30.06.2023, 18:41 ✶
Fletcher bardzo chciałby powiedzieć, że bawił się świetnie, ale jak do tej pory wcale nie było tak kolorowo. Już po paru minutach po pojawieniu się na terenie wykopalisk, pogryzło go jakieś obrzydliwe dziadostwo i teraz co jakiś czas drapał się, klnąc pod nosem na czym świat stoi. Ot, kolejny powód dla którego tak rzadko opuszczał miasto, trzymając się go kurczowo i z całą swoją miłością. Nawet zastanawiał się, czy nie spytał czy ktoś nie ma jakichś odstraszających owady kadzideł, ale ostatecznie darował sobie ten pomysł, nie chcąc robić z siebie aż takiego idioty i miastucha.
Szedł za Cathalem z całą wycieczką, próbując kryć swe cierpienie za nieco zbolałą minę, którą w sumie można było wziąć za tę dla niego typową, bo w życiu miał tyle rozterek i problemów, że praktycznie nie miał czasu na inne mimiki.
Odkryte fragmenty ruin, które prezentował im Shafiq, wcale nie prezentowały się pokaźnie, ale wierzył mu na słowo, że był to zaledwie mały ich fragment, kiedy reszta skryta była za licznymi pułapkami i pieczęciami, które czekały na rozbrojenie.
Tim miał pewien oczywisty uraz do klątw i usłyszenie, że akurat tu jeszcze znajdowali się na bezpiecznym obszarze, przyniósł mu wyraźną ulgę, przerwaną tylko nagłą potrzebą podrapania się po łokciu. I zaklęciem pod nosem. Na ducha zareagował prawie wcale, bo zmarszczył tylko brwi i odprowadził go wzrokiem, uznając za konieczny element otoczenia.
A na ostatnie pytanie Cathala, cóż... zwyczajnie pokręcił głową, gdyby ten przypadkiem na niego spojrzał. Wszystko było jasne i wyraźne, nie mówiąc o tym, że nie zamierzał się jak na razie wyrywać przesadnie przed szereg.
Szedł za Cathalem z całą wycieczką, próbując kryć swe cierpienie za nieco zbolałą minę, którą w sumie można było wziąć za tę dla niego typową, bo w życiu miał tyle rozterek i problemów, że praktycznie nie miał czasu na inne mimiki.
Odkryte fragmenty ruin, które prezentował im Shafiq, wcale nie prezentowały się pokaźnie, ale wierzył mu na słowo, że był to zaledwie mały ich fragment, kiedy reszta skryta była za licznymi pułapkami i pieczęciami, które czekały na rozbrojenie.
Tim miał pewien oczywisty uraz do klątw i usłyszenie, że akurat tu jeszcze znajdowali się na bezpiecznym obszarze, przyniósł mu wyraźną ulgę, przerwaną tylko nagłą potrzebą podrapania się po łokciu. I zaklęciem pod nosem. Na ducha zareagował prawie wcale, bo zmarszczył tylko brwi i odprowadził go wzrokiem, uznając za konieczny element otoczenia.
A na ostatnie pytanie Cathala, cóż... zwyczajnie pokręcił głową, gdyby ten przypadkiem na niego spojrzał. Wszystko było jasne i wyraźne, nie mówiąc o tym, że nie zamierzał się jak na razie wyrywać przesadnie przed szereg.