08.08.2023, 23:44 ✶
„Być może” nie brzmiało specjalnie budująco, wręcz przeciwnie. Cóż. Kolejny kamyczek do beltanowego ogródka, którego najwyraźniej jeszcze nie zdążyła w pełni zbadać? Na to wyglądało. Aż trochę strach pomyśleć, co się w nim dokładnie kryło – zresztą, strach czy nie, należało zajrzeć pod każdy kamień.
O ile to w ogóle było możliwe.
Cierpliwie poddawała się oględzinom, nawet jeśli nie była najszczęśliwszą osobą pod słońcem z tego powodu. Trzeba to trzeba i koniec, kropka, zwłaszcza jeśli chciała zrzucić z siebie jarzmo klątwy.
- Biorąc pod uwagę, jak bardzo limbo nas zmieniło, nie zdziwiłabym się, gdyby to było to – mruknęła, nieświadoma jeszcze, że z tym „czymś” limbo tak naprawdę nie miało nic wspólnego. Voldemort też nie. Winnym był rytuał, do którego odprawienia tak beztrosko zaprosiła Moody’ego, chcąc po prostu spędzić być może ostatnie chwile swego życia z kimś, kogo lubiła. Choć nie, „lubiła” to spore niedopowiedzenie; insza sprawa, że sama nieszczególnie była tego świadoma, przynajmniej nie wtedy. Teraz…
… cóż, trudno nie zdawać sobie sprawy z własnych uczuć, gdy cała jej istota praktycznie rwała się do aurora, co z kolei wiązało się z próbami utrzymania samej siebie w ryzach. Jakiś rozsądek, mimo wszystko, dobrze by było zachować…
- Dobrze, zgłoszę się – obiecała i skinęła lekko głową. Czy liczyła na to, że Bulstrode pstryknie palcami i od razu, już przy tej jednej wizycie pozbędzie się klątwy? Cóż, byłoby miło, niemniej jednak nieszczególnie się na to nastawiała. Pozostawało po prostu czekać i ewentualnie szukać jeszcze innych specjalistów, żeby wszystko rozgryźć. I wrócić do normalności, kiedyś, oby.
- Cóż, nie da się ukryć, że pobyt w limbo trochę zmienił – skwitowała, pozornie bez większych emocji. Największą zmianą była ta oczywista, czyli cholerne zimno, którego doświadczał każdy z słynnej teraz czwórki. I praktycznie każdy, kto miał bliższą styczność z zimnymi. Sama najchętniej zakopałaby się pod stertą wszelkich możliwych okryć, ale już się przekonała, że to nie przynosiło żadnych efektów, więc… odpuściła. Nie licząc rękawiczek.
- Też spróbuję czegoś poszukać – dodała z pewną zadumą w głosie. Aurorzy, Departament Tajemnic, może nawet jakiś specjalista na Hawajach czy w innej części świata – cokolwiek, ktoś gdzieś musiał mieć jakąś odpowiedź, chociażby jej strzęp – Może akurat się uda i da to szerszy obraz... – odetchnęła głębiej. Wyglądało na to, że na chwilę obecną wizyta praktycznie miała się ku końcowi, więc… - Umawianie się na konkretną datę chyba mija się teraz z celem, prawda? Więc zakładam, że następne spotkanie, jak uda się coś znaleźć bądź wystąpią kolejne objawy…?
O ile to w ogóle było możliwe.
Cierpliwie poddawała się oględzinom, nawet jeśli nie była najszczęśliwszą osobą pod słońcem z tego powodu. Trzeba to trzeba i koniec, kropka, zwłaszcza jeśli chciała zrzucić z siebie jarzmo klątwy.
- Biorąc pod uwagę, jak bardzo limbo nas zmieniło, nie zdziwiłabym się, gdyby to było to – mruknęła, nieświadoma jeszcze, że z tym „czymś” limbo tak naprawdę nie miało nic wspólnego. Voldemort też nie. Winnym był rytuał, do którego odprawienia tak beztrosko zaprosiła Moody’ego, chcąc po prostu spędzić być może ostatnie chwile swego życia z kimś, kogo lubiła. Choć nie, „lubiła” to spore niedopowiedzenie; insza sprawa, że sama nieszczególnie była tego świadoma, przynajmniej nie wtedy. Teraz…
… cóż, trudno nie zdawać sobie sprawy z własnych uczuć, gdy cała jej istota praktycznie rwała się do aurora, co z kolei wiązało się z próbami utrzymania samej siebie w ryzach. Jakiś rozsądek, mimo wszystko, dobrze by było zachować…
- Dobrze, zgłoszę się – obiecała i skinęła lekko głową. Czy liczyła na to, że Bulstrode pstryknie palcami i od razu, już przy tej jednej wizycie pozbędzie się klątwy? Cóż, byłoby miło, niemniej jednak nieszczególnie się na to nastawiała. Pozostawało po prostu czekać i ewentualnie szukać jeszcze innych specjalistów, żeby wszystko rozgryźć. I wrócić do normalności, kiedyś, oby.
- Cóż, nie da się ukryć, że pobyt w limbo trochę zmienił – skwitowała, pozornie bez większych emocji. Największą zmianą była ta oczywista, czyli cholerne zimno, którego doświadczał każdy z słynnej teraz czwórki. I praktycznie każdy, kto miał bliższą styczność z zimnymi. Sama najchętniej zakopałaby się pod stertą wszelkich możliwych okryć, ale już się przekonała, że to nie przynosiło żadnych efektów, więc… odpuściła. Nie licząc rękawiczek.
- Też spróbuję czegoś poszukać – dodała z pewną zadumą w głosie. Aurorzy, Departament Tajemnic, może nawet jakiś specjalista na Hawajach czy w innej części świata – cokolwiek, ktoś gdzieś musiał mieć jakąś odpowiedź, chociażby jej strzęp – Może akurat się uda i da to szerszy obraz... – odetchnęła głębiej. Wyglądało na to, że na chwilę obecną wizyta praktycznie miała się ku końcowi, więc… - Umawianie się na konkretną datę chyba mija się teraz z celem, prawda? Więc zakładam, że następne spotkanie, jak uda się coś znaleźć bądź wystąpią kolejne objawy…?