18.06.2023, 19:09 ✶
WYNOŚ SIĘ STĄD! Odpowiedź dla Bulstrode’a była szybka, gwałtowna. PÓKI JESZCZE MOŻESZ. Nie tłumaczyła, nie miała czasu na tłumaczenia, tak samo jak właściwie nie było też czasu na informowanie, że do ich stadka dołączyła kolejna dusza. Za późno; cokolwiek Voldemort sobie zamierzył, to wyglądało na to, że się ziściło. Pewnie, jeszcze pozostawała kwestia wydostania się stąd, ale najgorsze już się stało.
Tak samo, jak się stało, iż nagle sama wchłaniała energię, zamiast ją tracić. Wchłaniała więcej niż mieściło się to w pojęciu „odzyskać utracone”. Wchłaniała, choć nie planowała, nie chciała tego robić i gdyby tylko mieli odrobinę więcej czasu, gdyby nie stali oko w oko z Voldemortem i jego towarzyszami, to pewnie mogłaby się nad tym spokojnie zastanowić i spróbować odciąć się od tego już teraz.
Bo nie chciała tego.
Wydawało się to niewłaściwe.
Ale w istocie, gdyby nie sądziła, że mogli coś zmienić, nie byłoby jej tutaj – po prostu by sobie usiadła z założonymi rękoma i przeczekała. Bo po co działać, jeśli naprawdę nic nie dałoby się zmienić? Absolutnie nic? Po co się ruszać, oddychać, żyć…?
- A pocałuj mnie w dupę – warknęła w odpowiedzi na jakże wspaniałomyślną propozycję dołączenia do niego – Jeśli myślisz, że możesz sobie robić wszystko co chcesz i jak chcesz... – „to patrz” zawisło niewypowiedziane w powietrzu. Bo tak, dotarło, co Patrick powiedział. Tak, nie wahała się ani sekundy, natychmiast nadając swoim myślom formę, przekuwając je z pomocą własnej mocy w czar, wspomagając to machnięciem różdżką. Starała się stworzyć jak najcięższy blok metalu, który miał spaść na kamień i go roztrzaskać – choć bynajmniej nie narzekałaby, gdyby spadł na głowę Voldemorta czy jednego ze śmierciożerców.
kształtowanie – bardzo bardzo BARDZO ciężki blok metalu
Tak samo, jak się stało, iż nagle sama wchłaniała energię, zamiast ją tracić. Wchłaniała więcej niż mieściło się to w pojęciu „odzyskać utracone”. Wchłaniała, choć nie planowała, nie chciała tego robić i gdyby tylko mieli odrobinę więcej czasu, gdyby nie stali oko w oko z Voldemortem i jego towarzyszami, to pewnie mogłaby się nad tym spokojnie zastanowić i spróbować odciąć się od tego już teraz.
Bo nie chciała tego.
Wydawało się to niewłaściwe.
Ale w istocie, gdyby nie sądziła, że mogli coś zmienić, nie byłoby jej tutaj – po prostu by sobie usiadła z założonymi rękoma i przeczekała. Bo po co działać, jeśli naprawdę nic nie dałoby się zmienić? Absolutnie nic? Po co się ruszać, oddychać, żyć…?
- A pocałuj mnie w dupę – warknęła w odpowiedzi na jakże wspaniałomyślną propozycję dołączenia do niego – Jeśli myślisz, że możesz sobie robić wszystko co chcesz i jak chcesz... – „to patrz” zawisło niewypowiedziane w powietrzu. Bo tak, dotarło, co Patrick powiedział. Tak, nie wahała się ani sekundy, natychmiast nadając swoim myślom formę, przekuwając je z pomocą własnej mocy w czar, wspomagając to machnięciem różdżką. Starała się stworzyć jak najcięższy blok metalu, który miał spaść na kamień i go roztrzaskać – choć bynajmniej nie narzekałaby, gdyby spadł na głowę Voldemorta czy jednego ze śmierciożerców.
kształtowanie – bardzo bardzo BARDZO ciężki blok metalu
Rzut Z 1d100 - 65
Sukces!
Sukces!