Kilka ostatnich dni było tragicznych. Tak jakby Beltane trwało nie jedną noc, a ktoś w tym roku postanowił urządzić tygodniowy festiwal. Po intensywnej zabawie miała miejsce straszna tragedia, po tym nerwowe pomaganie rannym i potrzebującym, a kolejny poranek zaczął się od złamanego serca. Tylko jak mogło być złamane, skoro nawet nie istniało? Giovanni uginał się od natłoku myśli związanych z pomocą poszkodowanym. Jonathan również nie próżnował — rozważał nad ogólnopojętym sensem istnienia i swoją przyszłością.
Wizyta u przyjaciela dała mu nadzieję na znalezienie ukojenia w rozmowie. Nigdy nie był typem wylewnym, to Gio był od emocji i refleksji. Jonathan wolał się upić, po czym zrobić coś głupiego. Ale tym razem rozlany na fotelu tylko obracał w dłoniach szkło z alkoholem. Obojętność w oczach zazwyczaj przypominająca znudzenie, nabierała barwy refleksyjności. Półprzezroczysty trunek mienił się setkami odcieni jednego koloru.
Przysłuchiwał się wywodowi Philipa jednym uchem. Nie miał siły ani ochoty na zajmowanie się cudzymi problemami, nawet jeśli dotyczyło to przyjaciela. Ale historia przyciągnęła uwagę swoją dramaturgią z nutką skandalu.
Nieco ożywiony aż zmienił pozycję.
— No co ty gadasz!? Dała wianek i sobie poszła? — Jonathan nie miał dobrej opinii o Lorettcie. Tak naprawdę samemu nigdy nie chciał zamienić z nią słowa, bo się jej najzwyczajniej w świecie bał. Wolał otaczać się kobietami miłymi w obyciu, ciepłymi, najlepiej takimi zupełnie przewidywalnymi. Może bywały nudne, ale to nie od nich oczekiwał dreszczyku adrenaliny.
— Przynajmniej już wiesz, żeby następnym razem kompletnie ją zignorować. Chyba mówiłem ci kiedyś, że bogate i wpływowe baby to same problemy. Rozpieszczone, myślą, że wszystko im się należy i wszystko im wolno... ani knuta szacunku. Obserwuj z daleka, nigdy nie podchodź, a dotykania nie dopuszczaj się nawet w myślach.
Oto Jonathan — wielki kobieciarz, którego usta dotknęły jedynie policzka cioteczki. O czym Philip dobrze wiedział.
Dalszy przebieg rozmowy można było przewidzieć — ploteczki o pannie Lestrange i jej podobnych. Dlatego tym bardziej zdziwiła Jonathana druga wypowiedź przyjaciela.
— Cholera, ty też!? To znaczy... — Zmieszał się i wyprostował w fotelu. — Mówię ci, na tym Beltane nawdychaliśmy się wszyscy jakichś dziwnych herbatek. To wszystko wina tych kapłanek! Za nic w świecie nie słucha się braci, szczególnie tych nudnych i dobrze ułożonych.
Mówił tak, jakby marzeniem Gio było stateczne życie z gromadką dzieci. Ale niestety często znajdował podobieństwa między nim, a bratem Philipa.
Jonathan uspokoił się i zamyślił.
— Znaczy wiesz... Żona to też nie jest nic takiego bardzo złego, co nie... — Zaczął niepewnie. — Zawsze jest do kogo gębę otworzyć w domu i nie trzeba się martwić o rzeczy w stylu... e... obiad... i tak dalej. — Nie, żeby Jonathan miał się kiedy troszczyć o cokolwiek związanym z prozą życia. — A taka miła kobieta... to pewnie fajnie by było z taką żyć, co nie? W sensie spójrz na moich rodziców. Fajnie się dobrali tak, jakoś się dogadują, nawet dają radę razem pracować... Nie wygląda, jakby którekolwiek z nich żałowało wyboru...