11.08.2023, 11:21 ✶
Gabinet klątwołamaczki, jak wszystkie inne, nie był zbyt duży. W przeciwieństwie do wszystkich innych, był jednak tak czysty, że jeśli faktycznie istniało na świecie jakieś miejsce, w którym dało się jeść z podłogi, to temu niewiele do tego brakowało – pomijając już zwykłe sprzątanie, to Florence regularnie między pacjentami rzucała na podłogę chłoszczyć… Papiery na biurku były poukładane perfekcyjnie równo, podobnie jak przybory do pisania. Biurko i krzesła zdawały się w dużo lepszym stanie niż w innych częściach szpitala… bo Florence przyniosła tu własne meble, gdy postanowiła je wymienić na nowsze. Nawet ściany, na korytarzach przybrudzone, tutaj pomalowano stosunkowo niedawno – kolejna rzecz, o którą Bulstrode zadbała sama, bo zabrudzenia na białej farbie doprowadzały ją do szału.
Gdyby ktoś otworzył szafki, znalazłby w nich fiolki podręcznych eliksirów, sprzęt medyczny i akta, oczywiście każde w odpowiedniej szafce, i wszystkie poukładane idealnie równo.
Sama Florence siedziała za biurkiem. Szata uzdrowicielki była – jak wszystkie szaty pracowników Munga – dość paskudna. Ta jej od innych różniła się co najwyżej tym, że nie była wymięta. Ani odrobinę. Kasztanowe włosy ściągnięto w bardzo ciasny kok, odsłaniający bladą, odrobinę piegowatą twarz kobiety wyglądającej na mniej więcej tyle lat, ile miała – czyli coś koło trzydziestki.
- Panna Lestrange. Pan Rookwood – przywitała ich, unosząc na pacjentów spojrzenie bladoniebieskich oczu. Tak, wiedziała, że Lestrangowie są w świętym Mungu bardzo wpływowi. I nie, nic jej to nie obchodziło. Była na etapie, na którym próby zmuszenia jej do kierowania się nazwiskiem pacjentów, skończyłyby się tym, że zatrzasnęłaby za sobą drzwi kliniki i założyła prywatną praktykę. Być może wyświadczyłaby pannie Lestrange przysługę wizyty domowej, ale oczywiście policzyłaby za to to stosowną opłatę, jak w dziewięćdziesięciu procent przypadków, gdy się tych rzadkich wizyt podejmowała.
– Proszę siadać – powiedziała i uniosła różdżkę. Przed jej biurkiem do tej pory stało jedno krzesło, a drugie obok leżanki skrytej za parawanem – teraz przysunęło się, ustawiając obok tego pierwszego. – Przyznaję, że mnie pani zaintrygowała, panno Lestrange. Wspólne wizyty raczej nie są czymś typowym w mojej pracy, chyba że jedna z osób z jakichś powodów nie może opowiedzieć o objawach. Z czym państwo do mnie przychodzą?
Przeniosła wzrok z Victorii na Sauriela. Spojrzenie i wyraz twarzy miała doskonale neutralne, nie zdradzające ewentualnych uprzedzeń. (Chociaż te miała. A raczej miała je „Florence Bulstrode”. Florence zawsze uważała, że to, co umarło, powinno umarłym pozostać i wzdrygała się na myśl o egzystencji opartej na pochłanianiu cudzej krwi i energii. Ale jako uzdrowicielka uważała też, że do nich prawa nie ma. Także „Magomedyczka Bulstrode” podchodziła do Rookwooda jak do kolejnego pacjenta.)
Gdyby ktoś otworzył szafki, znalazłby w nich fiolki podręcznych eliksirów, sprzęt medyczny i akta, oczywiście każde w odpowiedniej szafce, i wszystkie poukładane idealnie równo.
Sama Florence siedziała za biurkiem. Szata uzdrowicielki była – jak wszystkie szaty pracowników Munga – dość paskudna. Ta jej od innych różniła się co najwyżej tym, że nie była wymięta. Ani odrobinę. Kasztanowe włosy ściągnięto w bardzo ciasny kok, odsłaniający bladą, odrobinę piegowatą twarz kobiety wyglądającej na mniej więcej tyle lat, ile miała – czyli coś koło trzydziestki.
- Panna Lestrange. Pan Rookwood – przywitała ich, unosząc na pacjentów spojrzenie bladoniebieskich oczu. Tak, wiedziała, że Lestrangowie są w świętym Mungu bardzo wpływowi. I nie, nic jej to nie obchodziło. Była na etapie, na którym próby zmuszenia jej do kierowania się nazwiskiem pacjentów, skończyłyby się tym, że zatrzasnęłaby za sobą drzwi kliniki i założyła prywatną praktykę. Być może wyświadczyłaby pannie Lestrange przysługę wizyty domowej, ale oczywiście policzyłaby za to to stosowną opłatę, jak w dziewięćdziesięciu procent przypadków, gdy się tych rzadkich wizyt podejmowała.
– Proszę siadać – powiedziała i uniosła różdżkę. Przed jej biurkiem do tej pory stało jedno krzesło, a drugie obok leżanki skrytej za parawanem – teraz przysunęło się, ustawiając obok tego pierwszego. – Przyznaję, że mnie pani zaintrygowała, panno Lestrange. Wspólne wizyty raczej nie są czymś typowym w mojej pracy, chyba że jedna z osób z jakichś powodów nie może opowiedzieć o objawach. Z czym państwo do mnie przychodzą?
Przeniosła wzrok z Victorii na Sauriela. Spojrzenie i wyraz twarzy miała doskonale neutralne, nie zdradzające ewentualnych uprzedzeń. (Chociaż te miała. A raczej miała je „Florence Bulstrode”. Florence zawsze uważała, że to, co umarło, powinno umarłym pozostać i wzdrygała się na myśl o egzystencji opartej na pochłanianiu cudzej krwi i energii. Ale jako uzdrowicielka uważała też, że do nich prawa nie ma. Także „Magomedyczka Bulstrode” podchodziła do Rookwooda jak do kolejnego pacjenta.)