13.07.2023, 22:37 ✶
Beltane wybuchło wszystkim w twarz, w ten czy inny sposób – praktycznie każdy czarodziej odczuwał jego reperkusje. Nawet nie musiał być na Polanie Ognisk, żeby magia kaprysiła, a sieć Fiuu najzwyczajniej w świecie nie działała. Żegnajcie, szybkie podróże; pozostawało odkurzyć miotły, przeprosić się z Błędnym Rycerzem, ewentualnie przypomnieć sobie, że własne nogi służą również i do wędrówek dalszych niż jedynie do jakże ustronnego miejsca.
I choć wszystko stanęło na głowie – jednocześnie czas nie zamarł, życie toczyło się dalej. A skoro tak – wciąż pozostawały sprawy, którymi należało się zająć, niezależnie od tego, jak bardzo chciało się po prostu zwinąć w kłębek, zniknąć, zapomnieć i zostać zapomnianym. Bo tak, Bones odkrywała „przyjemności” nagłego skoku popularności. Popularności, której sobie nie życzyła, ale i też jakoś ciężko wymazać nagle pamięć każdemu czarodziejowi, który przeczytał cholerne artykuły w Proroku (może lepiej, żeby ich autorzy nie wchodzili Mav w oczy) czy po prostu rozmawiał z innymi na ten temat. Cóż, pozostawało jedynie zacisnąć zęby i…
… nadal robić to, co do niej należało. Bo przecież tak naprawdę nie mogła wszystkim rzucić, jak za pstryknięciem palców.
- Interesujący zbieg okoliczności – mruknęła cicho, pod nosem, przyglądając się budynkowi. Tak jak i kuzynka, nie miała na sobie munduru, tylko ubrania, które z pewnością nie były krzykiem mody i przynależały do najprzeciętniejszej możliwej kategorii. Słowem: nie powinny przykuć niczyjej uwagi. I tak, z całą pewnością nie mogła Brenny samej zostawić z taką sprawą – jeszcze tylko tego brakowało: zapuszczania się niczym samotny wilk na Nokturn. Miejsce nieszczególnie bezpieczne, przypominało to trochę wchodzenie do paszczy lwa, zwłaszcza gdy należało się do przedstawicieli prawa (o twarzy zbyt rozpoznawalnej ostatnimi czasy, którą tuż przed chwilą „poprawiła” lekko zaklęciami transmutacyjnymi – tak, daleko im było trwałością do eliksiru wielosokowego, ale zawsze lepsze to niż jedno, wielkie nic), którzy bynajmniej nie planowali zanurzyć się w „rozkoszach” tego miejsca.
- Uśmiechniemy się ładnie, złapiemy potem za fraki, szybko powinien zmięknąć – wymruczała, pół-żartem, pół-serio. Bo jakkolwiek by nie patrzeć, Mav jednak miała w sobie to „coś” – niby zwykle bywała ciepła i przyjazna, ale czasami… czasami pokazywała inną twarz, co mogło się przydać w sytuacji takiej jak ta – … więc oczy szeroko otwarte – dokończyła za kuzynkę. Nigdy nic nie wiadomo. Może wchodziły właśnie w jakąś większą sieć, może ktoś uzna, że dwie kobiety to łatwy kąsek, może… różnie bywało.
- To co, idziemy? – spytała, zerkając na Longbottom, gotowa załomotać w drzwi Jenkinsa.
I choć wszystko stanęło na głowie – jednocześnie czas nie zamarł, życie toczyło się dalej. A skoro tak – wciąż pozostawały sprawy, którymi należało się zająć, niezależnie od tego, jak bardzo chciało się po prostu zwinąć w kłębek, zniknąć, zapomnieć i zostać zapomnianym. Bo tak, Bones odkrywała „przyjemności” nagłego skoku popularności. Popularności, której sobie nie życzyła, ale i też jakoś ciężko wymazać nagle pamięć każdemu czarodziejowi, który przeczytał cholerne artykuły w Proroku (może lepiej, żeby ich autorzy nie wchodzili Mav w oczy) czy po prostu rozmawiał z innymi na ten temat. Cóż, pozostawało jedynie zacisnąć zęby i…
… nadal robić to, co do niej należało. Bo przecież tak naprawdę nie mogła wszystkim rzucić, jak za pstryknięciem palców.
- Interesujący zbieg okoliczności – mruknęła cicho, pod nosem, przyglądając się budynkowi. Tak jak i kuzynka, nie miała na sobie munduru, tylko ubrania, które z pewnością nie były krzykiem mody i przynależały do najprzeciętniejszej możliwej kategorii. Słowem: nie powinny przykuć niczyjej uwagi. I tak, z całą pewnością nie mogła Brenny samej zostawić z taką sprawą – jeszcze tylko tego brakowało: zapuszczania się niczym samotny wilk na Nokturn. Miejsce nieszczególnie bezpieczne, przypominało to trochę wchodzenie do paszczy lwa, zwłaszcza gdy należało się do przedstawicieli prawa (o twarzy zbyt rozpoznawalnej ostatnimi czasy, którą tuż przed chwilą „poprawiła” lekko zaklęciami transmutacyjnymi – tak, daleko im było trwałością do eliksiru wielosokowego, ale zawsze lepsze to niż jedno, wielkie nic), którzy bynajmniej nie planowali zanurzyć się w „rozkoszach” tego miejsca.
- Uśmiechniemy się ładnie, złapiemy potem za fraki, szybko powinien zmięknąć – wymruczała, pół-żartem, pół-serio. Bo jakkolwiek by nie patrzeć, Mav jednak miała w sobie to „coś” – niby zwykle bywała ciepła i przyjazna, ale czasami… czasami pokazywała inną twarz, co mogło się przydać w sytuacji takiej jak ta – … więc oczy szeroko otwarte – dokończyła za kuzynkę. Nigdy nic nie wiadomo. Może wchodziły właśnie w jakąś większą sieć, może ktoś uzna, że dwie kobiety to łatwy kąsek, może… różnie bywało.
- To co, idziemy? – spytała, zerkając na Longbottom, gotowa załomotać w drzwi Jenkinsa.