20.07.2023, 22:17 ✶
Niemal wstrzymała oddech, jakby bała się, że głośniejsze wypuszczenie powietrza wystarczy, aby w jakiś sposób zakłócić tę opowieść. Krótką, lakoniczną wręcz, pozbawioną szczegółów, a jednak wystarczającą, aby dreszcz przebiegł po kręgosłupie, aby palce mimowolnie zacisnęły się na materiale spódnicy. Niosły ze sobą straszne przesłanie. Voldemort sięgnął po moc z Limbo, Voldemort otworzył portal, Voldemort… mógł zdobyć jakieś umiejętności.
A Patrick go powstrzymał.
To nie tak, że była tym zaskoczona. Steward zawsze był, przynajmniej pozornie cichy, zawsze trzymał się na uboczu, i większość ludzi w Hogwarcie na pewno to nie jego typowała do wielkiej przyszłości – ale Florence zdawała sobie sprawę z tego, że on wiele widział, wyciągał wnioski i w dodatku umiał sprawić, że ludzie robili to, czego chciał. (I zwykle zdawało się im, że właśnie to chcieli zrobić sami.) Ale chyba nawet ona nie spodziewała się, że będzie walczył z Voldemortem, i jeżeli nie wygra to, przynajmniej, doprowadzi do remisu. Chłód ogarniał ją na samą myśl, jak było blisko. Bo ile osób stanęło przed Czarnym Panem i przeżyło?
Mógł nie wrócić. Świat bez Patricka zdawał się jej straszną wizją, dzisiaj chyba z jakichś powodów jeszcze straszniejszą niż wydawałby się wczoraj.
Wrócił w pewien sposób odmieniony, ale ważne było, że w ogóle się mu udało. Że im obu się udało.
Odruchowo wyciągnęła dłoń, by chwycić go za rękę. (Zimną: tak bardzo zimną, ale nie cofnęła palców.)
- Gdyby nie ty, być może dziś ludzie obudziliby się w świecie, którym to on by rządził – powiedziała bardzo cicho, bo kto wie, co zrobiłby ten portal, jeżeli udałoby się go otworzyć w pełni? Skoro nawet otwarcie przez chwilę… mogło wywołać tak paskudne konsekwencje?
– Chciałam tam być, ale wiem, że bym się nie przydała – odparła już nieco głośniej. Wciąż nie mówiła głośno, ale nie zniżała głosu do ledwo słyszalnego szeptu. Florence była rozsądna. Widząc rannego na linii ognia pobiegłaby do niego, wiedziała jednak, że więcej zrobi zostając z dala od frontu, i zbierając ocalałych. Nie zmieniało to jednak faktu, że zastanawiała się… czy mogłaby kogoś uratować, gdyby tam była. – Pewnie w najlepszym wypadku musielibyście mnie bronić i wszystko potoczyłoby się gorzej.
Niezbyt nadawała się do walki. Owszem, była naprawdę dobra w stawianiu tarcz, ale nie mogłaby zrobić niewiele więcej. Uczyła się zaklęć uzdrawiających, nie bojowych, poza tym nawet jeżeli spróbowałaby zaatakować śmierciożercę, wewnętrzne opory wobec przemocy mogłyby sprawić, że czary nie byłaby tak mocne, jak powinny.
Nagłą zmianę tematu Florence przyjęła ze zdziwieniem, i to zaskoczenie nawet na moment uwidoczniło się w jasnych oczach. Nie spodziewała się takiego pytania, a na pewno nie teraz, w Błędnym Rycerzu. Ale może Patrick chciał po prostu pomyśleć o czymś innym. Zaplanować coś, co nie było związane z Voldemortem i Beltane.
