09.07.2023, 19:52 ✶
Oczywiście że przede wszystkim winnym był Voldemort – gdyby nie on i jego mokry sen o potędze (czy czymkolwiek tam), to nigdy by nie doszło do takiej farsy. Zresztą, naprawdę? Tak bardzo głosił te swoje idee o czystości krwi, że ucierpieli również i czystokrwiści. Hipokryzja pełną gębą. I zapewne Mavelle by się w tej chwili rozkaszlała czy coś w ten deseń, ale przez to, że ewidentnie gdzieś odpłynęła, nie usłyszała tych słów.
Zresztą, to niewiele by zmieniło. Bo może wciąż mogła zrobić coś inaczej, lepiej, zminimalizować wszelkie szkody (już pomijając, jak bardzo bezdusznie to brzmiało) – więc tak, poczucie winy się wgryzało i rozsiadało w najlepsze, nie planując odchodzić. A już z pewnością nie tak szybko, jak można by sobie tego życzyć.
Nie odparła od razu, patrząc na Brennę. Nie tylko zimno? Tak. Zdecydowanie nie tylko. I choć za tym akurat stało coś, do czego bardzo nie chciała się przyznawać, to na dobrą sprawę, nie dało się całości zamieść pod dywan, ukryć tak, żeby nikt się nie zorientował. Bo te wspomnienia były silne, na tyle silne, że wybijały ją teraz z rytmu, gdy nagle osuwała się w przeszłość.
Przeszłość, która nie należała do niej.
- Nie tylko – przyznała w końcu. I tak było to widać jak na dłoni i tak, zaprzeczanie nie miało najmniejszego sensu. Ale przynajmniej mogła ukryć sedno sprawy, zamaskować właściwą przyczynę. Nie wykluczała, że może kiedyś jednak podzieli się tym małym fragmentem, ale teraz…
… teraz właściwie to trudno było się przyznać samej przed sobą, co właściwie tam zrobiła.
- Kiedy tam dotarliśmy, to ona już nie żyła. Nie wiem, kim była, ale… to było dziwne. Została rozcięta, jej ciało pokrywało się mchem i korą, słyszałam głos. Może jej? Pamiętam, że jej mina się zmieniła, a przecież... – przecież nie żyła. Tak, granica między życiem a śmiercią w tamtym miejscu wydawała się mocno płynna, a sama śmierć jakby jakaś taka… nieostateczna? Mimo że przecież zdawała sobie sprawę z istnienia choćby duchów czy opętańców, wiedziała, że nie zawsze jest to bilet w jedną tylko stronę.
Zaczęła historię, decydując się chyba w końcu otworzyć, rozjaśnić wydarzenia w limbo – i zaraz umilkła. Też dostrzegła. Wujek i dziadek, ojciec i syn… Też szukali, oczywiście, niemożliwością wręcz było teraz siedzenie, tak po prostu, na czterech literach, zwłaszcza w takiej sytuacji.
- Udało się znaleźć…? – spytała cicho, gdy Jeremiah znalazł się na tyle blisko, by można było rozmawiać bez podnoszenia głosu. Nie musiała mówić, kogo miała na myśli – to oczywiste, nieprawdaż…?
Zresztą, to niewiele by zmieniło. Bo może wciąż mogła zrobić coś inaczej, lepiej, zminimalizować wszelkie szkody (już pomijając, jak bardzo bezdusznie to brzmiało) – więc tak, poczucie winy się wgryzało i rozsiadało w najlepsze, nie planując odchodzić. A już z pewnością nie tak szybko, jak można by sobie tego życzyć.
Nie odparła od razu, patrząc na Brennę. Nie tylko zimno? Tak. Zdecydowanie nie tylko. I choć za tym akurat stało coś, do czego bardzo nie chciała się przyznawać, to na dobrą sprawę, nie dało się całości zamieść pod dywan, ukryć tak, żeby nikt się nie zorientował. Bo te wspomnienia były silne, na tyle silne, że wybijały ją teraz z rytmu, gdy nagle osuwała się w przeszłość.
Przeszłość, która nie należała do niej.
- Nie tylko – przyznała w końcu. I tak było to widać jak na dłoni i tak, zaprzeczanie nie miało najmniejszego sensu. Ale przynajmniej mogła ukryć sedno sprawy, zamaskować właściwą przyczynę. Nie wykluczała, że może kiedyś jednak podzieli się tym małym fragmentem, ale teraz…
… teraz właściwie to trudno było się przyznać samej przed sobą, co właściwie tam zrobiła.
- Kiedy tam dotarliśmy, to ona już nie żyła. Nie wiem, kim była, ale… to było dziwne. Została rozcięta, jej ciało pokrywało się mchem i korą, słyszałam głos. Może jej? Pamiętam, że jej mina się zmieniła, a przecież... – przecież nie żyła. Tak, granica między życiem a śmiercią w tamtym miejscu wydawała się mocno płynna, a sama śmierć jakby jakaś taka… nieostateczna? Mimo że przecież zdawała sobie sprawę z istnienia choćby duchów czy opętańców, wiedziała, że nie zawsze jest to bilet w jedną tylko stronę.
Zaczęła historię, decydując się chyba w końcu otworzyć, rozjaśnić wydarzenia w limbo – i zaraz umilkła. Też dostrzegła. Wujek i dziadek, ojciec i syn… Też szukali, oczywiście, niemożliwością wręcz było teraz siedzenie, tak po prostu, na czterech literach, zwłaszcza w takiej sytuacji.
- Udało się znaleźć…? – spytała cicho, gdy Jeremiah znalazł się na tyle blisko, by można było rozmawiać bez podnoszenia głosu. Nie musiała mówić, kogo miała na myśli – to oczywiste, nieprawdaż…?