - Wiem, że dałabym radę. Ty też dałbyś radę. - Prosta myśl, która pojawiła się zbyt szybko by ją zatrzymać i nawet smak krwi spowodowany ugryzieniem się w język nie spowodowałby, że zniknie.
Słysząc pytanie swojego towarzysza Megara przygryzła lekko dolną wargę udają zastanowienie. Zupełnie tak jakby nie zdążyła stworzyć kilku starannie przemyślanych planów i kilku bardziej lekkomyślnych. - Nowe sukienki, na pewno kilka par butów - uniosła nieco ręce i przeniosła wzrok na drobne nadgarstki, które zdobiło kilka cienkich srebrnych bransoletek. - i może coś z biżuterii. - Dodała, brzmiąc przy tym na tyle poważnie, że można było uznać, że taki właśnie jest jej plan. W końcu wszyscy Malfoye byli zaskakująco próżni. - Na całe szczęście jestem kobietą i nie muszą być rozsądna. - Lekkie wzruszenie ramion i nieco obojętny ton głosu. Czy ona pierwsza roztrwoniłaby wszystko na nic nieznaczące przedmioty, które uczyniłyby jej egzystencję nieco barwniejszą? Na to jednak wystarczał rodowy majątek. Megara była czymś w rodzaju chodzącej wizytówki, mogła być głupia ale zawsze miała wyglądać perfekcyjnie. Kątem oka zlustrowała swojego towarzysza. Rookwoodowi nie można była odmówić tego, że był przystojny. Reprezentował wszystkie cechy typowe dla kogoś o jego statusie społecznym. I choć nigdy nie postrzegała go w ten sposób, nie mogła zignorować myśli, że nikt nie byłby w stanie przejść obojętnie obok ich wspólnego portretu wiszącego na jednej z wielkich ścian jakiejś starej rezydencji. Na szczęście ten scenariusz zwyczajnie nie istniał i wystarczyło mrugnąć dwa razy by ta dziwna myśl zniknęła równie szybko jak się pojawiła. Ojciec Megary nie był w stanie zdecydować co zje na śniadanie, a co dopiero o losie córki. Dopóki ten żył brat nie miał władzy a co się zaś tyczyło wuja Fortinbrasa to istniała nikła szansa, że w ogóle pamiętał o istnieniu kogoś takiego jak Megara. Była bezpieczna, o ile w ogóle można było to tak nazwać. Nagle figlarny uśmiech zniknął z jej twarzy i zastąpił go dziwny cień. - Albo bilet w jedną stronę gdzieś na drugi koniec świata gdzie nazwisko Malfoy jest tylko śmiesznym, nic nieznaczącym wyrazem. Gdzieś gdzie wszystko należałoby zbudować od nowa, łącznie z samym sobą. To dopiero byłoby wyzwanie. - Kiwnęła głową jak gdyby utwierdzała się w przekonaniu, że taki właśnie byłby plan. Gdyby nie targające nią emocje, gdyby mogła obejrzeć tę scenę z czyjeś perspektywy, właśnie rozbrzmiałby dźwięk dzwonów ostrzegawczych. Tego rodzaju myśli towarzyszyły każdemu, kto urodził się może nie w złotej klatce bo te czasy już minęły, ale z pewnością w jednym ze złotych pałaców. Jednak rozważanie podobnych scenariusza, a tak bezpośrednie się nimi dzielenie to dwie zupełnie inne rzeczy. Czego najbardziej boi się człowiek wychowany w złotym pałacu? Wzroku tych, którzy żyją w nim znacznie dłużej niż on. - Wiem, że dałabym radę. Ty też dałbyś radę. - Prosta myśl, która pojawiła się zbyt szybko by ją zatrzymać i nawet smak krwi spowodowany ugryzieniem się w język nie spowodowałby, że zniknie.