11.08.2023, 13:51 ✶
Znana wszystkim Ulica Pokątna stawała się zupełnie innym miejscem, kiedy nawiedzały ją zwykle pogrążone w śnie potwory. Ich ilość można było wbrew pozorom (zważywszy na wiekowość tego miejsca i ilość krążących wokół niego legend), policzyć na palcach jednej ręki. Człowiek się w tych obliczeniach mógł jednak zgubić, bo po pierwsze: nikt nigdy nie potrafił wytłumaczyć jakiego stworzenia rękę miał na myśli wszechświat tworząc to miejsce, ani ile form potrafiły te potwory przyjąć. A jeżeli więcej niż jedną, to czy powinno się to liczyć jako jednego potwora, czy dwa? Jeżeli tymże potworem był Latarnik, to czy to pogmatwane jestestwo dało się ująć czymś tak ludzkim jak cyfra? Albo zadając to pytanie inaczej: czy dało się Latarnika policzyć?
Na Ulicy Pokątnej, kiedy ciemność zjadała wszystkie rozumy, stawał się wszystkim. Nocna godzina przybierająca okrutny płaszcz z obsydianu, nosiła to jak broszkę, eksponowała to jak swoje największe i najpiękniejsze dzieło: widmo latarni ulicznych zrzucające blade strzępy blasku świec na jednych i owijających mgłą nieprzeniknionej ciemności drugich.
Darcy Lockhart miał tego pecha, że tej nocy znalazł się w drugiej kategorii.
Takie ulice jak Pokątna nie powinny być ciche. To były tak zwane ulice wiecznie żywe, zaludnione mimo głębokiej już nocy. Teraz jednak było na niej kompletnie cicho. Oprócz Darcy'ego znajdował się tam tylko jeden człowiek - niski, przygarbiony jegomość z bardzo, bardzo chwiejącą się drabiną, który wspinał się do jednej z tych latarni, żeby na powrót rozpalić w niej światło. Reszta latarni również przygasła. Witryny sklepów i okiennice mieszkań wydawały się być puste jak nigdy. Oprócz delikatnych kroków owiniętej płaszczem postaci, wokół panowała głucha cisza. Jedna z tych, które płatały figle ludzkiej wyobraźni. Lockharta nie opuszczała taka myśl, że kiedy szedł do przodu, kiedy jego buty stykały się z chodnikiem, ktoś coś do niego mówił. Ktoś do niego szeptał, a każdy kolejny ruch zagłuszał tę wypowiedź - każdy szelest był niczym szept widma. Wewnętrzny instynkt kazałby pewnie większości ludzi się wycofać, nikt nie lubił się przecież bać, ale nim Darcy mógł zadecydować cokolwiek, przeleciał przed nim kruk. A może nawet nie cały - to było skrzydło kruka, czarne jak otchłań, zmaterializowało się nagle przed jego oczami, zatrzepotało i zniknęło, zupełnie tak, jakby pojawiło się tylko na chwilę, by wywołać dreszcz emocji.
- Co robisz? Wyglądasz trochę, jakbyś zobaczył ducha.
Na Ulicy Pokątnej, kiedy ciemność zjadała wszystkie rozumy, stawał się wszystkim. Nocna godzina przybierająca okrutny płaszcz z obsydianu, nosiła to jak broszkę, eksponowała to jak swoje największe i najpiękniejsze dzieło: widmo latarni ulicznych zrzucające blade strzępy blasku świec na jednych i owijających mgłą nieprzeniknionej ciemności drugich.
Darcy Lockhart miał tego pecha, że tej nocy znalazł się w drugiej kategorii.
Takie ulice jak Pokątna nie powinny być ciche. To były tak zwane ulice wiecznie żywe, zaludnione mimo głębokiej już nocy. Teraz jednak było na niej kompletnie cicho. Oprócz Darcy'ego znajdował się tam tylko jeden człowiek - niski, przygarbiony jegomość z bardzo, bardzo chwiejącą się drabiną, który wspinał się do jednej z tych latarni, żeby na powrót rozpalić w niej światło. Reszta latarni również przygasła. Witryny sklepów i okiennice mieszkań wydawały się być puste jak nigdy. Oprócz delikatnych kroków owiniętej płaszczem postaci, wokół panowała głucha cisza. Jedna z tych, które płatały figle ludzkiej wyobraźni. Lockharta nie opuszczała taka myśl, że kiedy szedł do przodu, kiedy jego buty stykały się z chodnikiem, ktoś coś do niego mówił. Ktoś do niego szeptał, a każdy kolejny ruch zagłuszał tę wypowiedź - każdy szelest był niczym szept widma. Wewnętrzny instynkt kazałby pewnie większości ludzi się wycofać, nikt nie lubił się przecież bać, ale nim Darcy mógł zadecydować cokolwiek, przeleciał przed nim kruk. A może nawet nie cały - to było skrzydło kruka, czarne jak otchłań, zmaterializowało się nagle przed jego oczami, zatrzepotało i zniknęło, zupełnie tak, jakby pojawiło się tylko na chwilę, by wywołać dreszcz emocji.
- Co robisz? Wyglądasz trochę, jakbyś zobaczył ducha.