3 maja 1972, Wnętrze kliniki

Dusiła się. Nie, nie dosłownie, ale narastająca gula w gardle oraz obrazy, jakie podsunął jej własny umysł spowodowały, że – no cóż – miała wrażenie, jakby znalazła się w nazbyt ciasnym pomieszczeniu, ewentualnie jakby ktoś wcisnął ją w gorset i zawiązał go bardzo, bardzo mocno.
  Wiedziała jedno: nie mogła pozostać tam dłużej, nie z tą cholerną blondyną, która tak po prostu się wpierdzieliła. Wyjść albo zrobić scenę – nie było nic pomiędzy. Sceny zaś, jak cichy głos rozsądku podpowiadał, robić nie chciała.
  Zresztą, rozsądek dobra rzecz, nie przeżyła tylu lat, wykonując przy tym swoją pracę, polegając wyłącznie na uczuciach – te zaś potrafiły naprawdę pchać do iście absurdalnych kroków.  Nie tyle absurdalnych, co wręcz przerażających.
  A to prowadziło do następującego punktu: poczuła, że jest jej zimno jeszcze bardziej niż ogólnie było. Tyle że to inny rodzaj zimna, nie fizyczny, a taki… przeszywający na wskroś, wywołujący strach. Bo tak, właśnie Mavelle się wystraszyła. Samej siebie.
  Absurd? Być może. A może jednak nie.
  Pojawiła się na korytarzu chwilę po Danielle, zamykając zaraz za sobą drzwi. Posłała kuzynkom zmęczone spojrzenie, nie skomentowała nijak tego, co stało się w środku. Nic. Absolutnie nic. Ani zrugania, ani uwagi, że mogą się pierdolić, ani… nic innego. Po prostu…
  - … poszukajmy może ustronnego miejsca? – tylko tyle i aż tyle, niezbyt świadoma, że Brenna dokładnie o to, przed sekundą, poprosiła. Ale hej, jakkolwiek by nie patrzeć, Bones wcześniej sama wspomniała, że chce porozmawiać, więc…?