24.06.2023, 02:28 ✶
Oto jedna, malutka chwila, która miała zaważyć o wszystkim - każdy z waschwycił za różdżkę i rzucił kolejne zaklęcie, nie zważając na to, czy to wszystko działo się naprawdę, czy było jedynie kolejnym figlem tego miejsca lub wasze wyobraźni. Czy to miało jakikolwiek sens w obliczu końca? Towarzyszące wam przed chwilą zjawy mówiły wam wprost - przyszedł wasz kres, z czym mogliście się po prostu pogodzić, ale wy tego nie chcieliście - waszym wyborem były życie i walka z tym, co to życie chciało wam odebrać. Tylko czy ta walka była skuteczna?
Patrick, przypomniawszy sobie, jakie informacje przekazała mu Szeptucha, nie namyślał się zbyt długo - powtórzył je jedynie, jakby chciał upewnić się, że tak brzmiała porada szalonej wieszczki, a później zamachnął się i wyczarowany przez niego młotek przeszył powietrze ze świstem. To wszystko było przed chwilą tak przerażające - ten tworzący się, ognisty krąg, ale Szeptucha miała rację - wystarczyło grzmotnąć ten kamień z całej siły. Brakowało ci niby krzepy w łapach, ale mimo wszystko pękł - czułeś to od razu, ale nie mogłeś tego zobaczyć, bo z góry runął na twój młotek i ręce blok metalu przywołany przez Mavelle. W tym czasie pozostała trójka zmagała się z serią dramatycznych porażek. Największą z nich była ta Louvaina. Victoria co prawda poczuła w wiodącej dłoni magicznej porażenie, ale Louvain musiał aż syknąć z bólu i upuścić różdżkę na grunt. Voldemort skwitował tę scenę nieprzyjemnym parsknięciem.
- Każdy przelew czarodziejskiej krwi jest stratą... ale nie powstrzyma mnie to przed niczym. Czy myślę, że mogę wszystko? Tak. I mam rację. Zostawię ci pamiątkę, abyś o tym pamiętała.
Jego dłoń uniosła się w górę, machnął swoją różdżką, a Mavelle poczuła, że z jej językiem stało się... coś... ale co? Wciąż mogła mówić, mogła się odezwać, ale z pewnością padła ofiarą zaklęcia lub klątwy.
Ziemia wokół ogniska przestała pękać, a delikatne pnącza próbowały na nowo zespoić ją w jedno. Zniszczenie kamienia musiało sprawić, że ten świat zaczął się naprawiać, ale to zdołało już zranić go wystarczająco - paląca się błękitnym ogniem szczelina dyszała i huczała, a ziemia pod waszymi nogami zadrżała - to było niepokojące, ale jak zapobiec czemuś takiemu?
- Prędzej czy później staniecie przed obliczem Czarnego Pana i będziecie musieli uklęknąć.
Ale na ten moment nie musieli - obolała ręka Louvaina była niezdolna do wyprostowania zaciśniętych palców. Czarny Pan nie pozostawił go jednak samemu sobie. Lestrange zniknął stąd pierwszy, później zahipnotyzowani Theon i Wilhelm. Na końcu Lord Voldemort uniósł swój płaszcz, obkręcił się wokół własnej osi i zniknął, jakby go nagle porwała magiczna siła.
Przedstawiciele Ministerstwa pozostali tutaj kompletnie sami, na kilkanaście piekielnie długich minut. Dookoła nie było już nic, jedynie pustkowie i ten cholerny, płonący krzak, a wokół niego zasklepiająca się pnączami szczelina wyryta przez kamień. Patrick nie mógł się stąd ruszyć, a Atreus czuł się coraz słabiej i słabiej, aż wreszcie spojrzał w te błękitne płomienie i dojrzał tam siebie. Sceny z jego życia, migały mu tam jedna za drugim, jakby ktoś puszczał je tam z taśmy, jakby chciał przypomnieć mu wszystkie minione chwile - odkąd był małym chłopcem atakującym drewnianym mieczem krzaki pod domem, aż do teraz, do dzisiaj, kiedy Brenna polewała mu czoło woskiem, a on czuł się tak dziwnie spełniony.
Stawiałeś krok za krokiem, aby znaleźć się bliżej. Chciałeś dotknąć tego ognia, może nawet wejść do niego, tak jak przed chwilą wszedłeś do ognisk Beltane, bo czułeś w środku, że to właśnie da ci ukojenie od narastającego w dłoniach bólu. Gdziekolwiek prowadziło to przejście, wszystko, czego doznałeś, nie miało już znaczenia. Tlący się w oddali błękit był oznaką spokoju, a ty z tej czwórki pragnąłeś tego najbardziej, nawet jeżeli zdawało się to być wbrew twojej naturze.
W tej chwili wasza przygoda dobiega końca. Jej kontynuacja zostanie rozpisana w Rachunku Sumienia. Wszystkie wasze postacie przeżyły, możecie swobodnie rozpoczynać rozgrywki na nowy kwartał z zaznaczeniem, że Atreusa do życia przywrócić musieli spirytyści, a każdy, kto znalazł się w Limbie doświadcza dziwnych rzeczy - jesteście zimni, jesteście inni, a osoby, które napotkaliście na swojej drodze, siedzą w waszych głowach i nie dają wam spokoju. Pamiętacie coraz więcej detali ich życia i zaczynają mieszać się z waszymi wspomnieniami. Możecie kontynuować grę w tym temacie tak długo jak chcecie. Zakończeniem jest utrata przytomności przez całą czwórkę. Sesję, w której się budzicie, rozpocznie Mistrz Gry.
