02.08.2023, 19:49 ✶
Darcy, tak naprawdę, nie był prywatnie zainteresowany Zimnymi. Może powinien, ale szepty o limbo, o skórze zimnej jak lód, o stawieniu czoła Czarnemu Panu, wywoływały u niego dreszcz na plecach i chęć zmiany tematu. Lubił pisać książki o takich rzeczach, nie życzył sobie jednak znaleźć blisko nich w rzeczywistości.
Większość świata czarodziejów nie zgadzała się z jego zdaniem. Ludzie chcieli wiedzieć więcej: o Beltane, o Tym, Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać, i o Zimnych. Dwa artykuły, które napisał na ten temat, zostały zadziwiająco dobrze przyjęte. Nagle ludzie cytowali sobie nawzajem ustępy z jego tekstów – zwłaszcza tego drugiego. W Darcym walczyły dwie gęsi, spośród których jedna, biała doradzała trzymać się z boku, sięgać po bezpieczne tematy, powoli budować pozycję. Została jednak ostatecznie zadziobana przez tę drugą, czarną, spragnioną szybkiego sukcesu, bogactwa i sławy. Lockhart zaczął więc zbierać informacje o Zimnych, próbował rozmawiać z ich znajomymi (oczywiście ostrożnie i niezbyt natarczywie, by coś nie dotarło do samych Zimnych, i wycofywał się na najmniejszą oznakę niezadowolenia), a wreszcie rozesłał listy.
Chyba sam był trochę zdziwiony, kiedy odpowiedziała mu Victoria Lestrange. A jednak – pośpiesznie umówił się z nią na spotkanie, chwytając tej szansy. Trochę przerażony, i trochę podekscytowany, stanął na jej progu idealnie punktualnie (był na miejscu chwilę wcześniej i krążył w pobliżu, co rusz zerkając na zegarek). Zadbał o swoje ubranie, starając się, by było schludne, eleganckie, ale też możliwie neutralne, w końcu nie mógł sprawiać takiego wrażenia, jakby to siebie uważał za głównego bohatera dzisiejszego dnia (chociaż i taka była prawda: uważał się za głównego bohatera dzisiaj, jutro i pojutrze). Wyglądał sympatycznie. Miał miłą, ładną twarz, jasnobrązowe włosy, jasne oczy i grzeczny uśmiech. Na pewno wszystkie, dość liczne niedostatki charakteru, w żaden sposób nie były wypisane na czole.
Był młody, i nie wyglądał na ani odrobinę starszego niż faktycznie był. Miał jednak na koncie parę artykułów, w tym te dwa o Beltane, a także kilka książek. Umiał w miarę sprawnie posługiwać się piórem, a chociaż wcale nie był utalentowanym czarodziejem, to w zauroczaniu celował – na tyle, że potrafił nasycać swoje teksty emocjami.
– Cieszę się, że zechciała pani ze mną porozmawiać – powiedział, kiedy przekroczył próg, uzbrojony w samopiszące pióro oraz notatnik. Nie rozglądał się specjalnie, bo chociaż owszem, zazdrościł Victorii nazwiska, wpływów i bogactwa, to już nie wnętrz, nieważne, jak dobrze się prezentowały. – Wody, jeśli można – poprosił. Wybrał wodę głównie dlatego, że była najłatwiejsza do szybkiego podania, a odmówienie całkowicie, mogłoby wydać się niegrzeczne. – Ależ skąd, Dolina Godryka nie jest aż tak duża – zapewnił, zajmując miejsce we wskazanym fotelu. – Chciałabym zacząć od jednego pytania… czy są jakieś tematy, co do których z góry chce pani zastrzec, aby ich nie poruszać?
