Odwzajemnił powitanie, taksując chłopaka wzrokiem. Na wspomnienie o przepowiedniach nieco się spiął. Czyżby po mieście krążyły jakieś konkretne plotki na temat tego, co miało tu miejsce jeszcze przed paroma godzinami? Huh, szkoda, że najwyraźniej żadna z nich nie dotarła do Brygady Uderzeniowej.
— Niezbadane są ścieżki przeznaczenia. — Zaciągnął się papierosem, wypuścił dym i zaraz znowu pociągnął. — Chociaż moim zdaniem mogłyby być nieco lepiej wytyczane przez wróżbitów, skoro już mają wgląd w to, co nas czeka w przyszłości.
Gdzieś w odmętach pamięci o ściany jego umysłu obijała się obietnica Dolohova, że zostanie mu limo pod okiem. Mała przepowiednia, jaką go uraczył przed paroma dniami. Czy powiązał słowa mężczyzny z tym, co się działo na Beltane? Nie do końca. A może raczej nie pozwalał sobie na zaakceptowanie tego stanu rzeczy.
To oznaczyłoby pogodzenie się z tym, że były w społeczeństwie czarodziejów osoby, które wiedziały więcej na temat tego, co miało nadejść, a nie uznały za stosowne tego zgłosić głównym siłom bezpieczeństwa Ministerstwa Magii. Oho, hipokryzja, pomyślał przelotnie, krzywiąc się lekko. Jakby sam nie był winny podobnym czynom. Tak to bywa, gdy trzeba dzielić obowiązki służbowe z innymi zobowiązaniami.
— Lepszy Prorok niż Czarownica, biorąc pod uwagę, gdzie się znajdujemy — skomentował neutralnie, uważnie dobierając słowa. — Mniej plotkujecie.
O ile nie dostajecie akurat innego zlecenia, zauważył, jednak nie podzielił się tą uwagą z młodym dziennikarzem. Kampania oczerniająca Leacha dalej pozostawała żywa w pamięci wielu czarodziejów, chociaż tutaj akurat Erik wątpił, aby ten konkretny chłopak był czemukolwiek winien. Westchnął cicho, wysłuchując pytania Lockharta.
— Naszym celem było zapewnienie cywilom czasu na ucieczkę i uniemożliwienie Śmierciożercom rozszerzenie pola bitwy na okoliczne lasy i Dolinę Godryka — stwierdził, prostując plecy. Coś mu strzyknęło w karku, gdy wykręcał głowę to w lewą, to w prawą stronę. — Potem... Sama magia wiatru dokonała interwencji.
Rozłożył ręce, wskazując na zniszczenia w formie powyrywanych z ziemi drzew tudzież uszkodzonych gałęzi i koron. On sam nie potrafił sobie tego poukładać w głowie. Co dokładnie sprawiło, że magia żywiołów kompletnie oszalała i ściągnęła na nich tę wichurę? Tajne zabezpieczenia kowenu? Starożytna magia skryta głęboko pod ziemią wraz z magiczną żyłą? A może niespodzianka Śmierciożerców, która nie zadziałała zgodnie z planem?
— Kraj chce wiedzieć, jak przebiegły walki, tak? — Pokręcił głową ze zmęczonym uśmiechem. — Osobiście odbieram to jako ostateczny akt agresji ze strony tej grupy terrorystycznej. Bo jak inaczej ich teraz nazwać? — Odwrócił się ku Darcy'emu, jakby ten mógł udzielić mu odpowiedzi na to pytanie. — To nie był atak na mugolskie zgromadzenie, czy protest przeciw „dominacji czarodziejów czystej krwi w placówkach rządowych”. To był atak na to, co Śmierciożercy podobno uważali za święte: czystą krew, nasze tradycje i naszą historią. Nie mówiąc już nawet o bezpieczeństwie naszych obywateli. — Zamilkł na moment. — Nie mówiąc już o tym, że znajdujemy się rzut kamieniem od Doliny Godryka, ednej z głównych osad naszej społeczności. To wyraźny sygnał, że kolejne działania tej grupy będą jeszcze bardziej ekstremalne.
Ugryzł się w język, zanim za mocno się rozgadał. Nie chciał wygłaszać monologu w imieniu Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów, ale podświadomie czuł, że chwila, w której ktoś będzie musiał nazwać te działania po imieniu, prędzej czy później nadejdzie. On po prostu to przyspieszał. Poza tym, przez lata zdążył się nauczyć, że czas był niezmiernie ważny, jeśli chciało się zdobyć poparcie społeczeństwie. Ludzie musieli się dowiedzieć, że Śmierciożercy to nie tylko grupa lojalistów ideologii czystej krwi, a realne zagrożenie, które zaczynało przybierać na znaczeniu.
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