11.08.2023, 14:18 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 11.08.2023, 17:03 przez Florence Bulstrode.)
Wiedziała, że coś się dzieje, ale nie miała pojęcia co. Może dobrze, bo gdyby poznała myśli Stewarda, przeraziłoby ją to: nie tylko to, że miał w głowie obce wspomnienia człowieka, który stał po stronie czarnej magii, ale przede wszystkim to… jak Patrick do tego podchodził. Niechętnie oderwała wzrok od jego twarzy, na moment, odwracając głowę w stronę, z której przyszła.
- Chyba zgubiłam ją gdzieś tam - powiedziała z pewnym zastanowieniem. Różdżka leżała gdzieś w piasku, w miejscu, w którym Florence usłyszała pieśń. – Może spróbujesz z accio? – poprosiła, znów wracając wzrokiem ku mężczyźnie.
I w tym momencie zadziałał jej dar.
Chciała się upewnić, że wszystko w porządku. Sprawdzić, czy Patrick nie planuje zrobić czegoś... głupiego. Zamiast tego zobaczyła... śmierć.
Florence stała po prostu przez chwilę, w bezruchu, zapatrzona w przyszłość, to, co Patrick zamierzał zrobić, co miało go spotkać. Tabliczka. Dwie kobiety: jedna raz czy dwa mignęła już Florence, druga była nieznana.
Ta druga była śmiercią.
Nie idź tam.
Otworzyła usta, ale zaraz je zamknęła. Nie mogła o to prosić. Nie miała prawa. Jeżeli zamierzał zrobić coś takiego, to dlatego, że był aurorem. Do tego grobowca prowadziła jego ścieżka. Ostre zęby. Ciemność... Florence wiedziała co nieco o nekromacji, o magicznych stworzeniach i całkiem niedawno natknęła się na wampira, twierdzącego, że jest jej krewnym, który rozpłynął się w mroku nocy, zostawiając po sobie tylko pytania, na które szukała odpowiedzi...
Wyjdź stamtąd żywy.
Nie odpowiedziała na jego przeprosiny. Uniosła ręce, sięgając ku jego twarzy, palce przesunęły się po policzkach. Spojrzenie, zazwyczaj bardzo uważne, miała zamglone.
- Legendy kłamią - powiedziała miękko. Kompletnie irracjonalne słowa w obliczu dotychczasowej dyskusji. - Nie zabijesz jej kołkiem w sercu. Musisz uszkodzić głowę albo spalić w blasku słońca. Mgła, cienie i strach, które ją otaczają, też są kłamstwem.
Jej dłonie opadły. Florence potrząsnęła głową, próbując skupić się na tu i teraz.
– Przepraszam – szepnęła, bo tym razem tak, tym razem chyba miała za co przepraszać.
- Chyba zgubiłam ją gdzieś tam - powiedziała z pewnym zastanowieniem. Różdżka leżała gdzieś w piasku, w miejscu, w którym Florence usłyszała pieśń. – Może spróbujesz z accio? – poprosiła, znów wracając wzrokiem ku mężczyźnie.
I w tym momencie zadziałał jej dar.
Chciała się upewnić, że wszystko w porządku. Sprawdzić, czy Patrick nie planuje zrobić czegoś... głupiego. Zamiast tego zobaczyła... śmierć.
Florence stała po prostu przez chwilę, w bezruchu, zapatrzona w przyszłość, to, co Patrick zamierzał zrobić, co miało go spotkać. Tabliczka. Dwie kobiety: jedna raz czy dwa mignęła już Florence, druga była nieznana.
Ta druga była śmiercią.
Nie idź tam.
Otworzyła usta, ale zaraz je zamknęła. Nie mogła o to prosić. Nie miała prawa. Jeżeli zamierzał zrobić coś takiego, to dlatego, że był aurorem. Do tego grobowca prowadziła jego ścieżka. Ostre zęby. Ciemność... Florence wiedziała co nieco o nekromacji, o magicznych stworzeniach i całkiem niedawno natknęła się na wampira, twierdzącego, że jest jej krewnym, który rozpłynął się w mroku nocy, zostawiając po sobie tylko pytania, na które szukała odpowiedzi...
Wyjdź stamtąd żywy.
Nie odpowiedziała na jego przeprosiny. Uniosła ręce, sięgając ku jego twarzy, palce przesunęły się po policzkach. Spojrzenie, zazwyczaj bardzo uważne, miała zamglone.
- Legendy kłamią - powiedziała miękko. Kompletnie irracjonalne słowa w obliczu dotychczasowej dyskusji. - Nie zabijesz jej kołkiem w sercu. Musisz uszkodzić głowę albo spalić w blasku słońca. Mgła, cienie i strach, które ją otaczają, też są kłamstwem.
Jej dłonie opadły. Florence potrząsnęła głową, próbując skupić się na tu i teraz.
– Przepraszam – szepnęła, bo tym razem tak, tym razem chyba miała za co przepraszać.