Wykrzywił usta w cierpkim uśmiechu, gdy dzieciak pociągnął Mavelle za włosy. Gdzieś w środku cieszył się, że różnica wieku między nimi była stosunkowo niewielka. Dzięki temu, gdy sami byli młodsi, jako tako uniknął największych trudów bycia starszym bratem czy kuzynem. Owszem, dalej musiał mierzyć się z obecnością małej Bren i kuzynostwa, które miało czasem w zwyczaju nie odstępować go na krok, jednak nie robił też za pełnoprawną nianię.
Zajmowanie się dzieckiem było o wiele łatwiejsze w okresie dorosłości. Zwłaszcza gdy było to nie twoje dziecko i mogłeś je spokojnie rozpieszczać, tak długo, jak matki nie było w pobliżu. Mabel na pewno chętnie wszystko potwierdzi, gdy wyznanie prawdy nie będzie równe szlabanowi wyznaczonego przez Norę. Erik westchnął cicho, przyjmując do wiadomości nieprzyjemne wieści. Odłożył filiżankę na bok.
— Okej, w takim razie miejmy nadzieję, że zdążymy — mruknął i sięgnął po pierwszą lepszą pustą kartkę z brzegu. Wypisał na niej kilka prostych zdań, błagając prosząc o zatrzymanie kobiety, jeśli rzuci im się w oczy i przysłanie jej z powrotem do Departamentu Przestrzegania Prawa.
Nastawiał się, że Mave pośle zaraz wiadomości w powietrze, gdy... coś przestało grać. Kuzynka cofnęła się nieco, wydawała się też nieco nieswoja. Erik zmarszczył brwi. Czy to nieobecność matki dziecka tak na nią wpłynęła. Nie... Przecież to nie była aż taka katastrofa. Niedogodność? Jasne, ale też nie koniec świata. Dane kobiety na pewno znajdą gdzieś w dokumentach i w razie potrzeby...
— Mav! — podniósł głos, gdy zdał sobie sprawę, że kobieta zaczyna osuwać się na podłogę.
Odepchnął się od biurka, aby znaleźć się przy niej. Przede wszystkim wyszarpnął jej z rąk dziecko, próbując chwycić także i jej rękę, co by ograniczyć ryzyko poważnego wypadku. Nie powstrzymał zderzenia dziewczyny z podłogą, ale nieco go... spowolnił, sprawiając, że zsunęła się po nim na podłogę. Longbottom rozejrzał się nerwowo po biurze i wezwał do siebie brygadzistkę z sąsiedniego biurka.
— Zajmij się dzieckiem, okej? — Przykląkł tuż za głową Mavelle, chcąc sprawdzić, czy nie nabiła sobie jakiegoś wielkiego guza. — Na biurka masz listy do strażników przed wejściem. Wyślij je. — Przesunął wierzchem dłoni po jej policzku, wzdrygając się lekko na chłód jej skóry. Czy to ją jakieś dobudzi? — Mave? Halo?
Szturchnął ją za ramię, zagryzając dolną wargę. Czy powinien wzywać pomoc z Munga? Brennę? Patricka? A może Macmillanów? Wspominano mu wprawdzie, że po tym, co się stało na Beltane, kuzynka zaczęła miewać pewne... incydenty, jednak pierwszy raz widział takowy na własny oczy. Nie był przygotowany na to, jak zareagować. W myślach modlił się gorliwie o to, aby dziewczyna za chwilę otworzyła oczy.
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