03.07.2023, 08:05 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 03.07.2023, 08:06 przez Florence Bulstrode.)
Florence zamarła przez chwilę, wodząc spojrzeniem między Patrickiem i Mavelle, jakby próbowała rozstrzygnąć, która potrzeba - pomocy czy sowy - jest pilniejsza. Jakiegokolwiek innego pacjenta, domagającego się sowy w takiej chwili, prawdopodobnie by zganiła, oczywiście w uprzejmy sposób, uświadamiając, jak absurdalna jest to prośba w obecnych okolicznościach. A jednak nawet Florence bywała trochę nepotyczna, bo w tym przypadku chodziło o Stewarda. Nie prosiłby o sowę tak, jak prosiło wielu innych rannych - by wysłać wiadomość do najbliższych, że żyje (i choć rozumiała te prośby, nie mogła im ulegać, sów było zaledwie kilka, przywiezionych tutaj przez Ministerstwo, by usprawnić komunikację, gdy nie dało się teleportować i w tej chwili latały jak szalony, ludzie musieli poczekać aż pojawi się ich więcej). Poza tym prosił ją o pomoc, i chyba poza braćmi był jedyną osobą, której prośbie w takiej sytuacji po prostu nie umiałaby odmówić. Skoro chciał tej sowy, to ona jakąś ją zdobędzie, wykorzystując po drodze wszystkie swoje znajomości, moc czystokrwistego nazwiska i spojrzenia wyćwiczonego na studentach Akademii oraz fakt, że na polanie uzdrowiciele byli naprawdę potrzebni. Choćby miała wydobyć tego cholernego ptaka spod ziemi.
- Co jest pilniejsze? Sowa czy pomoc? - spytała krótko i rzeczowo, wzrok utkwiwszy w Bones, jakby chciała ocenić jej stan samym spojrzeniem (choć w takich wypadkach, jak ten, nie było to oczywiście możliwe). Gdyby była w bardzo złym stanie, inni uzdrowiciele nie powinni stąd wyjść, ktoś powinien tutaj czuwać, ale Florence wiedziała też, że przez ten cały chaos nie wszystko działa tak, jak powinno. Drgnęła, gdy usłyszała, że Voldemort coś na nią rzucił. Nie była tchórzem, ale samo to imię wywoływało w niej niepokój, a jeszcze wiedza, że ten coś zrobił... - Momencik - mruknęła, kiedy Patrick, na całe szczęście, znalazł się na łóżku. Podeszła do Mavelle, machnęła dwa razy różdżką, a potem przyglądała się jej ze ściągniętymi brwiami, jakby bardzo nie podobało się jej to, co widzi.
Ale Mavelle przynajmniej nie umierała. Nie w tej chwili. I faktycznie, do diagnozy… w tym wypadku… to chyba ona była jedną z najlepszych osób na tej polanie.
- To wymaga dłuższych badań. Wrócę z sową i zobaczymy, co się dzieje. Pergamin i rysik mam w torbie - poinformowała w końcu. Ciekawość klątwołamaczki i natura uzdrowicielki wzywały ją, żeby zajęła się Mavelle w pierwszej kolejności, bo przecież jakiś list mógł poczekać, ale... Z jakiegoś powodu wydobyła tylko ze swojej torby (niezbyt dużej, a jej zawartość była teraz żałośnie przerzedzona: Florence zabrała kilka eliksirów i bandaży na wszelki wypadek i okazało się, że nazbyt mało) zwitek pergaminu i rysik, by Steward mógł przygotować swoją wiadomość.
A potem wyszła szybkim krokiem z namiotu. Potrzebowała niemal kwadransa, ale zważywszy na okoliczności, to i tak był przyzwoity wynik.
- Co jest pilniejsze? Sowa czy pomoc? - spytała krótko i rzeczowo, wzrok utkwiwszy w Bones, jakby chciała ocenić jej stan samym spojrzeniem (choć w takich wypadkach, jak ten, nie było to oczywiście możliwe). Gdyby była w bardzo złym stanie, inni uzdrowiciele nie powinni stąd wyjść, ktoś powinien tutaj czuwać, ale Florence wiedziała też, że przez ten cały chaos nie wszystko działa tak, jak powinno. Drgnęła, gdy usłyszała, że Voldemort coś na nią rzucił. Nie była tchórzem, ale samo to imię wywoływało w niej niepokój, a jeszcze wiedza, że ten coś zrobił... - Momencik - mruknęła, kiedy Patrick, na całe szczęście, znalazł się na łóżku. Podeszła do Mavelle, machnęła dwa razy różdżką, a potem przyglądała się jej ze ściągniętymi brwiami, jakby bardzo nie podobało się jej to, co widzi.
Ale Mavelle przynajmniej nie umierała. Nie w tej chwili. I faktycznie, do diagnozy… w tym wypadku… to chyba ona była jedną z najlepszych osób na tej polanie.
- To wymaga dłuższych badań. Wrócę z sową i zobaczymy, co się dzieje. Pergamin i rysik mam w torbie - poinformowała w końcu. Ciekawość klątwołamaczki i natura uzdrowicielki wzywały ją, żeby zajęła się Mavelle w pierwszej kolejności, bo przecież jakiś list mógł poczekać, ale... Z jakiegoś powodu wydobyła tylko ze swojej torby (niezbyt dużej, a jej zawartość była teraz żałośnie przerzedzona: Florence zabrała kilka eliksirów i bandaży na wszelki wypadek i okazało się, że nazbyt mało) zwitek pergaminu i rysik, by Steward mógł przygotować swoją wiadomość.
A potem wyszła szybkim krokiem z namiotu. Potrzebowała niemal kwadransa, ale zważywszy na okoliczności, to i tak był przyzwoity wynik.