08.08.2023, 11:05 ✶
Tak, gdyby klątwa padłą tylko na język, sprawa byłaby znacznie prostsza. Bo Mav mogłaby wtedy chodzić ze zdjęciem dzbana i nim wymachiwać podczas rozmów na temat tego cholernego Voldemorta; kto miał skojarzyć, ten na pewno skojarzyłby, co kobieta ma na myśli, wskazując na „wizerunek”. Ale niestety, czarnoksiężnik splótł coś, co miało znacznie szerszy zasięg i…
… nie potrzebował do tego żadnych komponentów, co jednak uzmysławiało, jaką potęgą dysponował. A i tak to był z pewnością jedynie niewielki jej ułamek. Co nie oznaczało, że wzbudzał tym jakikolwiek podziw czy szacunek – z całą pewnością nie u Mavelle. Bo ta moc z pewnością została zdobyta zgodnie z filozofią „po trupach do celu” – o nic innego go nie podejrzewała.
Stąd też skinęła głową, potwierdzając wnioski – bo tak, była znacznie szersza i nie dało się nijak tego ukryć. Nie, żeby próbowała, skądże znowu.
- Rozumiem – skwitowała, nie drążąc dalej sprawy. Sam bałagan wprawdzie nie był czymś, czym szczególnie by się przejmowała; nie należała o tych skrajnie pedantycznych osób, którym przeszkadzałaby odrobina pyłu, plus, nie ma co się oszukiwać – trochę proszku to kwestia raptem jednego machnięcia różdżką, żeby się go pozbyć. O ile w ogóle cokolwiek by zostało.
W kwestii zaraźliwości w zasadzie zgadzała się z Bulstrode – o ile na klątwach się nie znała, to doskonale pamiętała słowa Voldemorta: pamiątka. Pamiątka zaś była czymś osobistym – i na tym już mogła się opierać, że zapewne klątwa nie będzie zataczała coraz szerszych kręgów. No, chyba że jednak ten skurwysyn znalazł sobie sposób na siłowe podporządkowywanie sobie znacznie większej rzeszy czarodziejów, tak też w teorii mogło być.
- … coś jeszcze? – spytała, marszcząc brwi. Nie brzmiało to dobrze. Złą informację przyjęła raczej dość dobrze, czegoś takiego w teorii można się było spodziewać (znów. Voldemort, szeroki zakres, brak jakichkolwiek komponentów! Inna sprawa, czy dałoby radę się nimi posłużyć w Limbo – kolejna niewiadoma), ale… dodatkowego bonusu to się raczej nie spodziewała. Czyli że co, dwie klątwy, nie jedna? Jakaś ukryta pułapka, która odpali się w najmniej odpowiednim momencie?!
A czy byłaby uprzejma…? Cóż. Po prostu otworzyła te usta. Trzeba to trzeba.
… nie potrzebował do tego żadnych komponentów, co jednak uzmysławiało, jaką potęgą dysponował. A i tak to był z pewnością jedynie niewielki jej ułamek. Co nie oznaczało, że wzbudzał tym jakikolwiek podziw czy szacunek – z całą pewnością nie u Mavelle. Bo ta moc z pewnością została zdobyta zgodnie z filozofią „po trupach do celu” – o nic innego go nie podejrzewała.
Stąd też skinęła głową, potwierdzając wnioski – bo tak, była znacznie szersza i nie dało się nijak tego ukryć. Nie, żeby próbowała, skądże znowu.
- Rozumiem – skwitowała, nie drążąc dalej sprawy. Sam bałagan wprawdzie nie był czymś, czym szczególnie by się przejmowała; nie należała o tych skrajnie pedantycznych osób, którym przeszkadzałaby odrobina pyłu, plus, nie ma co się oszukiwać – trochę proszku to kwestia raptem jednego machnięcia różdżką, żeby się go pozbyć. O ile w ogóle cokolwiek by zostało.
W kwestii zaraźliwości w zasadzie zgadzała się z Bulstrode – o ile na klątwach się nie znała, to doskonale pamiętała słowa Voldemorta: pamiątka. Pamiątka zaś była czymś osobistym – i na tym już mogła się opierać, że zapewne klątwa nie będzie zataczała coraz szerszych kręgów. No, chyba że jednak ten skurwysyn znalazł sobie sposób na siłowe podporządkowywanie sobie znacznie większej rzeszy czarodziejów, tak też w teorii mogło być.
- … coś jeszcze? – spytała, marszcząc brwi. Nie brzmiało to dobrze. Złą informację przyjęła raczej dość dobrze, czegoś takiego w teorii można się było spodziewać (znów. Voldemort, szeroki zakres, brak jakichkolwiek komponentów! Inna sprawa, czy dałoby radę się nimi posłużyć w Limbo – kolejna niewiadoma), ale… dodatkowego bonusu to się raczej nie spodziewała. Czyli że co, dwie klątwy, nie jedna? Jakaś ukryta pułapka, która odpali się w najmniej odpowiednim momencie?!
A czy byłaby uprzejma…? Cóż. Po prostu otworzyła te usta. Trzeba to trzeba.