1972, Wiosna, 16 kwietnia - Mieszkanie zajęte przez BUM

O ile Moody, który na moment wypluł wcześniej połkniętego kija, był dla brygadzistki niejako szokiem, dla Eden nie było to nic nowego. Nie była pewna, czy zachowywał się tak nonszalancko w towarzystwie wszystkich bliskich znajomych; równie dobrze mogła być to tylko i wyłącznie zasługa tej zgryźliwej Malfoyówny, która nie tylko potrafiła mistrzowsko robić sobie żarty z pogrzebu, ale również posyłać ludzi do piekła w taki sposób, że jeszcze sami prosili o wskazanie drogi. Każdy śmiech Alastora podczas pracy traktowała jak małą odznakę, order dzielnego zawadiaki, który na moment uciszył w nim służbistę. Zbierała je niczym znaczki, choć zdecydowanie nie chwaliła się przed nikim tą kolekcją.
- Mhm - odparła na troskę Alka. - Po prostu nie chce mi się stać. Poza tym ta kanapa się nie rozkłada. Takie bajery nie w tym pułapie cenowym - wyjaśniła, opadając z ciężkością na sofę. Była pewna, że nic tutaj nie schował, ale mimo wszystko odruchowo przejechała palcami po siedzisku tak, by wjechać w każdą szczelinę i sprawdzić, czy coś nie kryje się między poduszkami. Przezorny zawsze ubezpieczony.
- Mnie nie pytaj, ostatni raz tutaj byłam, gdy wręczałam mu klucze i podpisywał umowę. Nie miał ze sobą rzeczy, bo tylko dopełnialiśmy formalności. Sądziłam, że przyniesie je później - oświadczyła, zatapiając się wygodnie w oparciu. Wsparła na nim kark, od niechcenia rozglądając się na lewo i prawo. Niby od lat nie była już aurorem, a jednak lustrowała wszystkie zakamarki tak, jakby chciała czegoś dojrzeć. Zboczenie zawodowe, czy chęć pomocy Moody’emu? A może obydwa?
Jednym uchem słuchała słów pojmanego, które przytaczała Bridgers, lecz nie patrzyła w jej kierunku. Kiedy uwagę Eden przykuł obraz wiszący tuż naprzeciw, nie była w stanie oderwać od niego oczu. Zmrużyła je, przechylając głowę w skupieniu. Próbowała dojść, co z nim jest nie tak. Fotograficzna pamięć zwykle jej nie zawodziła, ale wzrok już miała nie ten, więc na pierwszy rzut oka nie spostrzegła różnicy. Przyłożyła rękę do ust, by nikt nie widział, jak skubie zębami wargi, próbując rozszyfrować swoje dziwne przeczucia. Przesunęła wzrok na okienko, z którego dobiegało się mieniące na czerwono światło.
Bingo.
Już otwierała usta, chcąc rzucić coś na kształt “ech, partacze”, uderzyć dłońmi w kolana i wskazać im oczywiste, ale wtedy przypomniała sobie słowa brygadzistki.
“Odnajdzie ją ktoś, kto myśli tak jak on”.
Westchnęła ciężko, zderzając się z ciężkim wyborem. Pomóc im, wskazując, gdzie pies jest pogrzebany i tym samym jasno pokazać, że sama ma więcej wspólnego z czarną magią, niż mogliby podejrzewać? A może udawać głupią i ślepą, nie wychylać się przed szereg i nie zwracać na siebie uwagi?
Spojrzała na Alka, który zdawał się chcieć zjeść własnego kciuka. Wypuściła powietrze głośno, wywróciła oczyma i podniosła się z kanapy.
- To nie moje - oświadczyła wszem i wobec, ruszając w kierunku obrazu. Wskazała nań palcem, ewidentnie decydując się na białe kłamstwo. Chciała wskazać im, gdzie leżała przyczyna nietęgiej atmosfery, ale jednocześnie nie kierować na siebie podejrzeń. Liczyła, że sami zbadają ten obraz i dojdą do tego, co jest z nim nie tak. Bez świadomości, że tylko ona widzi migoczącą czerwień w małym okienku.