24.07.2023, 20:55 ✶
Pokiwała smętnie głową; argumenty Brenny naprawdę miału o wiele więcej sensu niż to, co się działo z samą Mavelle. Te wspomnienia zdawały się w niej „siedzieć” jakoś mocniej, a przynajmniej tak to odczuwała. Bo w momencie, w którym się to działo, brakowało wyraźnych elementów świadczących o tym, iż naprawdę nie mogło jej tam być.
Pewnie, dziadek wyglądał trochę młodziej, ale musiałaby zapewne usiąść z rodzinnymi albumami i przeglądać zdjęcie za zdjęciem, rok za rokiem, żeby móc stwierdzić, jak dawno to było. Nie aż tak dawno, by bezkrytycznie założyć, że naprawdę nie mogła znaleźć się tam tego dnia.
Tylko że to naprawdę nie miało sensu. Brak jakichkolwiek wspomnień z tym powiązanych, nie potrafiła też podać sensownych powodów, dla których miałaby być wtajemniczona w takie sprawy. Więc skoro tak, to odpowiedź, zdaje się, mogła być tylko jedna, prawda…?
- Może – stwierdziła z pewnym namysłem i wyraźnym zmęczeniem w głosie. Bo tak naprawdę, odkąd wyszła z tego cholernego szpitala, nie potrafiła porządnie odpocząć. Raz, że praca, dwa, że skupiała się na niej teraz uwaga zbyt wielu osób (i chyba tylko poczucie obowiązku sprawiało, że nie zażądała urlopu i nie ulotniła się jak najdalej od Londynu), a trzy… nieustanne zimno męczyło. Z którejkolwiek strony by nie patrzeć – również bałagan we własnej głowie męczył. Była tylko jedną Mavelle, a wszystkich problemów, uczuć, myśli miała tyle, że z powodzeniem byłaby w stanie obdzielić tym kilka osób i jeszcze by coś dla niej zostało.
- Chociaż sama nie wiem. Kolizja tożsamości? Występuje od początku. Nie mogłabym przecież nigdy mieć żony – zacisnęła lekko wargi. Jeśli to kolizja – czy nie powinna była wystąpić już wtedy? Jako kobieta, miała wspomnienia mężczyzny… ale i tak widziała je w sposób, który sugerował, że naprawdę tam była. Ona. Mavelle. Nieważne, że nie mogła być dla nikogo ojcem. Nieważne, że z pewnością nie nosiła munduru aurora. I tak w jej głowie wszystko wyglądało to tak, jakby rzeczywiście brała udział w wydarzeniach. Jakby naprawdę przeprowadzała rozmowę z Godrykiem, jakby sama pędziła ze wszystkich sił, żeby zdążyć przywitać córkę na świecie… - Raczej skłaniałabym się ku drugiej opcji… potrafił wymazać istnienie Crawleyów. Jeśli faktycznie wyjaśnił, jak to zrobił, to jest to wiedza... – zawahała się. Może nie powinny jednak drążyć? Sekret, który zna więcej niż jedna osoba przestaje być sekretem – … wiedza, którą należy strzec i może lepiej nie dotykać? Dla ich bezpieczeństwa – podsumowała dość ponurym tonem.
- Z drugiej strony… chyba faktycznie powinnyśmy z dziadkiem porozmawiać – przyznała w końcu i umilkła na dłuższą chwilę, podczas której pociągnęła kilka niemałych łyków kawy – Jeszcze nie teraz – stwierdziła w końcu. Tak, Dumbledore był po ich stronie. Tak, przewodził Zakonowi. Co nie oznaczało, że bezkrytycznie chciała zdradzić mu wszystko, co się z nią działo. Po prostu… jeszcze nie teraz. Może później, jeśli natrafi na ścianę nie do przebycia, w poszukiwaniu informacji na własną rękę.