Darcy miał nawet zamiar do ewentualnych zastrzeżeń się dostosować. Nie dlatego, że miał etykę dziennikarską, bo nie posiadał jej za knuta. Raczej wiedział, że Lestrangowie mogą narobić mu problemów. A poza tym – chciał kolejnych wywiadów ze znanymi osobistościami, a jeżeli Victoria obsmarowałaby go przed znajomymi, stałoby się to trudniejsze w realizacji.
Większość świata czarodziejów nie zgadzała się z jego zdaniem. Ludzie chcieli wiedzieć więcej: o Beltane, o Tym, Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać, i o Zimnych. Dwa artykuły, które napisał na ten temat, zostały zadziwiająco dobrze przyjęte. Nagle ludzie cytowali sobie nawzajem ustępy z jego tekstów – zwłaszcza tego drugiego. W Darcym walczyły dwie gęsi, spośród których jedna, biała doradzała trzymać się z boku, sięgać po bezpieczne tematy, powoli budować pozycję. Została jednak ostatecznie zadziobana przez tę drugą, czarną, spragnioną szybkiego sukcesu, bogactwa i sławy. Lockhart zaczął więc zbierać informacje o Zimnych, próbował rozmawiać z ich znajomymi (oczywiście ostrożnie i niezbyt natarczywie, by coś nie dotarło do samych Zimnych, i wycofywał się na najmniejszą oznakę niezadowolenia), a wreszcie rozesłał listy.
Chyba sam był trochę zdziwiony, kiedy odpowiedziała mu Victoria Lestrange. A jednak – pośpiesznie umówił się z nią na spotkanie, chwytając tej szansy. Trochę przerażony, i trochę podekscytowany, stanął na jej progu idealnie punktualnie (był na miejscu chwilę wcześniej i krążył w pobliżu, co rusz zerkając na zegarek). Zadbał o swoje ubranie, starając się, by było schludne, eleganckie, ale też możliwie neutralne, w końcu nie mógł sprawiać takiego wrażenia, jakby to siebie uważał za głównego bohatera dzisiejszego dnia (chociaż i taka była prawda: uważał się za głównego bohatera dzisiaj, jutro i pojutrze). Wyglądał sympatycznie. Miał miłą, ładną twarz, jasnobrązowe włosy, jasne oczy i grzeczny uśmiech. Na pewno wszystkie, dość liczne niedostatki charakteru, w żaden sposób nie były wypisane na czole.
Był młody, i nie wyglądał na ani odrobinę starszego niż faktycznie był. Miał jednak na koncie parę artykułów, w tym te dwa o Beltane, a także kilka książek. Umiał w miarę sprawnie posługiwać się piórem, a chociaż wcale nie był utalentowanym czarodziejem, to w zauroczaniu celował – na tyle, że potrafił nasycać swoje teksty emocjami.
– Cieszę się, że zechciała pani ze mną porozmawiać – powiedział, kiedy przekroczył próg, uzbrojony w samopiszące pióro oraz notatnik. Nie rozglądał się specjalnie, bo chociaż owszem, zazdrościł Victorii nazwiska, wpływów i bogactwa, to już nie wnętrz, nieważne, jak dobrze się prezentowały. – Wody, jeśli można – poprosił. Wybrał wodę głównie dlatego, że była najłatwiejsza do szybkiego podania, a odmówienie całkowicie, mogłoby wydać się niegrzeczne. – Ależ skąd, Dolina Godryka nie jest aż tak duża – zapewnił, zajmując miejsce we wskazanym fotelu. – Chciałabym zacząć od jednego pytania… czy są jakieś tematy, co do których z góry chce pani zastrzec, aby ich nie poruszać?
Darcy miał nawet zamiar do ewentualnych zastrzeżeń się dostosować. Nie dlatego, że miał etykę dziennikarską, bo nie posiadał jej za knuta. Raczej wiedział, że Lestrangowie mogą narobić mu problemów. A poza tym – chciał kolejnych wywiadów ze znanymi osobistościami, a jeżeli Victoria obsmarowałaby go przed znajomymi, stałoby się to trudniejsze w realizacji.