05.07.2023, 04:43 ✶
Czy to gwiazdka? Tim mimowolnie spojrzał kątem oka na zegarek, marszcząc przy tym nieznacznie brew, kiedy zdał sobie sprawę z tego, że oto jego brat zjawił się punktualnie, według wszelkich normalnych standardów. Co prawda nie umawiali się na żadną konkretną godzinę, a bardziej na tak zwane 'około', ale to właśnie około bywało czasem przysłowiowym gwoździem do trumny, jeśli chodziło o spotkania.
- Matka nie nauczyła cię, jak ważne jest spędzanie czasu z rodziną? - zapytał, pstryknięciem posyłając kolejną fasolkę na grób ciotki. Wyciągnął na moment papierosa z ust, wymieniając go na fasolkę, która okazała się taką o smaku pasty do zębów. Skrzywił się nieco, ale nie wypluł jej, oceniając że mógł i tak trafić gorzej.
- Liczy się gest - odpowiedział jeszcze, wyciągając w stronę brata opakowanie i proponując mu tym samym trochę. Wziął czy nie, starszy z braci w końcu schował opakowanie do kieszeni kurtki, przekładając nogę przez ławeczkę i siadając na niej okrakiem, a tym samym zwracając się w stronę Willa. Już chciał coś powiedzieć, bo unosząca się do ust dłoń z papierosem na moment się zatrzymała, a trybiki za jego oczami wyraźnie poruszyły, kiedy wzdrygnął się, czując delikatny chłód. Zmarszczył brwi, zaczynając gorączkowo badać sytuacje w jakiej w ogóle się znaleźli i czy przypadkiem to nie od niego biło to przeklęte zimno. Chwila kalkulacji pozwoliła jednak dojść do wniosku, że to nie on był źródłem nagłego spadku temperatury, co zaowocowało długim, pełnym ulgi wypuszczeniu powietrza z płuc, tylko po to by zaraz głęboko zaciągnąć się wreszcie papierosem. Podrapał się jeszcze po czole, patrząc jak gdyby nigdy nic w bok, na równiutką, obrzuconą fasolkami ziemię przy grobie cioteczki Susanne i zaraz stwierdził, że chyba musi zbadać sobie wzrok, bo chyba unosiła się koło nieco blada, prześwitująca postać.
Tim zamrugał parę razy, nie odważając się na spojrzenie wyżej, a raczej uciekając wzrokiem w bok, właśnie na brata, jakby po jego twarzy chcąc ocenić, czy ten widzi podobne rzeczy. Pal licho Willa, bo starszy z Fletcherów, mimo wszystko niewiele czasu poświęcił na to, co właściwie ten młodszy ma wypisane w mimice. Myśli już ruszyły gwałtownie do przodu, przeklinając się w myślach, że kurwa wykrakał gówniarz i cioteczka faktycznie wstała z grobu, żeby go przekląć za te wyrzucone rzygowe fasolki. Wziął więc głęboki wdech, przerwany gorączkową próbą inhalacji papierosem, a wszystko to żeby dodać sobie otuchy, żeby móc zaraz iść błagać o przebaczenie albo straszyć egzorcystą.
- To wcale nie tak! - rzucił głośno i wyraźnie, zaczynając swoją krucjatę i zaraz zacinając się znowu, bo spojrzenie jego oczu trafiło nie na twarz Susanne Fletcher, a na jakąś zupełnie inną i absolutnie nie podobną do kogoś kogo znał za życia lub śmierci. Zawahał się.
- Ej Will, to jakaś twoja znajoma? - zapytał głupio, siląc się na uśmiech w stronę zjawy bo w sumie sam nie wiedział co powinien zrobić w tym momencie.
- Przepraszam... czy mogliby mi panowie pomóc? - odezwał się duch. Głos miała miękki, a sama prezentowała się raczej jako młoda kobieta i w sumie to wystarczyło, żeby zbić Tima jeszcze bardziej z tropu.
- Matka nie nauczyła cię, jak ważne jest spędzanie czasu z rodziną? - zapytał, pstryknięciem posyłając kolejną fasolkę na grób ciotki. Wyciągnął na moment papierosa z ust, wymieniając go na fasolkę, która okazała się taką o smaku pasty do zębów. Skrzywił się nieco, ale nie wypluł jej, oceniając że mógł i tak trafić gorzej.
- Liczy się gest - odpowiedział jeszcze, wyciągając w stronę brata opakowanie i proponując mu tym samym trochę. Wziął czy nie, starszy z braci w końcu schował opakowanie do kieszeni kurtki, przekładając nogę przez ławeczkę i siadając na niej okrakiem, a tym samym zwracając się w stronę Willa. Już chciał coś powiedzieć, bo unosząca się do ust dłoń z papierosem na moment się zatrzymała, a trybiki za jego oczami wyraźnie poruszyły, kiedy wzdrygnął się, czując delikatny chłód. Zmarszczył brwi, zaczynając gorączkowo badać sytuacje w jakiej w ogóle się znaleźli i czy przypadkiem to nie od niego biło to przeklęte zimno. Chwila kalkulacji pozwoliła jednak dojść do wniosku, że to nie on był źródłem nagłego spadku temperatury, co zaowocowało długim, pełnym ulgi wypuszczeniu powietrza z płuc, tylko po to by zaraz głęboko zaciągnąć się wreszcie papierosem. Podrapał się jeszcze po czole, patrząc jak gdyby nigdy nic w bok, na równiutką, obrzuconą fasolkami ziemię przy grobie cioteczki Susanne i zaraz stwierdził, że chyba musi zbadać sobie wzrok, bo chyba unosiła się koło nieco blada, prześwitująca postać.
Tim zamrugał parę razy, nie odważając się na spojrzenie wyżej, a raczej uciekając wzrokiem w bok, właśnie na brata, jakby po jego twarzy chcąc ocenić, czy ten widzi podobne rzeczy. Pal licho Willa, bo starszy z Fletcherów, mimo wszystko niewiele czasu poświęcił na to, co właściwie ten młodszy ma wypisane w mimice. Myśli już ruszyły gwałtownie do przodu, przeklinając się w myślach, że kurwa wykrakał gówniarz i cioteczka faktycznie wstała z grobu, żeby go przekląć za te wyrzucone rzygowe fasolki. Wziął więc głęboki wdech, przerwany gorączkową próbą inhalacji papierosem, a wszystko to żeby dodać sobie otuchy, żeby móc zaraz iść błagać o przebaczenie albo straszyć egzorcystą.
- To wcale nie tak! - rzucił głośno i wyraźnie, zaczynając swoją krucjatę i zaraz zacinając się znowu, bo spojrzenie jego oczu trafiło nie na twarz Susanne Fletcher, a na jakąś zupełnie inną i absolutnie nie podobną do kogoś kogo znał za życia lub śmierci. Zawahał się.
- Ej Will, to jakaś twoja znajoma? - zapytał głupio, siląc się na uśmiech w stronę zjawy bo w sumie sam nie wiedział co powinien zrobić w tym momencie.
- Przepraszam... czy mogliby mi panowie pomóc? - odezwał się duch. Głos miała miękki, a sama prezentowała się raczej jako młoda kobieta i w sumie to wystarczyło, żeby zbić Tima jeszcze bardziej z tropu.