- Czujesz się na tyle dobrze, żeby teraz iść do dziadka? Czy może wolisz najpierw poczekać na Danielle? – spytała w końcu, lustrując Brennę uważnym spojrzeniem. Tak, w BUMie wstępnie ją połatano, ale wciąż: do pełni formy było dość daleko.
Pewnie, dziadek wyglądał trochę młodziej, ale musiałaby zapewne usiąść z rodzinnymi albumami i przeglądać zdjęcie za zdjęciem, rok za rokiem, żeby móc stwierdzić, jak dawno to było. Nie aż tak dawno, by bezkrytycznie założyć, że naprawdę nie mogła znaleźć się tam tego dnia.
Tylko że to naprawdę nie miało sensu. Brak jakichkolwiek wspomnień z tym powiązanych, nie potrafiła też podać sensownych powodów, dla których miałaby być wtajemniczona w takie sprawy. Więc skoro tak, to odpowiedź, zdaje się, mogła być tylko jedna, prawda…?
- Może – stwierdziła z pewnym namysłem i wyraźnym zmęczeniem w głosie. Bo tak naprawdę, odkąd wyszła z tego cholernego szpitala, nie potrafiła porządnie odpocząć. Raz, że praca, dwa, że skupiała się na niej teraz uwaga zbyt wielu osób (i chyba tylko poczucie obowiązku sprawiało, że nie zażądała urlopu i nie ulotniła się jak najdalej od Londynu), a trzy… nieustanne zimno męczyło. Z którejkolwiek strony by nie patrzeć – również bałagan we własnej głowie męczył. Była tylko jedną Mavelle, a wszystkich problemów, uczuć, myśli miała tyle, że z powodzeniem byłaby w stanie obdzielić tym kilka osób i jeszcze by coś dla niej zostało.
- Chociaż sama nie wiem. Kolizja tożsamości? Występuje od początku. Nie mogłabym przecież nigdy mieć żony – zacisnęła lekko wargi. Jeśli to kolizja – czy nie powinna była wystąpić już wtedy? Jako kobieta, miała wspomnienia mężczyzny… ale i tak widziała je w sposób, który sugerował, że naprawdę tam była. Ona. Mavelle. Nieważne, że nie mogła być dla nikogo ojcem. Nieważne, że z pewnością nie nosiła munduru aurora. I tak w jej głowie wszystko wyglądało to tak, jakby rzeczywiście brała udział w wydarzeniach. Jakby naprawdę przeprowadzała rozmowę z Godrykiem, jakby sama pędziła ze wszystkich sił, żeby zdążyć przywitać córkę na świecie… - Raczej skłaniałabym się ku drugiej opcji… potrafił wymazać istnienie Crawleyów. Jeśli faktycznie wyjaśnił, jak to zrobił, to jest to wiedza... – zawahała się. Może nie powinny jednak drążyć? Sekret, który zna więcej niż jedna osoba przestaje być sekretem – … wiedza, którą należy strzec i może lepiej nie dotykać? Dla ich bezpieczeństwa – podsumowała dość ponurym tonem.
- Z drugiej strony… chyba faktycznie powinnyśmy z dziadkiem porozmawiać – przyznała w końcu i umilkła na dłuższą chwilę, podczas której pociągnęła kilka niemałych łyków kawy – Jeszcze nie teraz – stwierdziła w końcu. Tak, Dumbledore był po ich stronie. Tak, przewodził Zakonowi. Co nie oznaczało, że bezkrytycznie chciała zdradzić mu wszystko, co się z nią działo. Po prostu… jeszcze nie teraz. Może później, jeśli natrafi na ścianę nie do przebycia, w poszukiwaniu informacji na własną rękę.
- Czujesz się na tyle dobrze, żeby teraz iść do dziadka? Czy może wolisz najpierw poczekać na Danielle? – spytała w końcu, lustrując Brennę uważnym spojrzeniem. Tak, w BUMie wstępnie ją połatano, ale wciąż: do pełni formy było dość daleko.