Patrick, przypomniawszy sobie, jakie informacje przekazała mu Szeptucha, nie namyślał się zbyt długo - powtórzył je jedynie, jakby chciał upewnić się, że tak brzmiała porada szalonej wieszczki, a później zamachnął się i wyczarowany przez niego młotek przeszył powietrze ze świstem. To wszystko było przed chwilą tak przerażające - ten tworzący się, ognisty krąg, ale Szeptucha miała rację - wystarczyło grzmotnąć ten kamień z całej siły. Brakowało ci niby krzepy w łapach, ale mimo wszystko pękł - czułeś to od razu, ale nie mogłeś tego zobaczyć, bo z góry runął na twój młotek i ręce blok metalu przywołany przez Mavelle. W tym czasie pozostała trójka zmagała się z serią dramatycznych porażek. Największą z nich była ta Louvaina. Victoria co prawda poczuła w wiodącej dłoni magicznej porażenie, ale Louvain musiał aż syknąć z bólu i upuścić różdżkę na grunt. Voldemort skwitował tę scenę nieprzyjemnym parsknięciem.
- Każdy przelew czarodziejskiej krwi jest stratą... ale nie powstrzyma mnie to przed niczym. Czy myślę, że mogę wszystko? Tak. I mam rację. Zostawię ci pamiątkę, abyś o tym pamiętała.
Jego dłoń uniosła się w górę, machnął swoją różdżką, a Mavelle poczuła, że z jej językiem stało się... coś... ale co? Wciąż mogła mówić, mogła się odezwać, ale z pewnością padła ofiarą zaklęcia lub klątwy.
Ziemia wokół ogniska przestała pękać, a delikatne pnącza próbowały na nowo zespoić ją w jedno. Zniszczenie kamienia musiało sprawić, że ten świat zaczął się naprawiać, ale to zdołało już zranić go wystarczająco - paląca się błękitnym ogniem szczelina dyszała i huczała, a ziemia pod waszymi nogami zadrżała - to było niepokojące, ale jak zapobiec czemuś takiemu?
- Prędzej czy później staniecie przed obliczem Czarnego Pana i będziecie musieli uklęknąć.
Ale na ten moment nie musieli - obolała ręka Louvaina była niezdolna do wyprostowania zaciśniętych palców. Czarny Pan nie pozostawił go jednak samemu sobie. Lestrange zniknął stąd pierwszy, później zahipnotyzowani Theon i Wilhelm. Na końcu Lord Voldemort uniósł swój płaszcz, obkręcił się wokół własnej osi i zniknął, jakby go nagle porwała magiczna siła.
Przedstawiciele Ministerstwa pozostali tutaj kompletnie sami, na kilkanaście piekielnie długich minut. Dookoła nie było już nic, jedynie pustkowie i ten cholerny, płonący krzak, a wokół niego zasklepiająca się pnączami szczelina wyryta przez kamień. Patrick nie mógł się stąd ruszyć, a Atreus czuł się coraz słabiej i słabiej, aż wreszcie spojrzał w te błękitne płomienie i dojrzał tam siebie. Sceny z jego życia, migały mu tam jedna za drugim, jakby ktoś puszczał je tam z taśmy, jakby chciał przypomnieć mu wszystkie minione chwile - odkąd był małym chłopcem atakującym drewnianym mieczem krzaki pod domem, aż do teraz, do dzisiaj, kiedy Brenna polewała mu czoło woskiem, a on czuł się tak dziwnie spełniony.
Stawiałeś krok za krokiem, aby znaleźć się bliżej. Chciałeś dotknąć tego ognia, może nawet wejść do niego, tak jak przed chwilą wszedłeś do ognisk Beltane, bo czułeś w środku, że to właśnie da ci ukojenie od narastającego w dłoniach bólu. Gdziekolwiek prowadziło to przejście, wszystko, czego doznałeś, nie miało już znaczenia. Tlący się w oddali błękit był oznaką spokoju, a ty z tej czwórki pragnąłeś tego najbardziej, nawet jeżeli zdawało się to być wbrew twojej naturze.
W tej chwili wasza przygoda dobiega końca. Jej kontynuacja zostanie rozpisana w Rachunku Sumienia. Wszystkie wasze postacie przeżyły, możecie swobodnie rozpoczynać rozgrywki na nowy kwartał z zaznaczeniem, że Atreusa do życia przywrócić musieli spirytyści, a każdy, kto znalazł się w Limbie doświadcza dziwnych rzeczy - jesteście zimni, jesteście inni, a osoby, które napotkaliście na swojej drodze, siedzą w waszych głowach i nie dają wam spokoju. Pamiętacie coraz więcej detali ich życia i zaczynają mieszać się z waszymi wspomnieniami. Możecie kontynuować grę w tym temacie tak długo jak chcecie. Zakończeniem jest utrata przytomności przez całą czwórkę. Sesję, w której się budzicie, rozpocznie Mistrz Gry.