04.07.2023, 12:26 ✶
- Zapasy oszczędzaj – poinformowała Florence. Tylko wyćwiczenie sprawiło, że jej głos nie zabrzmiał ponuro. Bo była bardzo ponura, po prostu nie miała prawa pokazać tego studentowi. Jedna z najgorszych sytuacji dla medyka: gdy masz dwóch pacjentów potrzebujących eliksiru i tylko jedną fiolkę. – Transportują je Błędnym Rycerzem. Zakupiono już pewną ilość w tutejszej aptece, ale jest mała. Posłano kogoś do Sproutów, być może oni podzielą się zapasami.
Ledwo chwilę później nie myślała jednak o zapasach, a o dziewczynie, którą położono na szpitalnym łóżku. Wszystkie symptomy wskazywały niestety na paskudną klątwę, a przy tym jeszcze hipotermię. Skóra za zimna (nie tak, jak „zimnych”, ale prawie), brak reakcji na bodźce, brak reakcji oczu na światło, ciemne ślady pojawiające się na skórze… A Florence nie miała nawet pełnego dostępu do swojej szafki w Mungu, gdzie pięknie poustawiane stały eliksiry oraz kadzidła, każde właściwie opisane, każde na swoim miejscu! Zaciskając mocno wargi rzuciła zaklęcie rozgrzewające i zaaplikowała dwie cenne krople jednego z eliksirów, które miała w torbie. Jednym uchem słuchała przy okazji Camerona.
- Tylko jedna kropla eliksiru przeciwbólowego, brakuje go. Poza tym zaklęcie niwelujące ból, upewnij się, że zadziałało, zanim zaczniesz, magia tutaj wciąż szwankuje. Czy jest wyziębiony? – powiedziała, bo wszystkie wymienione poczynania były zgodne z procedurami. Lupin może się jąkał, ale przynajmniej nie stracił głowy w trudnej sytuacji. Przez zaklęcie „niwelujące ból” zasadniczo rozumiała takie, które pacjenta nieco oszołomi, ale nie brzmiałoby to dobrze w jego uszach, gdyby tak to ujęła. Przy przemieszczeniu kości i przywracaniu ją na właściwą pozycję normalnie powinni go znieczulić, ale to nie była normalna sytuacja.
Florence sama skupiła się znów na swojej pacjentce. Mruczała inkantacje, usiłując rozproszyć skutki rzuconego na nią zaklęcia. Irytacja odezwała się gdzieś w duchu Bulstrode, gdy nie zadziałało za pierwszym i za drugim razem – i nie była pewna, czy to efekt jej własnej niekompetencji, czy może tego, co tutaj się stało.
I o ile jeszcze te dwa lata temu może i dałaby się przekonać do pewnych postulatów śmierciożerców, na przykład, że mugolaki niekoniecznie powinny sprawować wysokie stanowiska, skoro stoją na granicy dwóch światów… To teraz najchętniej udusiłaby Voldemorta gołymi rękoma. Nie tylko przysłał jej tutaj kilkudziesięciu pacjentów, ale jeszcze w jakiś sposób popsuł magię. Jej magię!!! Do czego to podobne, że czary rozpraszające jej nie wychodziły? Ostatni raz jeden z tych czarów nie wyszedł jej, kiedy była na piątym roku Hogwartu!
Mimo całej tej burzy w głowie, Florence zachowywała niewzruszoną minę. Wyraz twarzy miała skupiony. I w końcu… tak, o Bogini… ciemne plamy zaczęły powoli ustępować.
– Przeżyje, ale będzie trzeba przetransportować ją do Munga. Daphne! Daphne, dopisz ją na listę! Ktoś wie, jak ona się nazywa?
Ledwo chwilę później nie myślała jednak o zapasach, a o dziewczynie, którą położono na szpitalnym łóżku. Wszystkie symptomy wskazywały niestety na paskudną klątwę, a przy tym jeszcze hipotermię. Skóra za zimna (nie tak, jak „zimnych”, ale prawie), brak reakcji na bodźce, brak reakcji oczu na światło, ciemne ślady pojawiające się na skórze… A Florence nie miała nawet pełnego dostępu do swojej szafki w Mungu, gdzie pięknie poustawiane stały eliksiry oraz kadzidła, każde właściwie opisane, każde na swoim miejscu! Zaciskając mocno wargi rzuciła zaklęcie rozgrzewające i zaaplikowała dwie cenne krople jednego z eliksirów, które miała w torbie. Jednym uchem słuchała przy okazji Camerona.
- Tylko jedna kropla eliksiru przeciwbólowego, brakuje go. Poza tym zaklęcie niwelujące ból, upewnij się, że zadziałało, zanim zaczniesz, magia tutaj wciąż szwankuje. Czy jest wyziębiony? – powiedziała, bo wszystkie wymienione poczynania były zgodne z procedurami. Lupin może się jąkał, ale przynajmniej nie stracił głowy w trudnej sytuacji. Przez zaklęcie „niwelujące ból” zasadniczo rozumiała takie, które pacjenta nieco oszołomi, ale nie brzmiałoby to dobrze w jego uszach, gdyby tak to ujęła. Przy przemieszczeniu kości i przywracaniu ją na właściwą pozycję normalnie powinni go znieczulić, ale to nie była normalna sytuacja.
Florence sama skupiła się znów na swojej pacjentce. Mruczała inkantacje, usiłując rozproszyć skutki rzuconego na nią zaklęcia. Irytacja odezwała się gdzieś w duchu Bulstrode, gdy nie zadziałało za pierwszym i za drugim razem – i nie była pewna, czy to efekt jej własnej niekompetencji, czy może tego, co tutaj się stało.
I o ile jeszcze te dwa lata temu może i dałaby się przekonać do pewnych postulatów śmierciożerców, na przykład, że mugolaki niekoniecznie powinny sprawować wysokie stanowiska, skoro stoją na granicy dwóch światów… To teraz najchętniej udusiłaby Voldemorta gołymi rękoma. Nie tylko przysłał jej tutaj kilkudziesięciu pacjentów, ale jeszcze w jakiś sposób popsuł magię. Jej magię!!! Do czego to podobne, że czary rozpraszające jej nie wychodziły? Ostatni raz jeden z tych czarów nie wyszedł jej, kiedy była na piątym roku Hogwartu!
Mimo całej tej burzy w głowie, Florence zachowywała niewzruszoną minę. Wyraz twarzy miała skupiony. I w końcu… tak, o Bogini… ciemne plamy zaczęły powoli ustępować.
– Przeżyje, ale będzie trzeba przetransportować ją do Munga. Daphne! Daphne, dopisz ją na listę! Ktoś wie, jak ona się nazywa?