– Oczywiście – zapewniła więc, chociaż bała się wody, jej skóra źle znosiła nadmiar słońca, i gdy innym zalecała wypoczywanie na świeżym powietrzu, sama robiła to rzadko. Bo zawsze zgodziłaby się, jeżeli uznałaby, że Patrick tego potrzebuje. A teraz spędzenie czasu ze Stewardem gdziekolwiek, wydawało się jej doskonałym pomysłem – i była jeszcze zbyt zmęczona, żeby uznać to za odrobinę nienaturalne.
A Patrick go powstrzymał.
To nie tak, że była tym zaskoczona. Steward zawsze był, przynajmniej pozornie cichy, zawsze trzymał się na uboczu, i większość ludzi w Hogwarcie na pewno to nie jego typowała do wielkiej przyszłości – ale Florence zdawała sobie sprawę z tego, że on wiele widział, wyciągał wnioski i w dodatku umiał sprawić, że ludzie robili to, czego chciał. (I zwykle zdawało się im, że właśnie to chcieli zrobić sami.) Ale chyba nawet ona nie spodziewała się, że będzie walczył z Voldemortem, i jeżeli nie wygra to, przynajmniej, doprowadzi do remisu. Chłód ogarniał ją na samą myśl, jak było blisko. Bo ile osób stanęło przed Czarnym Panem i przeżyło?
Mógł nie wrócić. Świat bez Patricka zdawał się jej straszną wizją, dzisiaj chyba z jakichś powodów jeszcze straszniejszą niż wydawałby się wczoraj.
Wrócił w pewien sposób odmieniony, ale ważne było, że w ogóle się mu udało. Że im obu się udało.
Odruchowo wyciągnęła dłoń, by chwycić go za rękę. (Zimną: tak bardzo zimną, ale nie cofnęła palców.)
- Gdyby nie ty, być może dziś ludzie obudziliby się w świecie, którym to on by rządził – powiedziała bardzo cicho, bo kto wie, co zrobiłby ten portal, jeżeli udałoby się go otworzyć w pełni? Skoro nawet otwarcie przez chwilę… mogło wywołać tak paskudne konsekwencje?
– Chciałam tam być, ale wiem, że bym się nie przydała – odparła już nieco głośniej. Wciąż nie mówiła głośno, ale nie zniżała głosu do ledwo słyszalnego szeptu. Florence była rozsądna. Widząc rannego na linii ognia pobiegłaby do niego, wiedziała jednak, że więcej zrobi zostając z dala od frontu, i zbierając ocalałych. Nie zmieniało to jednak faktu, że zastanawiała się… czy mogłaby kogoś uratować, gdyby tam była. – Pewnie w najlepszym wypadku musielibyście mnie bronić i wszystko potoczyłoby się gorzej.
Niezbyt nadawała się do walki. Owszem, była naprawdę dobra w stawianiu tarcz, ale nie mogłaby zrobić niewiele więcej. Uczyła się zaklęć uzdrawiających, nie bojowych, poza tym nawet jeżeli spróbowałaby zaatakować śmierciożercę, wewnętrzne opory wobec przemocy mogłyby sprawić, że czary nie byłaby tak mocne, jak powinny.
Nagłą zmianę tematu Florence przyjęła ze zdziwieniem, i to zaskoczenie nawet na moment uwidoczniło się w jasnych oczach. Nie spodziewała się takiego pytania, a na pewno nie teraz, w Błędnym Rycerzu. Ale może Patrick chciał po prostu pomyśleć o czymś innym. Zaplanować coś, co nie było związane z Voldemortem i Beltane.
– Oczywiście – zapewniła więc, chociaż bała się wody, jej skóra źle znosiła nadmiar słońca, i gdy innym zalecała wypoczywanie na świeżym powietrzu, sama robiła to rzadko. Bo zawsze zgodziłaby się, jeżeli uznałaby, że Patrick tego potrzebuje. A teraz spędzenie czasu ze Stewardem gdziekolwiek, wydawało się jej doskonałym pomysłem – i była jeszcze zbyt zmęczona, żeby uznać to za odrobinę nienaturalne.