10.07.2023, 09:35 ✶
- Wróżbi i jasnowidzenie mają to do siebie, że są nieprecyzyjne – powiedział Darcy, który w pracy umiał być dyplomatyczny, chociaż najchętniej skwitowałby je wszystkie stwierdzeniem „stek bzdur”. Taki naprawdę ogromny stek bzdur. Przynajmniej do wczoraj, bo teraz to już w sumie nie był pewien, ale w gruncie rzeczy chyba nie chciał o tym za wiele myśleć.
Zaczerwienił się lekko na wspomnienie o Czarownicy. W gruncie rzeczy pisał do Proroka, ale nie na pełny etat, a częściej współpracował z Czarownicą. W dodatku pod pseudonimem pani Gossip. O co temu Erikowi chodziło?! Plotki były ważne! Czarodzieje mieli prawo Wiedzieć! A jego artykuły były bardzo dobre, dziękuję bardzo. Poza tym to dzięki nim tacy jak utrzymywali swoją sławę, a Darcy już wierzył, że Erikowi ani trochę na tym nie zależy. Akurat. Na pewno wycinał wszystkie informacje prasowe. Lockhart tak robił. Nawet gdy pisał sam o sobie (raz dotąd mu się zdarzyło.)
- Sama magia wiatru? – podchwycił jednak zaraz. Gdy Erik zaczął mówić o tym, co się tutaj stało, Lockhart zaraz zapomniał o swoich przemyśleniach na temat sławy i Longbottoma, a skupił się wyłącznie na szybkim notowaniu wypowiadanych przez Brygadzistę słów. – Wczoraj niebo było czyste, taka wichura była więc zdumiewająca. Wyjątkowo potężne zaklęcie. Pańskim zdaniem rzucił je Ten Którego Imienia Nie Wolno Wypowiadać?
Darcy był przeciętnym czarodziejem. Może nie skrajnym tchórzem, ale na pewno nie osobnikiem na tyle odważnym, aby wypowiadać imię, na dźwięk którego drżeli czarodzieje znacznie silniejsi od niego. A już na pewno nie byłby skłonny przezywać go tak, jak robił to Zakon Feniksa.
Kiedy Erik podjął dalszą opowieść, Darcy żałował, że nie umie pisać dwoma rękami na raz. O bogowie, to było dobre! To dopiero było dobre!
Erik odważył się to powiedzieć.
Darcy nie był jednak jeszcze całkowicie pewny, czy będzie miał odwagę to zapisać.
- To eee… oficjalne stanowisko Ministerstwa, pańska wypowiedź czy anonimowy komentarz? – spytał w końcu, z trochę niepewną miną. Jeżeli Erik był gotów powiedzieć coś takiego otwarcie, podpisując swoim nazwiskiem, wyrysowywał sobie na plecach tarczę z napisem „Jestem celem dla śmierciożerców”.
A jednocześnie, Lockhart, który praktycznie nigdy nikogo nie podziwiał, poczuł odrobinę niechętnego szacunku dla Longbottoma. Bo po prawdzie, dokładnie to samo myślał. Tyle że za bardzo bał się o swoje życie, aby po prostu napisać to w swoim artykule. Tacy Longbottomowie to cholerni bohaterowie, nie? A on o bohaterach pisał, sam nim nie był.
– Pańskim zdaniem co chcieli osiągnąć tutaj śmierciożercy? Pewna Brygadzistka wspomniała mi, że zabijali na ślepo. Może była to próba wywołania zamieszek, by łatwiej doprowadzić do przewrotu w Ministerstwie Magii? A może chcieli przerzedzić szeregi Brygadzistów i aurorów? – dopytywał. Zwykle wyrażał się nieco inaczej, ale Darcy był pisarzem. Umiał nie tylko ładnie pisać, ale też ładnie mówić, jeżeli bardzo chciał.
Zaczerwienił się lekko na wspomnienie o Czarownicy. W gruncie rzeczy pisał do Proroka, ale nie na pełny etat, a częściej współpracował z Czarownicą. W dodatku pod pseudonimem pani Gossip. O co temu Erikowi chodziło?! Plotki były ważne! Czarodzieje mieli prawo Wiedzieć! A jego artykuły były bardzo dobre, dziękuję bardzo. Poza tym to dzięki nim tacy jak utrzymywali swoją sławę, a Darcy już wierzył, że Erikowi ani trochę na tym nie zależy. Akurat. Na pewno wycinał wszystkie informacje prasowe. Lockhart tak robił. Nawet gdy pisał sam o sobie (raz dotąd mu się zdarzyło.)
- Sama magia wiatru? – podchwycił jednak zaraz. Gdy Erik zaczął mówić o tym, co się tutaj stało, Lockhart zaraz zapomniał o swoich przemyśleniach na temat sławy i Longbottoma, a skupił się wyłącznie na szybkim notowaniu wypowiadanych przez Brygadzistę słów. – Wczoraj niebo było czyste, taka wichura była więc zdumiewająca. Wyjątkowo potężne zaklęcie. Pańskim zdaniem rzucił je Ten Którego Imienia Nie Wolno Wypowiadać?
Darcy był przeciętnym czarodziejem. Może nie skrajnym tchórzem, ale na pewno nie osobnikiem na tyle odważnym, aby wypowiadać imię, na dźwięk którego drżeli czarodzieje znacznie silniejsi od niego. A już na pewno nie byłby skłonny przezywać go tak, jak robił to Zakon Feniksa.
Kiedy Erik podjął dalszą opowieść, Darcy żałował, że nie umie pisać dwoma rękami na raz. O bogowie, to było dobre! To dopiero było dobre!
Erik odważył się to powiedzieć.
Darcy nie był jednak jeszcze całkowicie pewny, czy będzie miał odwagę to zapisać.
- To eee… oficjalne stanowisko Ministerstwa, pańska wypowiedź czy anonimowy komentarz? – spytał w końcu, z trochę niepewną miną. Jeżeli Erik był gotów powiedzieć coś takiego otwarcie, podpisując swoim nazwiskiem, wyrysowywał sobie na plecach tarczę z napisem „Jestem celem dla śmierciożerców”.
A jednocześnie, Lockhart, który praktycznie nigdy nikogo nie podziwiał, poczuł odrobinę niechętnego szacunku dla Longbottoma. Bo po prawdzie, dokładnie to samo myślał. Tyle że za bardzo bał się o swoje życie, aby po prostu napisać to w swoim artykule. Tacy Longbottomowie to cholerni bohaterowie, nie? A on o bohaterach pisał, sam nim nie był.
– Pańskim zdaniem co chcieli osiągnąć tutaj śmierciożercy? Pewna Brygadzistka wspomniała mi, że zabijali na ślepo. Może była to próba wywołania zamieszek, by łatwiej doprowadzić do przewrotu w Ministerstwie Magii? A może chcieli przerzedzić szeregi Brygadzistów i aurorów? – dopytywał. Zwykle wyrażał się nieco inaczej, ale Darcy był pisarzem. Umiał nie tylko ładnie pisać, ale też ładnie mówić, jeżeli bardzo chciał.