03.07.2023, 00:26 ✶
W chwili, w której Patrick stracił równowagę, był już niemal przygotowany na spotkanie z podłogą. Własna niemoc uzmysłowiła mu jak źle z nim było i jak bardzo go ten fakt frustrował. Nie chciał tu przebywać. Nie chciał leżeć w łóżku. Nie chciał marnować czasu. Przecież już prawie (duże, bardzo duże, ogromne PRAWIE) doszedł do siebie. Zamrugał zaskoczony pojawieniem się Florence i rąk Florence na swoim ciele.
Florence. Florence. Florence. Florence. Zatańczyło mu w głowie. Jak dobrze, że nagle pojawiła się Florence. Czemu nigdy nie zdał sobie sprawy z tego, że była taka silna? Och, wiedział, że była psychicznie silna, ale fizycznie? Dźwigała teraz dużego, choć słabego jakby był bardzo chory, chłopa.
Obraz niebezpiecznie zadrgał mu przed oczami. Zatoczył się razem z nią, ale posłusznie skierował się z powrotem w stronę łóżka. Szumiało mu w głowie z wysiłku i ze zmęczenia. Drżał z zimna. Nie znosił, kiedy ktoś oglądał go takiego słabego, niemal jak dziecko. Klapnął tyłkiem z powrotem na łóżko.
- Muszę wysłać list – wyjaśnił, spoglądając na Bulstrode. – To bardzo ważne. I nie może czekać. Chodzi o to, co się tam stało – opisał bezsensu. Posłał falującej, wyostrzającej się i rozmazującej Florence błagalne spojrzenie. – Proszę, pomóż mi.
Albus Dumbledore nie powinien czekać. Był najpotężniejszym czarodziejem na świecie. Tylko on mógł coś zaradzić na to, co zrobił Lord Voldemort. Już trzeba było przygotowywać jakiś plan. Nie mogli marnować czasu. W zamroczonym umyśle Patricka działało to tak prosto.
Odwrócił głowę w stronę Mavelle, ale ta nie wyglądała na ranną. Na słabą, tak, ale nie na ranną lub duszącą się z braku powietrza. Przez chwilę poczuł wyrzuty sumienia, że chciała się za nim rzucić na ratunek. Posłał jej coś na kształt słabego, krzywego i niezbyt wesołego – ale jak miał nadzieję – szczerego uśmiechu. Doceniał to. Naprawdę to doceniał, ale miał również nadzieję, że w odróżnieniu do Victorii wiedziała czemu potrzebował sowy i zdawała sobie z tego, jak bardzo było to istotne i pilne.
Steward próbował połączyć kropki, ale chociaż nie był specjalnie głupim człowiekiem a wiele rzeczy zauważał szybciej od innych, teraz myślenie sprawiało mu niemal fizyczny ból. Był zmęczony i zmarznięty. Skupił się wysyłaniu dyrektorowi wiadomości i póki co, to była myśl przewodnia, która krążyła mu po głowie.
Ale czemu Mavelle nie mogła mówić? Chwilę temu mogła mówić. I to całkiem sporo. Podciągnął nogi na łóżko a potem z powrotem przykrył się kocem. Na łóżku było mu jednak lepiej i nie musiał obciążać swoją masą Florence (a on w odróżnieniu od uzdrowicielki nie był ani niski, ani drobny). Słowa Lestrange obijały się po jego umyśle, ale dla niego nie miały wielkiego sensu. Tam i tutaj były dla niego jednym i tym samym, nawet jeśli w swoich szczegółach dotyczyły takich różnic jak ciało i dusza. Nierozerwalna jedność i takie tam, przynajmniej w przypadku zwykłych ludzi takich jak oni.
- Voldemort coś na nią rzucił – powiedział wreszcie, jakby składając do kupy własne myśli.
Florence była uzdrowicielką i klątwołamaczką. Była też zdrowa. Z pewnością będzie wiedziała, co się dzieje. Patrick mocniej otulił się kocem.
Florence. Florence. Florence. Florence. Zatańczyło mu w głowie. Jak dobrze, że nagle pojawiła się Florence. Czemu nigdy nie zdał sobie sprawy z tego, że była taka silna? Och, wiedział, że była psychicznie silna, ale fizycznie? Dźwigała teraz dużego, choć słabego jakby był bardzo chory, chłopa.
Obraz niebezpiecznie zadrgał mu przed oczami. Zatoczył się razem z nią, ale posłusznie skierował się z powrotem w stronę łóżka. Szumiało mu w głowie z wysiłku i ze zmęczenia. Drżał z zimna. Nie znosił, kiedy ktoś oglądał go takiego słabego, niemal jak dziecko. Klapnął tyłkiem z powrotem na łóżko.
- Muszę wysłać list – wyjaśnił, spoglądając na Bulstrode. – To bardzo ważne. I nie może czekać. Chodzi o to, co się tam stało – opisał bezsensu. Posłał falującej, wyostrzającej się i rozmazującej Florence błagalne spojrzenie. – Proszę, pomóż mi.
Albus Dumbledore nie powinien czekać. Był najpotężniejszym czarodziejem na świecie. Tylko on mógł coś zaradzić na to, co zrobił Lord Voldemort. Już trzeba było przygotowywać jakiś plan. Nie mogli marnować czasu. W zamroczonym umyśle Patricka działało to tak prosto.
Odwrócił głowę w stronę Mavelle, ale ta nie wyglądała na ranną. Na słabą, tak, ale nie na ranną lub duszącą się z braku powietrza. Przez chwilę poczuł wyrzuty sumienia, że chciała się za nim rzucić na ratunek. Posłał jej coś na kształt słabego, krzywego i niezbyt wesołego – ale jak miał nadzieję – szczerego uśmiechu. Doceniał to. Naprawdę to doceniał, ale miał również nadzieję, że w odróżnieniu do Victorii wiedziała czemu potrzebował sowy i zdawała sobie z tego, jak bardzo było to istotne i pilne.
Steward próbował połączyć kropki, ale chociaż nie był specjalnie głupim człowiekiem a wiele rzeczy zauważał szybciej od innych, teraz myślenie sprawiało mu niemal fizyczny ból. Był zmęczony i zmarznięty. Skupił się wysyłaniu dyrektorowi wiadomości i póki co, to była myśl przewodnia, która krążyła mu po głowie.
Ale czemu Mavelle nie mogła mówić? Chwilę temu mogła mówić. I to całkiem sporo. Podciągnął nogi na łóżko a potem z powrotem przykrył się kocem. Na łóżku było mu jednak lepiej i nie musiał obciążać swoją masą Florence (a on w odróżnieniu od uzdrowicielki nie był ani niski, ani drobny). Słowa Lestrange obijały się po jego umyśle, ale dla niego nie miały wielkiego sensu. Tam i tutaj były dla niego jednym i tym samym, nawet jeśli w swoich szczegółach dotyczyły takich różnic jak ciało i dusza. Nierozerwalna jedność i takie tam, przynajmniej w przypadku zwykłych ludzi takich jak oni.
- Voldemort coś na nią rzucił – powiedział wreszcie, jakby składając do kupy własne myśli.
Florence była uzdrowicielką i klątwołamaczką. Była też zdrowa. Z pewnością będzie wiedziała, co się dzieje. Patrick mocniej otulił się kocem.