[listopad 1971] cztery. pięć. sześć. Baba Jaga będzie jeść - Brenna & Patrick

Myśl Brenny o tym, że mężczyzna znajdujący się w salonie mógł być martwy, okazała się – przynajmniej połowicznie prawdziwa. Dostrzegła człowieka słusznej postury i wzrostu, pasującego fizycznie do cienia, który dostrzegła podczas sesji widmowidzenia w domu Emily. Leżał na kanapie, ale pozycja, którą zajmował nijak nie wyglądała na naturalną. Ułożony był na boku, z ręką wysuniętą do przodu tak, że zwisała nad podłogą i nad nadbitym, leżącym na niej porcelanowym kubkiem. Rozlany płyn, zdążył już zostać wchłonięty przez dywan i zamienił się na nim w ciemniejszą, mokrą plamę. Nie dało się wyczuć z niego woni alkoholu, był raczej zwykłą herbatą, tylko mocno osłodzoną cukrem.
Stojąc w drzwiach, mogło się wydawać, że spoczywający na kanapie mężczyzna nie żył, ale gdyby tylko Brenna spróbowała wybadać jego puls, okazałoby się, że ten choć bardzo słabo wyczuwalny, wciąż istniał. Sam salon zaś był o wiele biedniejszy od tego, który widziała w domu Hillów. Wyglądał jakby od dawna nie był remontowany. Półki z książkami uśmiechały się od ich ciężaru, dwie nawet zdążyły się załamać (więc wynajmujący, zamiast naprawić je magią, po prostu odstawili je w kąt a przedmioty, które na nich tkwiły, ustawili jeden na drugim w kącie). Poza tym były tu wysiedziane fotele a stolik do kawy miał o tyle jedną z nóżek krótszą, że aż podłożono pod nią dwie księżki. Leżał na nim pilot od telewizora.