10.07.2023, 00:07 ✶
Wracając do kniei, Ulysses myślał, że zobaczył już właściwie wszystko, co tylko mogło wyryć się w jakiś sposób w jego głowie. Widział trupa młodej kobiety, która w ostatnich chwilach przed śmiercią próbowała przekazać wyrazy miłości córce. Widział pozbawioną ciała głowę jakiegoś młodego mężczyzny. Widział parę kochanków, którzy w próbie ratunku przed nawałnicą przywiązali się linami do drzewa. Widział poranione przez to, co się wydarzyło na Beltane zwierzę (a nawet udało mu się je uratować razem z Danielle).
Ale nie był przygotowany na widok martwego ojca.
Ulysses wszedł na Boginowy Most, nawet nie zdając sobie sprawy z tego, że ten most ma taką nazwę. A postem stanął jak wryty, gdy zobaczył zwłoki Chestera. Pokrwawione i powykręcane pod dziwnymi kątami ciało.
- Ja… - zaczął i urwał. Głos mu się załamał.
To się nie miało tak skończyć. Ojciec walczył za sprawę, w którą wierzył. Ulysses szedł za nim, bo był przekonany, że ojciec wiedział co robi i podejmował właściwe decyzje. Ale cały dzisiejszy dzień udowadniał mu, że się mylił. Dlaczego Czarny Pan pozwolił Chesterowi umrzeć? Dlaczego nie zabrał go ze sobą tylko porzucił jak śmiecia? Przecież Lord Voldemort u nich mieszkał. Siedział czasem przy stole w jadalni. Jak… jak śmiał im się odpłacić w taki sposób?!
Ulysses zamrugał, czując zbierające się pod powiekami, gorące łzy. Nie będzie płakał. Nie będzie płakał. Nie będzie płakał. Po prostu wróci do domu i zabije Czarnego Pana. Ale obraz wbijał się mu coraz bardziej do głowy. Jak on w ogóle powie Vesperze? Albo Augustusowi?
I wtedy ręka Chestera drgnęła. Poruszyła się mechanicznie. Ulysses cofnął o krok, otwierając jeszcze szerzej oczy ze zdumienia. Co do cholery? Czyżby ktoś zamienił jego ojca w żywego trupa? Głowa starego aurora obróciła się o sto osiemdziesiąt stopni. Miał rozkwaszony nos. Rozbitą wargę. Podbite oko. Ale nawet taki, pokonany w walce i martwy, patrzył na syna z mieszaniną nienawiści i rozczarowania.
- To nie ma sensu – wydusił z siebie Ulysses.
Bo to naprawdę nie miało sensu. Jeśli nawet Chester umarł to nie zamienił się w żywego trupa. Jeśli nawet miałby patrzeć na niego z nienawiścią i rozczarowaniem, nie zrobiłby tego jako nieumarły.
Bogin? Jak się walczyło z boginem?
Ach.
Skupił się, wyobrażając sobie Chestera Rookwooda, wielkiego aurora siedzącego w mugolskim dziecięcym samochodziku i wykrzykującego z entuzjazmem: brum, brum, brum!
- Riddikulus! – zawołał.
Trzask. Widok ojca naprawdę zafascynowanego mugolskim wynalazkiem był tak absurdalny, że nawet Ulysses się roześmiał.
Trzask.
Ale nie był przygotowany na widok martwego ojca.
Ulysses wszedł na Boginowy Most, nawet nie zdając sobie sprawy z tego, że ten most ma taką nazwę. A postem stanął jak wryty, gdy zobaczył zwłoki Chestera. Pokrwawione i powykręcane pod dziwnymi kątami ciało.
- Ja… - zaczął i urwał. Głos mu się załamał.
To się nie miało tak skończyć. Ojciec walczył za sprawę, w którą wierzył. Ulysses szedł za nim, bo był przekonany, że ojciec wiedział co robi i podejmował właściwe decyzje. Ale cały dzisiejszy dzień udowadniał mu, że się mylił. Dlaczego Czarny Pan pozwolił Chesterowi umrzeć? Dlaczego nie zabrał go ze sobą tylko porzucił jak śmiecia? Przecież Lord Voldemort u nich mieszkał. Siedział czasem przy stole w jadalni. Jak… jak śmiał im się odpłacić w taki sposób?!
Ulysses zamrugał, czując zbierające się pod powiekami, gorące łzy. Nie będzie płakał. Nie będzie płakał. Nie będzie płakał. Po prostu wróci do domu i zabije Czarnego Pana. Ale obraz wbijał się mu coraz bardziej do głowy. Jak on w ogóle powie Vesperze? Albo Augustusowi?
I wtedy ręka Chestera drgnęła. Poruszyła się mechanicznie. Ulysses cofnął o krok, otwierając jeszcze szerzej oczy ze zdumienia. Co do cholery? Czyżby ktoś zamienił jego ojca w żywego trupa? Głowa starego aurora obróciła się o sto osiemdziesiąt stopni. Miał rozkwaszony nos. Rozbitą wargę. Podbite oko. Ale nawet taki, pokonany w walce i martwy, patrzył na syna z mieszaniną nienawiści i rozczarowania.
- To nie ma sensu – wydusił z siebie Ulysses.
Bo to naprawdę nie miało sensu. Jeśli nawet Chester umarł to nie zamienił się w żywego trupa. Jeśli nawet miałby patrzeć na niego z nienawiścią i rozczarowaniem, nie zrobiłby tego jako nieumarły.
Bogin? Jak się walczyło z boginem?
Ach.
Skupił się, wyobrażając sobie Chestera Rookwooda, wielkiego aurora siedzącego w mugolskim dziecięcym samochodziku i wykrzykującego z entuzjazmem: brum, brum, brum!
- Riddikulus! – zawołał.
Trzask. Widok ojca naprawdę zafascynowanego mugolskim wynalazkiem był tak absurdalny, że nawet Ulysses się roześmiał.
Trzask.