[02.05.72, Dolina Godryka] Ukryte motywy

Darcy czuł się urażony, ponieważ był Darcym. Chłopakiem, który miał o sobie wysokie, ba, nieco zbyt wysokie wręcz, mniemanie i uważał się za lepszych niż jacyś tam gracze quidditcha. W oczach Heather nie był nikim ważnym, z kolei w jego oczach ktoś, kto nie zna jego nazwiska, był żałosnym ignorantem – no, chyba że potem odkupił swoje winy, zapewniając, że jego książki są najlepsze na świecie. (Zdanie o ludziach zresztą zmieniał często, niby chorągiewka na wietrze, w zależności od tego, co akurat powiedzieli, zrobili albo w jaki sposób wypowiedziała się na ich temat Daisy.) Nie obchodziło go, czy Wood zwracała uwagę na innych czy nie, i czy to było u niej normalne. W jego opinii mogła przekręcić imię każdego, nawet swojej matki, ale zrobienie tego z imieniem Darcyego było niewybaczalnym wręcz grzechem.
Nie dał jednak tego po sobie poznać, bo był też dziennikarzem, polującym na sensacyjny artykuł. Taki, który sprawi, że jego imię stanie się sławne i nikt nigdy nie nazwie go już Horacym. (Horacym!!! Gdyby to chociaż był Hektor!)
- Może to gniew bogini? – podsunął Darcy, który absolutnie w to nie wierzył, ale uznał, że będzie dobrze wyglądało w prasie i sprawi, że Ludzie Zaczną O Tym Mówić. – W końcu Polana Ogni to święte miejsce. Zastanawiam się, jak wpłynie to na Macmillanów. Przecież oni są czystej krwi… - powiedział przebiegle, kiedy Heather wspomniała o tym, że Voldemort i śmierciożercy mordowali jak leci. Lockhart do tej pory nie był tego pewien. Z drugiej strony, po co śmierciożercy mieliby zaatakować sabat, jeżeli nie po to, by zabijać i siać popłoch?
- Ale żyjesz. Wiesz, walczyć ze śmierciożercami i przeżyć? Oni chyba są, no, wyćwiczeni w czarnej magii… - powiedział. Było w tym coś absurdalnego, że z jednej strony pochwały były szczere, bo przeżycie walki ze śmierciożercami uważał za niebyle co, a z drugiej, nigdy by ich nie wygłosił wobec Heather, gdyby nie miał w tym żadnego interesu. – Poza tym ostatecznie uciekli, prawda? Och… Ale te osoby, z którymi walczyłaś wczoraj, przeżyły, prawda? – spytał przebiegle. Tak, próbował się dowiedzieć, kto wczoraj był na polanie, kto stawiał czoła atakowali Voldemorta i jego ludzi. – Może mam o kogoś podpytać w twoim imieniu? Wiesz, czy są cali i zdrowi – zaproponował. Był chodzącą uprzejmością, oczywiście. (I znów, być może złożyłby taką propozycję i bez tych ukrytych motywów, bo właściwie nic by go nie kosztowało, a Darcy umiał być miły. A jednocześnie teraz pytał o to, bo liczył, że uda mu się uatrakcyjnić tekst albo dopaść osoby, które brały udział w walkach.)
- Trójka? Słyszałem o czwórce. Jedna to podobno Lestrange. A drugi to Bulstrode – powiedział. To ostatnie nazwisko wygłosił z odrobiną niesmaku. Dlaczego? Bo Bulstrode był parę lat od niego starszy, też był w Slytherinie i młody Darcy w szkole patrzył na takich jak on, bogatych, czystrokrwistych, grających w quidditcha i popularnych, z zawiścią w sercu. – Ale nie wiem, co się im dokładnie przytrafiło – stwierdził, trochę rozczarowany, że Heather nie potrafi udzielić mu dokładniejszych informacji.