1972.05.02, wiosna, Knieja - Wątpliwości - Alanna & Ulysses

Poczuła się chyba zbyt pewna siebie, skoro podjęła decyzję o dalszej wędrówce. Po cholerę jej to było – prawdziwa Carrow prawdopodobnie uznałaby, że pierdoli taką robotę i po prostu wraca, bo tu już nie ma nic więcej do szukania i koniec, kropka, stop. Albo raczej: że sama chodzić nie będzie.
  Tyle że prawdziwej Carrow nie było. A Clare dręczyło poczucie winy – niby zrobiła, co mogła, żeby ograniczyć straty w mugolach (oby się nikt nie połapał…), niemniej wciąż: cholerny kamień trafił na swoje miejsce i nie robiła nic, żeby to powstrzymać.
  Z drugiej strony: czy byłaby w stanie wymiernie wpłynąć na działania Voldemorta? Zapewne nie, niemniej z której by strony nie patrzeć: nie powinna była iść dalej sama. Bo to, że dotychczasowa droga była łatwa, nie oznaczało, że za parę kroków nie natrafi jednak na coś gorszego.
  No i w zasadzie: natrafiła.
  Wpadła niczym śliwka w kompot; nie zauważyła tych psów dostatecznie wcześnie, żeby móc je obejść, ucieczka w grę nie wchodziła – na drzewo nie byłaby w stanie się wspiąć, a bieg przed siebie nie wchodził w grę z oczywistych wręcz przyczyn. Pozostało tylko… nie, nie położyć się grzecznie i umrzeć, stając się przekąską dla piesków. Machnęła różdżką, starając się ogłupić zwierzęta zaklęciem; ba, nie tyle ogłupić, co skłonić je do „zajęcia” się sobą nawzajem. Tak, niech na czym innym ostrzą swoje kły…

rzut na zauroczenie

Rzut PO 1d100 - 79
Sukces!

Odkryj wiadomość pozafabularną

Ulysses został z tyłu, więc kontynuuję posta.
79+10=89 -> pieski przerzucone

Kłapnięcie zębami. Nie, Alanny to nie sięgało – jeden z psów nagle się obrócił i rzucił na innego, celując w szyję, a kolejny nawet się nie namyślał, tylko dołączył do kotłowaniny. Carrow nie czekała, obróciła się po prostu na pięcie i zaczęła biec w stronę, z której przyszła, żeby znaleźć się jak najdalej od nich, zanim zaklęcie przestanie działać. I zanim ciało odmówi jej posłuszeństwa.
  Szlag, naprawdę kiepskie ciało sobie wybrała, nie mogła lepszego?!
  Koniec końców, musiała przystanąć na dłuższą chwilę, żeby złapać oddech. A potem zmusiła się do dalszej wędrówki – bo a nuż postanowią jednak pójść jej tropem, gdy tylko oprzytomnieją? Teraz udało się je ogłupić, następnym razem – niekoniecznie.
  - Musimy stąd spierdalać i to szybko – sapnęła, gdy dotarła do Ulyssesa. Znów przystanęła, łapiąc oddech; obejrzała się przez przez ramię, chcąc się zapewne upewnić, że nie widzi za sobą oczu i wyszczerzonych kłów.
  - Dzikie psy – rzuciła jeszcze w ramach wyjaśnienia i zmusiła się do postawienia kolejnego kroku. I kolejnego. Byle dalej stąd, prosto do wyjścia z lasu, po własnych śladach…
  … a niechby te psy użarły Voldemorta w zad, najlepszy obiad dla nich. Świat zdecydowanie byłby lepszy bez niego, to raz a dwa – brak teleportacji doskwierał bardzo, bardzo boleśnie.