29.06.2023, 00:46 ✶
Szarpanina miała to do siebie, że większość praw nie miała zastosowania. Żadnych „honorowych” zasad, wszelkie chwyty dozwolone, byleby tylko szale wagi przechyliły się na jedną (właściwą, przy czym zdania co do tego, która to ta właściwa, były mocno podzielone) ze stron, która tym samym odniesie zwycięstwo. I osiągnie cel.
A poprzeczka trudności się podnosiła, choć znów – zdania z pewnością były podzielone. Utrata różdżki, wprawdzie nie taka znowu permanentna, bo dało się ją jeszcze odzyskać, zaprzepaściła szanse na realizację tego planu, który chodził jej po głowie. Tyle że świat się na tym nie kończył, prawda? Należało się przystosowywać, dopasowywać, wszystko, byleby tylko…
… dopaść tego gnoja. Bo niewątpliwie tak należało typa zaklasyfikować. Raz, że mieszał teraz, dwa, coraz bardziej była pewna tego, iż dopuścił się pobicia bogom ducha winnego człowieka. I nawet nie potrzebowała różdżki, na dobrą sprawę, żeby zaprowadzić porządek – nie od parady wprawiała się od dawna w mniej magicznej sztuce walki, której daleko było do finezji czarów.
Ale potrafiła być równie skuteczna.
Tyle że, jak się okazało, nawet tego nie potrzebowała, bowiem delikwent po prostu runął na ziemię. Świetnie, z takiej pozycji trudno o obronę, zwłaszcza że jakkolwiek by nie patrzeć – zgubił swój kijek. A raczej „zgubił”, w iście imponującym stylu, przy czym nie była to jego jedyna strata. Co poniekąd prowadziło do smutnej refleksji, że za jakiś czas może się okazać, iż będzie ganiała tego właśnie dzieciaka. Niestety. Trudno jednak się spodziewać czegoś innego po dzieciach Nokturnu – może było w tym wiele stereotypu, może zdarzały się wyjątki, ale i też doświadczenie wyniesione z tej pracy swoje mówiło: tutaj robiło się wszystko, żeby przeżyć.
W ten czy inny sposób.
Kusiło, żeby wyciągnąć rękę i złapać małego, niemniej… oznaczałoby to danie szansy na ucieczkę dorosłemu. Dorosłemu, który miał już na koncie większe winy; winy, które czekały na osądzenie i stosowną pokutę. Choć w tym przypadku jakoś średnio wierzyła w resocjalizację; zwłaszcza że ludzie się nie zmieniali.
No dobra, może i się zmieniali, ale nie aż tak, a nawet jeśli aż tak, to było to zjawisko – przynajmniej w opinii Bones, oczywiście – na tyle rzadkie, że wręcz rzadsze od jednorożców. Stąd też odpuściła.
Dzieciakowi, rzecz jasna, bo wichrzyciel… o nie, nie ma takiego wstawania. Bynajmniej. Schyliła się gwałtownie po różdżkę, jednocześnie zdecydowanym ruchem sięgając po kajdanki. Co kawał porządnej stali to kawał stali; zaklęcia były zbyt nietrwałe, żeby na dłuższą metę się nimi posługiwać. Co nie oznaczało, że nie mogłaby jegomościa, gdyby zdążył rozpocząć „wielką ucieczkę”, czarem spacyfikować, prawda? I obwiązać linami niczym najprzedniejszą szynkę w wędzarni.
- Widzisz, było po prostu oddać się w moje ręce, a nie cudować, mniej by bolało – rzuciła z przekąsem, gdy już udało się spętać delikwenta. Tak, zdecydowanie – nie zaznałby wtedy kuku, tym większego, że Bones bynajmniej się nie bawiła w delikatność. Nie zasługiwał. Zasługiwał za to na przekazanie go dalej, gdzie już wiedziano, co z nim zrobić – ona sama zaś wróciła na obszary Marszu; jakkolwiek by nie patrzeć, wszystko samo się nie posprząta…
A poprzeczka trudności się podnosiła, choć znów – zdania z pewnością były podzielone. Utrata różdżki, wprawdzie nie taka znowu permanentna, bo dało się ją jeszcze odzyskać, zaprzepaściła szanse na realizację tego planu, który chodził jej po głowie. Tyle że świat się na tym nie kończył, prawda? Należało się przystosowywać, dopasowywać, wszystko, byleby tylko…
… dopaść tego gnoja. Bo niewątpliwie tak należało typa zaklasyfikować. Raz, że mieszał teraz, dwa, coraz bardziej była pewna tego, iż dopuścił się pobicia bogom ducha winnego człowieka. I nawet nie potrzebowała różdżki, na dobrą sprawę, żeby zaprowadzić porządek – nie od parady wprawiała się od dawna w mniej magicznej sztuce walki, której daleko było do finezji czarów.
Ale potrafiła być równie skuteczna.
Tyle że, jak się okazało, nawet tego nie potrzebowała, bowiem delikwent po prostu runął na ziemię. Świetnie, z takiej pozycji trudno o obronę, zwłaszcza że jakkolwiek by nie patrzeć – zgubił swój kijek. A raczej „zgubił”, w iście imponującym stylu, przy czym nie była to jego jedyna strata. Co poniekąd prowadziło do smutnej refleksji, że za jakiś czas może się okazać, iż będzie ganiała tego właśnie dzieciaka. Niestety. Trudno jednak się spodziewać czegoś innego po dzieciach Nokturnu – może było w tym wiele stereotypu, może zdarzały się wyjątki, ale i też doświadczenie wyniesione z tej pracy swoje mówiło: tutaj robiło się wszystko, żeby przeżyć.
W ten czy inny sposób.
Kusiło, żeby wyciągnąć rękę i złapać małego, niemniej… oznaczałoby to danie szansy na ucieczkę dorosłemu. Dorosłemu, który miał już na koncie większe winy; winy, które czekały na osądzenie i stosowną pokutę. Choć w tym przypadku jakoś średnio wierzyła w resocjalizację; zwłaszcza że ludzie się nie zmieniali.
No dobra, może i się zmieniali, ale nie aż tak, a nawet jeśli aż tak, to było to zjawisko – przynajmniej w opinii Bones, oczywiście – na tyle rzadkie, że wręcz rzadsze od jednorożców. Stąd też odpuściła.
Dzieciakowi, rzecz jasna, bo wichrzyciel… o nie, nie ma takiego wstawania. Bynajmniej. Schyliła się gwałtownie po różdżkę, jednocześnie zdecydowanym ruchem sięgając po kajdanki. Co kawał porządnej stali to kawał stali; zaklęcia były zbyt nietrwałe, żeby na dłuższą metę się nimi posługiwać. Co nie oznaczało, że nie mogłaby jegomościa, gdyby zdążył rozpocząć „wielką ucieczkę”, czarem spacyfikować, prawda? I obwiązać linami niczym najprzedniejszą szynkę w wędzarni.
- Widzisz, było po prostu oddać się w moje ręce, a nie cudować, mniej by bolało – rzuciła z przekąsem, gdy już udało się spętać delikwenta. Tak, zdecydowanie – nie zaznałby wtedy kuku, tym większego, że Bones bynajmniej się nie bawiła w delikatność. Nie zasługiwał. Zasługiwał za to na przekazanie go dalej, gdzie już wiedziano, co z nim zrobić – ona sama zaś wróciła na obszary Marszu; jakkolwiek by nie patrzeć, wszystko samo się nie posprząta…
Koniec sesji