Philip zdawał się ignorować wymalowane na twarzy przyjaciela znudzenie. Sam doskonale wiedział, że słuchanie wywodów innych potrafiło być naprawdę obciążające dla drugiego człowieka. To również dotyczyło i jego. Postara się nie zanudzić na śmierć Jona, który teraz pełnił rolę słuchacza.
— Mówię jak było. Dała wianek, sprawnie zarzuciłem go na ten słup i po zejściu zwyczajnie sobie poszła, nie planując dopełnić ze mną tego rytuału. Nie rozumiem tej kobiety. To mogła być desperacja z jej strony. — Powtórzył z przekąsem. Jego znajomość z Lorettą należała do tych burzliwych i nadal można tak ją postrzegać. Od samego początku mu nie chodziło o stworzenie związku opartego na miłości. Nie chodziło nawet teraz. A jednak odczuwał to wszystko. Doświadczanie tego stanu działało mu na nerwy. Trudno było mu sobie poradzić z odczuwanym przygnębieniem i tymi wszystkimi pragnieniami. Miał tę świadomość, że Loretta to kobieta upadła i daleka od ideału kobiety na całe życie: miłej w obyciu i pełnej ciepła, na którą zawsze można liczyć.
— To jeszcze nie koniec. Jej brat próbował mnie uderzyć prosto w twarz po tym jak powiedziałem jego siostrze kilka słów prawdy. Nie udało mu się. Zainterweniowała jedna z Brygadzistek, ale nie aresztowała go. A powinna była to zrobić. Od zawsze wiedziałem, że to pajac, ale teraz wyszło to, że jest niezrównoważony psychicznie. — Dalej snuł swoją opowieść, umieszczając w niej teraz znienawidzonego przez siebie brata swojej dawnej kochanki. Nienawidził Louvaina. Nie było to jednostronne uczucie, bo Lestrange również go nie znosił. To, że powiedział parę słów prawdy jego siostrze, nie miało teraz większego znaczenia.
— Ignorowałem ją dopóki nie spotkaliśmy na tegorocznym Beltane. Jest seksowna. Oczywiście, masz rację. To kobieta upadła — Wyznał swojemu przyjacielowi. Nie było tak, że szukał kontaktu ze swoją byłą kochanką. Po prostu obracali się w podobnym środowisku. Nie sposób jednak zaprzeczyć jego słowom. Loretta naprawdę jest seksowna. Nie było też tak, że postanowił podważyć słowa swojego towarzysza na jej temat. Wiedział, że on ma rację.
— Najwyraźniej ja też. Nie czułem nic w powietrzu, choć piłem tam herbatę. Tak jak większość osób. Zatem to wielce prawdopodobne. że to właśnie ona odpowiada za to wszystko. Dokładnie. Dlatego właśnie swojego nie słucham! — Odparł z ciężkim westchnięciem. Nie był zwolennikiem wszelakich teorii spiskowych. Jednak to było wszystko, co mieli w tym momencie. Robił to nagminnie. Nawet, jeśli na słuchaniu starszego brata mógłby całkiem dobrze wyjść.
— Gdyby na to spojrzeć w ten sposób to może nie jest. Z kochanką też można porozmawiać. Od gotowania są skrzaty domowe. Moi rodzice też wydają się być dobrze dobrani i całkiem się dogadują pomimo przeciwieństw. Widocznie im to odpowiada. Nie jestem pewien, czy byłoby fajnie z taką żyć. Małżeństwo to zbyt wiele ograniczeń. — Zastanawiał się na głos, zestawiając związek swoich rodziców i brata z tym, czego poszukiwał w kwestii relacji damsko-męskich. Przede wszystkim chodziło o seks. Małżeństwo nakładało pewne ograniczenia w tej materii. Z drugiej strony teraz doświadczał prawdziwych wewnętrznych katuszy, które po przeanalizowaniu mogły być pierwszym krokiem do zmiany samego siebie.