28.07.2023, 02:09 ✶
- Ona nawet nie traktuje mnie jak mężczyzny – pożalił się znowu Otto.
Ulysses otworzył usta, żeby coś powiedzieć, ale żadne sensowne słowa nie przychodziły mu do głowy. Von Gloeden z pewnością wyglądał na mężczyznę.
Ale jak był traktowany przez Vesperę? Być może rzeczywiście, w jakiś sposób, próbowała go poniżać, ale czy chodziło o jakieś braki w jego fizjonomii czy buntowanie się przeciwko małżeństwu nakazanemu przez ojca, tego młody Rookwood nie wiedział. A gdyby tylko siostra przyznała mu się, że mąż próbował ją zabić, teraz nie rozmawiałby z nim tak spokojnie.
- To może powinieneś wyjechać? – zaproponował wreszcie, żeby tylko nie milczeć. – Wrócić do Niemiec?
- I powiedzieć rodzicom, że nie potrafiłem upilnować mojej angielskiej żony? – prychnął Otto. Butelka whisky, którą trzymał w ręku była już niemal pusta. Ze złością zamachnął się nią i rzucił przed siebie. Resztki złotego płynu na chwilę zawisły w powietrzu a potem rozlały się po trawie. Plusnęło, gdy szkło sięgnęło stawu. – Wiesz, że mam udokumentowaną czystość krwi do czterdziestego pokolenia wstecz? – zapytał powoli.
Ulysses wzruszył ramionami. Nawet uwierzył w to wyznanie, ale nie zrobiło ono na nim wielkiego znaczenia. Odwrotnie, czasami wydawało mu się, że im czystszą krew nosił w sobie czarodziej, tym większe ogarniało go szaleństwo. Tylko jak szalony był Otto?
Mężczyzna znowu się potknął, tym razem o kretowisko. Zachwiał się i z irytacją kopnął w spulchnioną ziemię. Ciemny piasek prysnął również w stronę młodego Rookwooda.
- Jeszcze chwila – uspokoił von Gloedena. – Więc co zamierzasz zrobić?
- Myślałem, że ty mi doradzisz. To twoja siostra.
- Mam ci doradzać jak powinieneś się zachowywać w sypialni z moją siostrą? – w głosie Ulyssesa pojawiła się konsternacja.
Zapatrzył się na plecy Ottona, po raz pierwszy tego popołudnia, poczuł szczere obrzydzenie. Tak, Rookwoodowie mieli swoje problemy, ale nie byli aż tak popierdoleni.
Na szczęście doszli już do stawu. Gloeden stał bliżej, Ulysses dalej, mierząc go pochmurnym spojrzeniem.
- Głupio zabrzmiało – usprawiedliwił się Otto. Pochylił się ku trawie, najwidoczniej dostrzegając jakąś wartą zerwania roślinę. – Myślałem, żeby ją stąd wywieźć. Utemperowałaby się za granicą sama. Albo… - urwał. Zmrużył oczy i powrócił do stania. Przyglądał się jakiemuś kwiatkowi z zainteresowaniem. – Miałeś rację, że rosną tu ciekawe rośliny, ale tak poza tym to straszne bajoro – zamarudził.
Ulysses odwrócił głowę w stronę Vespery. Posłał jej pytające spojrzenie. Teraz był dobry moment na pozbycie się problemu. Póki von Gloeden zajmował się kwiatkami, nawet nie próbowałby się bronić. Sam zaatakowałby w tym momencie. Ale może jego siostra nie chciała, by jej mąż wpadł do wody i nawet nie wiedział, że ginie. Dla niego to nie była sprawa osobista. Dla Vespery i owszem. Czekał aż podejmie jakąś decyzję.
Ulysses otworzył usta, żeby coś powiedzieć, ale żadne sensowne słowa nie przychodziły mu do głowy. Von Gloeden z pewnością wyglądał na mężczyznę.
Ale jak był traktowany przez Vesperę? Być może rzeczywiście, w jakiś sposób, próbowała go poniżać, ale czy chodziło o jakieś braki w jego fizjonomii czy buntowanie się przeciwko małżeństwu nakazanemu przez ojca, tego młody Rookwood nie wiedział. A gdyby tylko siostra przyznała mu się, że mąż próbował ją zabić, teraz nie rozmawiałby z nim tak spokojnie.
- To może powinieneś wyjechać? – zaproponował wreszcie, żeby tylko nie milczeć. – Wrócić do Niemiec?
- I powiedzieć rodzicom, że nie potrafiłem upilnować mojej angielskiej żony? – prychnął Otto. Butelka whisky, którą trzymał w ręku była już niemal pusta. Ze złością zamachnął się nią i rzucił przed siebie. Resztki złotego płynu na chwilę zawisły w powietrzu a potem rozlały się po trawie. Plusnęło, gdy szkło sięgnęło stawu. – Wiesz, że mam udokumentowaną czystość krwi do czterdziestego pokolenia wstecz? – zapytał powoli.
Ulysses wzruszył ramionami. Nawet uwierzył w to wyznanie, ale nie zrobiło ono na nim wielkiego znaczenia. Odwrotnie, czasami wydawało mu się, że im czystszą krew nosił w sobie czarodziej, tym większe ogarniało go szaleństwo. Tylko jak szalony był Otto?
Mężczyzna znowu się potknął, tym razem o kretowisko. Zachwiał się i z irytacją kopnął w spulchnioną ziemię. Ciemny piasek prysnął również w stronę młodego Rookwooda.
- Jeszcze chwila – uspokoił von Gloedena. – Więc co zamierzasz zrobić?
- Myślałem, że ty mi doradzisz. To twoja siostra.
- Mam ci doradzać jak powinieneś się zachowywać w sypialni z moją siostrą? – w głosie Ulyssesa pojawiła się konsternacja.
Zapatrzył się na plecy Ottona, po raz pierwszy tego popołudnia, poczuł szczere obrzydzenie. Tak, Rookwoodowie mieli swoje problemy, ale nie byli aż tak popierdoleni.
Na szczęście doszli już do stawu. Gloeden stał bliżej, Ulysses dalej, mierząc go pochmurnym spojrzeniem.
- Głupio zabrzmiało – usprawiedliwił się Otto. Pochylił się ku trawie, najwidoczniej dostrzegając jakąś wartą zerwania roślinę. – Myślałem, żeby ją stąd wywieźć. Utemperowałaby się za granicą sama. Albo… - urwał. Zmrużył oczy i powrócił do stania. Przyglądał się jakiemuś kwiatkowi z zainteresowaniem. – Miałeś rację, że rosną tu ciekawe rośliny, ale tak poza tym to straszne bajoro – zamarudził.
Ulysses odwrócił głowę w stronę Vespery. Posłał jej pytające spojrzenie. Teraz był dobry moment na pozbycie się problemu. Póki von Gloeden zajmował się kwiatkami, nawet nie próbowałby się bronić. Sam zaatakowałby w tym momencie. Ale może jego siostra nie chciała, by jej mąż wpadł do wody i nawet nie wiedział, że ginie. Dla niego to nie była sprawa osobista. Dla Vespery i owszem. Czekał aż podejmie jakąś decyzję.