08.08.2023, 21:54 ✶
Patrick potrząsnął głową. Strach, który czuł powoli zaczynał w nim ustępować. Może przez to, że wreszcie miał Florence obok siebie i mógł namacalnie poczuć, że żyła i nie groziło jej już żadne niebezpieczeństwo. Nie utonęła w morzu. Nie odeszła od niego. Starał się opanować targający nim, podszyty lękiem, gniew. Nadal czuł się nieswojo, wyraźnie zaniepokojony z mocno łomoczącym w piersiach sercem, ale myśli miał już czystsze i bardziej racjonalne. Pokręcił głową, z trudem opanowując się przed chęcią złapania ją palcami za brodę i zmuszenia do spojrzenia sobie w oczy. Ale co miałby jej wtedy powiedzieć? Że nie mogła utonąć, bo Clare utonęła? Zamrugał, starając się skupić na tym, co było tu i teraz. A tu i teraz obydwoje stali w morskiej, zimnej wodzie a istota, która zaatakowała Florence, pływała gdzieś w pobliżu.
- Nie zniosę, jeśli i ciebie zabierze mi woda – wydusił z siebie w końcu. Jego głos wciąż pulsował wściekłością, ale spojrzenie już zdążyło złagodniej. – Najpierw trzeba cię wysuszyć, a potem poszukamy twojej różdżki – wymamrotał.
Wciąż ją obejmował, gdy wychodzili z wody – tylko uścisk jego palców stawał się mniej desperacki, im mniej sięgały ich wzburzone fale. Wreszcie, gdy zdał sobie sprawę z tego, że Florence naprawdę była bezpieczna a obydwoje szli już po coraz suchszym piasku, wypuścił ją z uścisku kompletnie. Niedaleko nich leżały porzucone papierowe kubki, tkwiąca w nich gorąca herbata dawno już zdążyła wsiąknąć w ziemię. Nieprzyjemny, zimny wiatr smagał ich twarze, policzki, ubrania. Machnięciem zaklęcia najpierw wysuszył swoją towarzyszkę a potem samego siebie.
Patrick zacisnął usta, odwracając się w stronę wzburzonego morza. Potrzebował chwili na prawdziwe uspokojenie się. Resztki strachu, który wcześniej tak bardzo ściskał go w środku, ulatywały w niebyt. Wszystko było dobrze. Nic jej się nie stało. Powinien czym prędzej wrócić do sprawy grasującego w pobliżu molo potwora, a gdy następnym razem będą nad molo, Florence będzie bezpieczna. Florence nie chciała popełniać samobójstwa, po prostu została omamiona przez morskiego potwora.
Zachowuj się jak dorosły, Steward, nie jak rozkapryszone dziecko – upomniał się w myślach. I chyba to ostatnie sprawiło, że nabrał głęboko powietrza a potem wypuścił je powoli, by znowu obrócić się ku uzdrowicielce i powiedzieć:
- Wezmę moją kurtkę i możemy poszukać twojej różdżki.
Nie chciał się na nią wściekać. Źle się z tym czuł. Wiedział, że nie zasłużyła ani na jego irytację, ani na oschłe potraktowanie, ani na odstawianie fochów. Nie było jej winą, że dała się omamić syrenie, selkie, czy innemu morderczemu, wodnemu stworzeniu. Nie tak dawno (choć teraz wydawało mu się jakby to było tak naprawdę w jakimś innym życiu) sam dał się omamić.
Szedł w stronę pomostu by zabrać z niego swoją skórzaną kurtkę.
!steward3
- Nie zniosę, jeśli i ciebie zabierze mi woda – wydusił z siebie w końcu. Jego głos wciąż pulsował wściekłością, ale spojrzenie już zdążyło złagodniej. – Najpierw trzeba cię wysuszyć, a potem poszukamy twojej różdżki – wymamrotał.
Wciąż ją obejmował, gdy wychodzili z wody – tylko uścisk jego palców stawał się mniej desperacki, im mniej sięgały ich wzburzone fale. Wreszcie, gdy zdał sobie sprawę z tego, że Florence naprawdę była bezpieczna a obydwoje szli już po coraz suchszym piasku, wypuścił ją z uścisku kompletnie. Niedaleko nich leżały porzucone papierowe kubki, tkwiąca w nich gorąca herbata dawno już zdążyła wsiąknąć w ziemię. Nieprzyjemny, zimny wiatr smagał ich twarze, policzki, ubrania. Machnięciem zaklęcia najpierw wysuszył swoją towarzyszkę a potem samego siebie.
Patrick zacisnął usta, odwracając się w stronę wzburzonego morza. Potrzebował chwili na prawdziwe uspokojenie się. Resztki strachu, który wcześniej tak bardzo ściskał go w środku, ulatywały w niebyt. Wszystko było dobrze. Nic jej się nie stało. Powinien czym prędzej wrócić do sprawy grasującego w pobliżu molo potwora, a gdy następnym razem będą nad molo, Florence będzie bezpieczna. Florence nie chciała popełniać samobójstwa, po prostu została omamiona przez morskiego potwora.
Zachowuj się jak dorosły, Steward, nie jak rozkapryszone dziecko – upomniał się w myślach. I chyba to ostatnie sprawiło, że nabrał głęboko powietrza a potem wypuścił je powoli, by znowu obrócić się ku uzdrowicielce i powiedzieć:
- Wezmę moją kurtkę i możemy poszukać twojej różdżki.
Nie chciał się na nią wściekać. Źle się z tym czuł. Wiedział, że nie zasłużyła ani na jego irytację, ani na oschłe potraktowanie, ani na odstawianie fochów. Nie było jej winą, że dała się omamić syrenie, selkie, czy innemu morderczemu, wodnemu stworzeniu. Nie tak dawno (choć teraz wydawało mu się jakby to było tak naprawdę w jakimś innym życiu) sam dał się omamić.
Szedł w stronę pomostu by zabrać z niego swoją skórzaną kurtkę.
!steward3