03.11.2022, 22:18 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 05.11.2022, 23:16 przez Morgana le Fay.)
Sapnęła cicho, odczuwając panujące w środku ciepło. Tym bardziej że za oknem zima, temperatura nie należała do najwyższych, a co za tym idzie – no nie paradowała w cienkiej koszulinie czy też sukience, pasującej do lata. Choć w takiej z cała pewnością nie odczuwałaby tak tego ciepła. Rozchyliła bardziej kurtkę, zmierzając do minimalnego choćby ochłodzenia; mogłaby zdjąć, owszem, niemniej skoro wyglądało na to, że mieli już-zaraz wychodzić? Wytrzyma jeszcze te parę minut, nie była stworzona z kostki masła, nie roztopi się przecież.
- Użyjemy całego naszego wdzięku. Jak może się wtedy nie zgodzić? – rzuciła, siląc się na wesołość i wykrzesanie z siebie choćby odrobiny optymizm, mającego rozświetlić zagęszczający się mrok. W teorii sprawa brzmiała dość prosto: aportować się, zneutralizować śmierciożerców, namówić Anne do dłuższej wizyty u rodziny i jeszcze zabezpieczyć dom. Tylko że nawet tak pozornie proste plany były najeżone niebezpieczeństwami; w teorii chleb powszedni dla całej zebranej tu trójki (w końcu chyba nikt nie powie, że praca jako auror czy reprezentant Brygady Uderzeniowej należała do tak samo bezpiecznej jak tych wszystkich siedzących za biurkami). Każda akcja mogła pójść nie tak – wystarczyło źle wymierzone zaklęcie, zbyt powolny czas reakcji, niedostrzeżenie czegoś na czas.
I czy się chciało czy nie – wizja szczęśliwego końca rozmywała się wtedy jak we mgle.
Niemniej niezależnie od własnych nastrojów, starała się teraz raczej podnieść towarzyszy na duchu niż pchnąć ich w głębsze odmęty rozlewającej się po świecie rozpaczy.
- Cóż, my ich zaprosimy na imprezę, tylko niekoniecznie taką, jaką by chcieli – parsknęła cicho, dobywając w końcu własnej różdżki. Tak, modyfikacja własnego wyglądu była bardziej niż wskazana, stąd też sama się skupiła na machaniu kijaszkiem, żeby wprowadzić choćby odrobinę zmian. Rudawa łepetyna w zasadzie nie powinna się kojarzyć z Bonesówną…
- No dobra – zerknęła jeszcze raz na mapkę, głównie na punkt, który wcześniej Patrick wskazywał, żeby się upewnić, czy na pewno dobrze zapamiętała to miejsce. Wolałaby uniknąć sytuacji, w której wylądowałaby zgoła indziej, pozbawiając niejako Anne jednego z jej obrońców.
- To zbieramy się? – wdawałoby się, że wszystko już zostało omówione i pozostawało jedynie zapiąć z powrotem kurtkę oraz, no cóż, aportować się w ciemną noc. Z nadzieją, że ta noc nie pozostanie wieczną.
- Użyjemy całego naszego wdzięku. Jak może się wtedy nie zgodzić? – rzuciła, siląc się na wesołość i wykrzesanie z siebie choćby odrobiny optymizm, mającego rozświetlić zagęszczający się mrok. W teorii sprawa brzmiała dość prosto: aportować się, zneutralizować śmierciożerców, namówić Anne do dłuższej wizyty u rodziny i jeszcze zabezpieczyć dom. Tylko że nawet tak pozornie proste plany były najeżone niebezpieczeństwami; w teorii chleb powszedni dla całej zebranej tu trójki (w końcu chyba nikt nie powie, że praca jako auror czy reprezentant Brygady Uderzeniowej należała do tak samo bezpiecznej jak tych wszystkich siedzących za biurkami). Każda akcja mogła pójść nie tak – wystarczyło źle wymierzone zaklęcie, zbyt powolny czas reakcji, niedostrzeżenie czegoś na czas.
I czy się chciało czy nie – wizja szczęśliwego końca rozmywała się wtedy jak we mgle.
Niemniej niezależnie od własnych nastrojów, starała się teraz raczej podnieść towarzyszy na duchu niż pchnąć ich w głębsze odmęty rozlewającej się po świecie rozpaczy.
- Cóż, my ich zaprosimy na imprezę, tylko niekoniecznie taką, jaką by chcieli – parsknęła cicho, dobywając w końcu własnej różdżki. Tak, modyfikacja własnego wyglądu była bardziej niż wskazana, stąd też sama się skupiła na machaniu kijaszkiem, żeby wprowadzić choćby odrobinę zmian. Rudawa łepetyna w zasadzie nie powinna się kojarzyć z Bonesówną…
- No dobra – zerknęła jeszcze raz na mapkę, głównie na punkt, który wcześniej Patrick wskazywał, żeby się upewnić, czy na pewno dobrze zapamiętała to miejsce. Wolałaby uniknąć sytuacji, w której wylądowałaby zgoła indziej, pozbawiając niejako Anne jednego z jej obrońców.
- To zbieramy się? – wdawałoby się, że wszystko już zostało omówione i pozostawało jedynie zapiąć z powrotem kurtkę oraz, no cóż, aportować się w ciemną noc. Z nadzieją, że ta noc nie pozostanie wieczną.
356/965