04.08.2023, 21:43 ✶
Przez chwilę korciło Patricka by podnieść się z ziemi, usiąść na oparciu fotela, pogładzić Mavelle po długich ciemnych włosach i powiedzieć jej, że wszystko będzie dobrze a zagubienie, które teraz musiała odczuwać z czasem minie.
Tylko, że wcale nie był pewien, czy to rzeczywiście byłaby prawda. Nie czuł, by posiadał wspomnienia kogoś innego a sam miał spory problem z powrotem do normalnego życia.
- Nie muszę być Szeptuchą, żeby powiedzieć, że jesteś silna – zauważył weselszym tonem. Mavelle była silna, uparta, całkiem niezależna, zawzięta i skłonna do działania. Już samo to jak zachowała się po spotkaniu z Chesterem Rookwoodem wskazywało konkretnie na te cechy charakteru. Do stwierdzenia tego, Patrick nie potrzebował ani daru jasnowidzenia, ani nawet aurowidzenia. – Pewnie już zawsze będzie trochę inaczej, ale też… - zmarszczył brwi, wyraźnie zastanawiając się nad tym, co chciał powiedzieć. Skupił spojrzenie na kubku z herbatą, jakby w pojawiających się na dnie fusach miał znaleźć jakąś odpowiedź. - …wydarzenia takie jak to, co się stało podczas Beltane po prostu zmieniają każdego.
Steward zdawał sobie sprawę, że to nie była najbardziej pocieszająca perspektywa, ale innej nie miał. Tegoroczne święto wpłynęło na cały czarodziejski świat. Tak, na ich czwórkę jeszcze bardziej, ale chyba nie aż tak, by nie mogli normalnie funkcjonować.
Mimo, że w tej chwili Patrick nie czuł by cokolwiek wróciło razem z nim z limbo, ale i tak temat był dla niego trudny. Na zmianę wprawiał go w złość, w irytację, w konsternację i w zagubienie. Wcześniej miał swoje wygodne, poukładane życie. Teraz zostało wywrócone do góry nogami a on nawet nie wiedział jak mógłby je naprawić.
- A wiesz, że możesz? – z ulgą przyjął zmianę tematu. – Odwróć głowę w stronę okna – polecił. – I nie ruszaj się. Możesz trzymać kubek z kawą w ręku. Łokieć na kolanie… - zaczął ją instruować, podnosząc się z ziemi.
Nie. Rysując Mavelle nie mógł malować Florence, ale jakoś jej obraz machinalnie nałożył mu się na pracę, którą tworzył i już wiedział, że brygadzistka będzie jego częścią. Znalazł już nawet dla niej miejsce. Będzie jedną z postaci skąpanych w blasku podwodnego ognia.
Najbliższą godzinę spędzili niemal w całkowitym milczeniu. Steward tworzył różne, szybkie i mocno niestaranne szkice Bones. Ale z tego chaosu wyłaniały mu się w głowie coraz czystsze myśli.
Tylko, że wcale nie był pewien, czy to rzeczywiście byłaby prawda. Nie czuł, by posiadał wspomnienia kogoś innego a sam miał spory problem z powrotem do normalnego życia.
- Nie muszę być Szeptuchą, żeby powiedzieć, że jesteś silna – zauważył weselszym tonem. Mavelle była silna, uparta, całkiem niezależna, zawzięta i skłonna do działania. Już samo to jak zachowała się po spotkaniu z Chesterem Rookwoodem wskazywało konkretnie na te cechy charakteru. Do stwierdzenia tego, Patrick nie potrzebował ani daru jasnowidzenia, ani nawet aurowidzenia. – Pewnie już zawsze będzie trochę inaczej, ale też… - zmarszczył brwi, wyraźnie zastanawiając się nad tym, co chciał powiedzieć. Skupił spojrzenie na kubku z herbatą, jakby w pojawiających się na dnie fusach miał znaleźć jakąś odpowiedź. - …wydarzenia takie jak to, co się stało podczas Beltane po prostu zmieniają każdego.
Steward zdawał sobie sprawę, że to nie była najbardziej pocieszająca perspektywa, ale innej nie miał. Tegoroczne święto wpłynęło na cały czarodziejski świat. Tak, na ich czwórkę jeszcze bardziej, ale chyba nie aż tak, by nie mogli normalnie funkcjonować.
Mimo, że w tej chwili Patrick nie czuł by cokolwiek wróciło razem z nim z limbo, ale i tak temat był dla niego trudny. Na zmianę wprawiał go w złość, w irytację, w konsternację i w zagubienie. Wcześniej miał swoje wygodne, poukładane życie. Teraz zostało wywrócone do góry nogami a on nawet nie wiedział jak mógłby je naprawić.
- A wiesz, że możesz? – z ulgą przyjął zmianę tematu. – Odwróć głowę w stronę okna – polecił. – I nie ruszaj się. Możesz trzymać kubek z kawą w ręku. Łokieć na kolanie… - zaczął ją instruować, podnosząc się z ziemi.
Nie. Rysując Mavelle nie mógł malować Florence, ale jakoś jej obraz machinalnie nałożył mu się na pracę, którą tworzył i już wiedział, że brygadzistka będzie jego częścią. Znalazł już nawet dla niej miejsce. Będzie jedną z postaci skąpanych w blasku podwodnego ognia.
Najbliższą godzinę spędzili niemal w całkowitym milczeniu. Steward tworzył różne, szybkie i mocno niestaranne szkice Bones. Ale z tego chaosu wyłaniały mu się w głowie coraz czystsze myśli.
Koniec sesji