20.07.2023, 10:55 ✶
- Nie jesteś moim pacjentem, więc wyjątkowo ci to podaruję – odparła Florence, uśmiechając się do niego lekko. Jej specjalnością były urazy pomagiczne i klątwy, Zimnych oddano więc w ręce innych uzdrowicieli… nie wspominając już o tym, że dwóch z nich było jej po prostu zbyt bliskich, aby mogła być w pełni skuteczna w chwili, gdy walczono o ich życie.
Mimo to kręciła się w pobliżu, kiedy tylko miała możliwość wyrwać minutę czy dwie. Jak mogłoby być inaczej? Florence może nie miała całych stad bliskich ludzi, ale troszczyła się o tych, na których naprawdę jej zależało. I nawet teraz, kiedy Steward był bezpieczny, serce ściskało się jej na myśl o tym, co przeszedł. Obserwowała go uważnie, zastanawiając się, czy naprawdę jest bledszy niż dotąd, czy to tylko wyobraźnia, bo wiedziała, jak chłodna stała się jego skóra. Sama miała ochotę przesiąść się na jego posłanie i objąć, ale rzadko uciekała się do takich gestów publicznie, a i sądziła, że Patrick nie będzie chciał teraz okazywać słabości – a czy przyjęcie takiego pocieszenia przez niektórych nie zostałoby tak odczytane?
- Wszyscy mieli ciężki dzień – powiedziała łagodnie. Tak, to był trudny dyżur, bodaj najtrudniejszy w jej karierze, ale nie odbiegał aż tak bardzo od tego, co parę razy działo się w Mungu. I miała szczęście. Miała ogromne szczęście, bo jej rodzice darowali sobie Beltane, może przez drobną sugestię daną ojcu, bo jej bracia przeżyli, nawet jeżeli Atreus był w ciężkim stanie, bo Patrick siedział naprzeciwko niej, cały i zdrowy, nawet jeżeli trochę zimny. Widziała tego dnia wystarczająco dużo osób, które nie mogły powiedzieć tego samego. – Nie wpuszczono mnie na samą Polanę, ale podobno stały się tam… dziwne rzeczy. Słyszałam coś o jakichś drzewach. Nie znam szczegółów. W lesie pojawiło się też coś… Nie wiem, co, ale znaleźliśmy rozerwane zwłoki, a potem trafiła do nas nieprzytomna kobieta. Jej rodzina twierdzi, że postarzała się o parę lat – szepnęła Florence, pochylając się ku niemu, by przypadkiem ktoś z innych pasażerów nie usłyszał tej rozmowy. Uśmiech znikł, a zamiast tego blada twarz była teraz ściągnięta z niepokoju. Nie mogła nawet sobie powiedzieć, że już po wszystkim, że najgorsze już za nimi. Voldemort zrobił coś strasznego – coś, co będzie miało swoje konsekwencje.
– Według ostatniej wiadomości, jaką miałam, jest na dobrej drodze. Ojciec napisał, że spróbuje osobiście porozmawiać z Macmillanami – odparła, prostując się. Martwiła się o Atreusa. I nawet teraz nawiedziły ją trochę wyrzuty sumienia, że ośmiela się cieszyć z towarzystwa Patricka, kiedy powinna szaleć z niepokoju o brata. Pocieszała się, że – mimo tego, że bardzo chciała być tu ze Stewardem – dobijałaby się w tej chwili do drzwi konwentu, gdyby nie to, że ojciec był po prostu lepszym kandydatem do zdobywania informacji. Miał więcej znajomości i był kiedyś aurorem.
Mimo to kręciła się w pobliżu, kiedy tylko miała możliwość wyrwać minutę czy dwie. Jak mogłoby być inaczej? Florence może nie miała całych stad bliskich ludzi, ale troszczyła się o tych, na których naprawdę jej zależało. I nawet teraz, kiedy Steward był bezpieczny, serce ściskało się jej na myśl o tym, co przeszedł. Obserwowała go uważnie, zastanawiając się, czy naprawdę jest bledszy niż dotąd, czy to tylko wyobraźnia, bo wiedziała, jak chłodna stała się jego skóra. Sama miała ochotę przesiąść się na jego posłanie i objąć, ale rzadko uciekała się do takich gestów publicznie, a i sądziła, że Patrick nie będzie chciał teraz okazywać słabości – a czy przyjęcie takiego pocieszenia przez niektórych nie zostałoby tak odczytane?
- Wszyscy mieli ciężki dzień – powiedziała łagodnie. Tak, to był trudny dyżur, bodaj najtrudniejszy w jej karierze, ale nie odbiegał aż tak bardzo od tego, co parę razy działo się w Mungu. I miała szczęście. Miała ogromne szczęście, bo jej rodzice darowali sobie Beltane, może przez drobną sugestię daną ojcu, bo jej bracia przeżyli, nawet jeżeli Atreus był w ciężkim stanie, bo Patrick siedział naprzeciwko niej, cały i zdrowy, nawet jeżeli trochę zimny. Widziała tego dnia wystarczająco dużo osób, które nie mogły powiedzieć tego samego. – Nie wpuszczono mnie na samą Polanę, ale podobno stały się tam… dziwne rzeczy. Słyszałam coś o jakichś drzewach. Nie znam szczegółów. W lesie pojawiło się też coś… Nie wiem, co, ale znaleźliśmy rozerwane zwłoki, a potem trafiła do nas nieprzytomna kobieta. Jej rodzina twierdzi, że postarzała się o parę lat – szepnęła Florence, pochylając się ku niemu, by przypadkiem ktoś z innych pasażerów nie usłyszał tej rozmowy. Uśmiech znikł, a zamiast tego blada twarz była teraz ściągnięta z niepokoju. Nie mogła nawet sobie powiedzieć, że już po wszystkim, że najgorsze już za nimi. Voldemort zrobił coś strasznego – coś, co będzie miało swoje konsekwencje.
– Według ostatniej wiadomości, jaką miałam, jest na dobrej drodze. Ojciec napisał, że spróbuje osobiście porozmawiać z Macmillanami – odparła, prostując się. Martwiła się o Atreusa. I nawet teraz nawiedziły ją trochę wyrzuty sumienia, że ośmiela się cieszyć z towarzystwa Patricka, kiedy powinna szaleć z niepokoju o brata. Pocieszała się, że – mimo tego, że bardzo chciała być tu ze Stewardem – dobijałaby się w tej chwili do drzwi konwentu, gdyby nie to, że ojciec był po prostu lepszym kandydatem do zdobywania informacji. Miał więcej znajomości i był kiedyś aurorem.