11.08.2023, 18:43 ✶
Gdy powitaniom stało się za dość, Sauriel i Victoria wymienili spojrzenia. Gdyby Rookwood wcześniej nie powiedział „dobry wieczór”, może Florence nawet uznałaby, że to faktycznie ten przypadek, gdy z jakiegoś powodu pacjent nie może wyjaśnić, co mu dolega… Kiedy Lestrange wyjaśniała, Bulstrode nie przerywała. Wsłuchiwała się w słowa Victorii, po prostu przypatrując się jej – dokładnie z tą samą miną, jaką ich przywitała.
W innych okolicznościach mogłaby uznać historię za dziwaczną. Może za fascynujący przypadek magii, może za bujdę. Ale sama Florence też splotła wianek podczas Beltane i nie tak dawno temu miała okazję doświadczyć podobnych efektów ubocznych. Artykuł w gazecie potwierdził tylko to, co przeczuwała już wcześniej: podczas sabatu doszło do jakiejś… anomalii.
I nie byłaby klątwołamaczką, gdyby natychmiast nie zaczęła szukać sposobu po pierwsze na dokładniejsze poznanie tej więzi, po drugie na jej złamanie.
Można było powiedzieć, że Victoria i Sauriel mieli swojego rodzaju szczęście.
– Sprawa jest mi znana – powiedziała, kiedy aurorka skończyła swoją opowieść. Nie wnikała w przyczyny, dla których chcieli pozbyć się skutków Beltane: ostatecznie to była ich prywatna sprawa. [b]– Z dużym prawdopodobieństwem działania Voldemorta w jakiś sposób zakłóciły naturalny porządek rzeczy i zmieniły rytuał. Dotąd nigdy nie miał takich skutków.
Oczywiście, mogło być też tak, że Macmillanowie postanowili spłatać wszystkim figla albo bogini miała swój cel w odmienieniu rytuału ku jej czci, ale w oczach Florence odpowiedzialnym raczej był Voldemort. Jego działania w Limbo odcisnęły swoje piętno na świecie na wiele sposobów: jak sądziła, to był jeden z nich.
– Prawdopodobnie rytuał stworzył więź pomiędzy jego uczestnikami. – Zatrzymała spojrzenie na Saurielu. Głównie bo… do tej pory zakładała, że więź dotyczyła dusz. Ale wampiry podobno były tych pozbawione i to oznaczałoby raczej więź umysłów. A może jednak nie? Może jedynie straciły energię, a cała reszta, częste spaczenie, wcale nie wynikało z braku duszy, a ludzkich wyborów? – Czysto teoretycznie, powinnam być w stanie złamać taką więź, na podobieństwo na przykład miłosnej klątwy. Badałam ten temat, ale nie miałam jeszcze okazji podjąć próby przełamania.
Chciała upewnić się, że jest to bezpieczne. Bo spróbować na pewno zamierzała: chociaż jakaś jej część wcale nie chciała łamać tej więzi, to rozum podpowiadał, że ani ona, ani Patrick nie powinni pozwalać, aby magia Beltane wpływała na ich umysły i wolną wolę. A poza tym podejrzewała, że mogą znaleźć się inne pary, wcale niepewne, czy chcą tego typu połączenia… i cóż, jedna znalazła się dość szybko.
W innych okolicznościach mogłaby uznać historię za dziwaczną. Może za fascynujący przypadek magii, może za bujdę. Ale sama Florence też splotła wianek podczas Beltane i nie tak dawno temu miała okazję doświadczyć podobnych efektów ubocznych. Artykuł w gazecie potwierdził tylko to, co przeczuwała już wcześniej: podczas sabatu doszło do jakiejś… anomalii.
I nie byłaby klątwołamaczką, gdyby natychmiast nie zaczęła szukać sposobu po pierwsze na dokładniejsze poznanie tej więzi, po drugie na jej złamanie.
Można było powiedzieć, że Victoria i Sauriel mieli swojego rodzaju szczęście.
– Sprawa jest mi znana – powiedziała, kiedy aurorka skończyła swoją opowieść. Nie wnikała w przyczyny, dla których chcieli pozbyć się skutków Beltane: ostatecznie to była ich prywatna sprawa. [b]– Z dużym prawdopodobieństwem działania Voldemorta w jakiś sposób zakłóciły naturalny porządek rzeczy i zmieniły rytuał. Dotąd nigdy nie miał takich skutków.
Oczywiście, mogło być też tak, że Macmillanowie postanowili spłatać wszystkim figla albo bogini miała swój cel w odmienieniu rytuału ku jej czci, ale w oczach Florence odpowiedzialnym raczej był Voldemort. Jego działania w Limbo odcisnęły swoje piętno na świecie na wiele sposobów: jak sądziła, to był jeden z nich.
– Prawdopodobnie rytuał stworzył więź pomiędzy jego uczestnikami. – Zatrzymała spojrzenie na Saurielu. Głównie bo… do tej pory zakładała, że więź dotyczyła dusz. Ale wampiry podobno były tych pozbawione i to oznaczałoby raczej więź umysłów. A może jednak nie? Może jedynie straciły energię, a cała reszta, częste spaczenie, wcale nie wynikało z braku duszy, a ludzkich wyborów? – Czysto teoretycznie, powinnam być w stanie złamać taką więź, na podobieństwo na przykład miłosnej klątwy. Badałam ten temat, ale nie miałam jeszcze okazji podjąć próby przełamania.
Chciała upewnić się, że jest to bezpieczne. Bo spróbować na pewno zamierzała: chociaż jakaś jej część wcale nie chciała łamać tej więzi, to rozum podpowiadał, że ani ona, ani Patrick nie powinni pozwalać, aby magia Beltane wpływała na ich umysły i wolną wolę. A poza tym podejrzewała, że mogą znaleźć się inne pary, wcale niepewne, czy chcą tego typu połączenia… i cóż, jedna znalazła się dość szybko.